《พระรองช้ำรักคนนั้น ข้าขอรับไว้ดูแลเอง!》全部章節：第 41 章 - 第 50 章

บทที่ 41: คำอธิษฐานใต้ร่มโพธิ์เช้าวันรุ่งขึ้น เมิ่งซี ตื่นขึ้นมาในอ้อมกอดอันอบอุ่นของ ไป๋อวี้เฉิน เมื่อคืนนี้หลังจากที่ปรับความเข้าใจและเปิดเผยความลับในใจกันจนหมดสิ้น เขากลับไม่ยอมปล่อยให้นางได้พักผ่อนเลยแม้แต่น้อย พายุวสันต์ถูกจุดประกายขึ้นอีกครั้งด้วยความรักและความหวงแหนที่ลึกซึ้งยิ่งกว่าเดิมเมื่อร่างบางขยับตัวเตรียมจะลุกจากเตียง วงแขนแกร่งก็ตวัดรัดเอวคอดดึงนางกลับลงมาสู่อ้อมอกกว้างอีกครั้ง“จะรีบลุกไปที่ใดแต่เช้าเล่า?” เสียงทุ้มแหบพร่ากระซิบชิดใบหู ก่อนที่ริมฝีปากหยักจะเริ่มคลอเคลียซุกไซ้ตามซอกคอขาวผ่อง ทิ้งรอยรักสีจางทับซ้อนรอยเดิม“อวี้เฉิน... ฟ้าสว่างแล้วนะเจ้าคะ” เมิ่งซีปรามเสียงสั่น พยายามเบี่ยงตัวหลบสัมผัสวาบหวาม ทว่าฝ่ามือร้อนผ่าวของชายหนุ่มกลับลูบไล้ลอดเข้าไปใต้ผ้าห่มผืนหนา ปลุกเร้าอารมณ์ที่เพิ่งมอดดับไปเมื่อค่อนคืนให้ลุกโชนขึ้นมาใหม่“ข้ายังกอดเจ้าไม่อิ่มเลย...” เขาพลิกตัวขึ้นทาบทับ ริมฝีปากประกบจูบดูดดื่ม เรียกร้องและเว้าวอนจนเมิ่งซีไม่อาจต้านทานได้ สองแขนเรียวจำต้องตวัดโอบรอบลำคอแกร่ง ปล่อยให้เขาตักตวงความหวานยามเช้าอย่างเอาแต่ใจ กว่าทั้งสองจะได้ลุกจากเตียงเพื่อชำระล้า

บทที่ 43: ข่าวลือในอดีตวันต่อมาเจียงหนานอากาศแจ่มใส หลินเวย เดินทางมาที่จวนตระกูลไป๋ตามสัญญา สหายรักจากต่างมิติจึงพากันออกไปเดินเล่นพักผ่อนที่ย่านการค้าใจกลางเมือง โดยมีสาวใช้และผู้ติดตามคอยอารักขาอยู่ห่าง ๆการได้เดินเลือกชมผ้าไหมและเครื่องประดับ พร้อมพูดคุยกันด้วยภาษาที่คุ้นเคยในยามที่ไม่มีใครแอบฟัง ทำให้เมิ่งซีรู้สึกผ่อนคลายราวกับได้กลับไปเป็นตัวเองในโลกปัจจุบันอีกครั้งทว่าความรื่นรมย์ก็ต้องชะงักลง เมื่อทั้งสองก้าวเข้าไปในร้านเครื่องประดับที่ใหญ่ที่สุดในเมือง และบังเอิญเผชิญหน้ากับศัตรูเจ้าเก่าอย่าง จางรั่วหลิง ที่กำลังเลือกปิ่นหยกอยู่พอดีเมื่อจางรั่วหลิงเห็นสตรีทั้งสองควงแขนกันเข้ามา ดวงตาของนางก็ทอประกายมาดร้ายทันที นางย่อกายคารวะด้วยท่าทางชดช้อยพลางส่งยิ้มที่ดูไร้พิษสงให้“บังเอิญเสียจริงที่ได้พบฮูหยินทั้งสองที่นี่ เห็นพวกท่านสนิทสนมกันเช่นนี้ รั่วหลิงก็อดชื่นชมในความใจกว้างของฮูหยินไป๋มิได้เลยเจ้าค่ะ”เมิ่งซีเลิกคิ้วเล็กน้อย สัมผัสได้ถึงรังสีความไม่หวังดี “คุณหนูจางหมายความว่าอย่างไรหรือ?”จางรั่วหลิงยกผ้าเช็ดหน้าขึ้นปิดปาก แสร้งหัวเราะเบา ๆ ราวกับตกใจ “ตายจริง! นี่ฮูหยินไป๋

บทที่ 45: ความจริงเรื่องหยกตลอดเส้นทางกลับจากโรงน้ำชา บรรยากาศภายในรถม้าตระกูลไป๋เงียบกริบจนน่าอึดอัด ไป๋อวี้เฉิน นั่งหลังตรง นัยน์ตาคมทอดมองออกไปนอกหน้าต่างโดยมิเอื้อนเอ่ยสิ่งใด ทว่ามือหนาของเขากลับกุมมือเล็กของ เมิ่งซี เอาไว้แน่น... แน่นเสียจนนางสัมผัสได้ถึงความสับสนและรุ่มร้อนที่แฝงอยู่ภายในเมิ่งซีลอบมองเสี้ยวหน้าด้านข้างที่เรียบตึงของสามี ความรู้สึกผิดตีตื้นขึ้นมาจนจุกที่ลำคอ นางรู้ดีว่าคำว่า หยก และ กุญแจสำคัญ ที่หลุดจากปากหลินเวย ได้ปลุกความหวาดระแวงในใจของบุรุษผู้นี้ขึ้นมาแล้วเมื่อรถม้าจอดเทียบหน้าจวน ไป๋อวี้เฉินจูงมือนางเดินลัดเลาะผ่านสวนตรงไปยังเรือนนอนทันที เขาโบกมือไล่สาวใช้ออกไปจนหมด ก่อนจะปิดบานประตูและลงกลอนอย่างแน่นหนาชายหนุ่มหมุนตัวกลับมาหาภรรยา แววตาที่เคยมั่นคงบัดนี้เต็มไปด้วยความรวดร้าว “เมิ่งซี... เจ้าสัญญากับข้าแล้วใช่หรือไม่ ว่าระหว่างเราจะไม่มีความลับต่อกันอีก”เมิ่งซีก้มหน้าลงเล็กน้อย “เจ้าค่ะ ข้าสัญญา”“เช่นนั้นเจ้าจงบอกข้ามาตามตรง” เขาขยับเข้าไปใกล้ ประคองใบหน้านางให้เงยขึ้นสบตา “หยกชิ้นนั้น... แท้จริงแล้วคือสิ่งใด? และกุญแจสำคัญที่ฮูหยินแม่ทัพกล่าวถึง คื

บทที่ 47: สงครามการค้าที่เริ่มขึ้นภายในห้องหนังสือชั้นสองของร้านแพรพรรณสกุลไป๋ เมิ่งซีจรดพู่กันวาดลวดลายกระเป๋าแบบใหม่อย่างคล่องแคล่ว โดยมีเถ้าแก่ร้านและชิงเยว่ยืนมองอยู่เบื้องหลังด้วยความตื่นตาตื่นใจ“เถ้าแก่ ท่านดูนี่” เมิ่งซีชี้ปลายพู่กันไปยังภาพร่างกระเป๋าทรงครึ่งวงกลมที่ดูเรียบหรู แต่แฝงไปด้วยความประณีต “กระเป๋ารุ่นใหม่นี้ ข้าจะไม่ใช้ผ้าไหมธรรมดา แต่จะใช้หนังจิ้งจอกและผ้าไหมหยุนจิ่นจากเมืองหลวงที่ท่านพี่เพิ่งสั่งเข้ามา ส่วนสายสะพายจะร้อยด้วยมุกน้ำจืดเม็ดเล็ก... และที่สำคัญที่สุดคือตรงนี้”นางวงกลมไปที่บริเวณฝาปิดกระเป๋า ซึ่งมีลวดลายดอกอิงฮวาสลักอักษรคำว่า ‘ไป๋’ ซ้อนทับกันอย่างงดงาม“นี่คือ ตราสัญลักษณ์ ประจำร้านของเรา” เมิ่งซีอธิบาย “กระเป๋าทุกใบที่ออกจากร้านตระกูลไป๋ จะต้องติดแผ่นป้ายโลหะสลักลายนี้ทำจากเงินแท้และทองแท้เท่านั้น เพื่อเป็นเครื่องยืนยันว่าเป็นของแท้ หากไม่มีป้ายนี้ ถือเป็นของปลอมเลียนแบบทั้งหมด!”เถ้าแก่ร้านเบิกตากว้าง “โอ้โห! หากทำเช่นนั้น ต้นทุนย่อมสูงขึ้นมากเลยนะขอรับฮูหยิน แล้วผู้คนจะยอมจ่ายหรือขอรับ ในเมื่อฝั่งตรงข้ามขายถูกกว่าตั้งครึ่งหนึ่ง”เมิ่งซีเหยียดยิ้ม

บทที่ 49: เสน่ห์จอมปลอมความสำเร็จของกระเป๋ารุ่น ‘บุปผาเหมันต์’ ทำให้ชื่อเสียงของเมิ่งซีโด่งดังไปทั่วเจียงหนาน ยอดสั่งจองในสมุดบัญชียาวเหยียดไปจนถึงปีหน้าภายในห้องหนังสือ เมิ่งซีกำลังตรวจดูบัญชีด้วยรอยยิ้มเบิกบาน ทว่าไป๋อวี้เฉินที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกลับมีสีหน้าเรียบเฉย แววตาคมกริบแฝงความระแวดระวัง“ภรรยาข้าเก่งกาจยิ่งนัก ที่จัดการปัญหาเรื่องสินค้าเลียนแบบได้หมดจด” ชายหนุ่มเอ่ยชมพลางรินชาส่งให้ “ทว่าเจ้าต้องระวังตัว... คนอย่างเซียวเฟิง เมื่อถูกต้อนให้จนตรอก ย่อมไม่เลือกวิธีการ”เมิ่งซีรับถ้วยชามาถือไว้ เลิกคิ้วเล็กน้อย “ท่านพี่คิดว่าเขาจะเล่นสกปรกหรือเจ้าคะ?”“ข้าให้หมิงซานไปสืบเบื้องหลังของมันมาแล้ว” ไป๋อวี้เฉินทอดกริยาเยียบเย็น “ในอดีต ใครที่กล้าเป็นปรปักษ์กับมัน มักเจอเรื่องประหลาด ไม่โกดังไฟไหม้ก็สินค้าถูกปล้น ข้าสั่งให้คนคุ้มกันโรงทออย่างแน่นหนาแล้ว และนับแต่นี้เวลาเจ้าออกไปข้างนอก ต้องมีหมิงซานและยอดฝีมือติดตามไปด้วยทุกครั้ง เข้าใจหรือไม่?”เมิ่งซีพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย นางรู้ดีว่าในยุคที่ไร้กล้องวงจรปิด การลอบกัดทางการค้าย่อมเกิดขึ้นได้ทุกเมื่อสองวันต่อมา เมิ่งซีเดินทางไปตรว