Alle Kapitel von พระรองช้ำรักคนนั้น ข้าขอรับไว้ดูแลเอง!: Kapitel 101 – Kapitel 110

บทที่ 29แสงอาทิตย์ยามเย็นย้อมท้องฟ้าเหนือเมืองเจียงหนานให้กลายเป็นสีส้มอมแดง รถม้าตระกูลไป๋เคลื่อนตัวกลับมาถึงเรือนหอท่ามกลางความเงียบงันหลินเซวียนนั่งเอนหลังพิงเบาะรถม้าอย่างอ่อนล้า แม้ว่างานเลี้ยงวันนี้จะกวาดเงินเข้ากระเป๋าไปได้มากจนน่าชื่นใจ แต่ภาพเหตุการณ์ตอนที่ซูหว่านหว่านกระอักเลือดเรียกร้องความสนใจจากสามีของนาง ก็ยังคงติดอยู่ในห้วงความคิดราวกับก้างปลาที่ติดคอตลอดเส้นทางกลับจวน ไป๋อวี้เซวียนเอาแต่เงียบขรึม นัยน์ตาคมกริบหลุบลงต่ำคล้ายกำลังครุ่นคิดถึงอาการ ‘พิษเหมันต์’ ของหญิงสาวผู้นั้น ความเงียบงันระหว่างคนทั้งสองทำให้บรรยากาศภายในรถม้าดูอึดอัดชอบกล“ท่านพี่...” หลินเซวียนเอ่ยทำลายความเงียบขึ้นเบาๆ “ท่านกังวลเรื่องอาการป่วยของแม่นางซูมากหรือเจ้าคะ?”ไป๋อวี้เซวียนเงยหน้าขึ้นสบตาภรรยา เขาพยักหน้ารับตามตรงด้วยความสัตย์จริง“พิษเหมันต์เป็นพิษหายากที่กัดกินเส้นชีพจรอย่างช้าๆ เมื่อหลายปีก่อน ตอนที่ข้ายังศึกษาตำรายาอยู่ที่สำนักแพทย์หลวง ข้าเคยช่วยยื้อชีวิตนางไว้ได้ครั้งหนึ่ง... ไม่คิดเลยว่าพิษในกายของนางจะยังหลงเหลือและกำเริบขึ้นมาอีก ในฐานะหมอ หากข้าเพิกเฉยปล่อยให้นางตายต่อหน้า คงขั

บทที่ 31เสิ่นจื่อเซินมองบุรุษที่เพิ่งกระดกสุราหมดจอกด้วยสายตาเรียบเฉย ทว่าแฝงความเข้าใจ ผู้ผ่านโลกมามากย่อมดูออกว่าแรงกดดันที่แผ่ออกมานี้คือความหึงหวงของคนเป็นสามี เขาคลี่ยิ้มบางอย่างมีมารยาท ก่อนจะลุกขึ้นยืนและประสานมือคารวะ“ในเมื่อคุณชายรองมารับฮูหยินแล้ว เช่นนั้นข้าน้อยก็ไม่ขอรบกวนเวลาของพวกท่าน... ฮูหยินรอง หวังว่าวันหน้าพวกเราจะมีโอกาสได้ร่วมเจรจาการค้ากันอีก ข้าน้อยขอตัว”พูดจบ เสิ่นจื่อเซินก็ก้าวเดินออกจากระเบียงชั้นสองไปอย่างรู้จังหวะ ทิ้งให้สองสามีภรรยาเผชิญหน้ากันท่ามกลางความเงียบงันไป๋อวี้เซวียนวางจอกสุราลงบนโต๊ะ นัยน์ตาคมกริบหลุบมองสตรีในอ้อมแขนที่ใบหน้าเริ่มขึ้นสีระเรื่อเพราะฤทธิ์สุราดอกกุ้ยฮวา“ข้าปล่อยให้เจ้ารอเพียงชั่วยามเดียว เจ้าถึงกับออกมานั่งดื่มสุรากับบุรุษอื่นเชียวหรือ... หากข้ามาไม่ทัน เจ้าคงตกลงทำการค้ากับเขาไปแล้วกระมัง” น้ำเสียงทุ้มต่ำเจือแววตำหนิและน้อยใจอย่างปิดไม่มิดหลินเซวียนเงยหน้าขึ้นสบตาเขา ฤทธิ์สุราทำให้นางกล้าหาญขึ้นกว่าปกติ นิ้วเรียวชี้ลงบนแผงอกแกร่งของชายหนุ่ม“ชั่วยามเดียวงั้นหรือเจ้าคะ? ท่านบอกให้ข้าแต่งตัวรอ แต่กลับไปนั่งเฝ้าสตรีอื่นที่จวนตร

บทที่ 33ข่าวการสิ้นใจของฮูหยินรองตระกูลไป๋ถูกส่งมาถึงจวนตระกูลซูในยามดึก ซูหว่านหว่านที่กำลังยกจอกชาขึ้นจิบถึงกับมือสั่นสะท้านจนถ้วยกระเบื้องร่วงกระแทกพื้นแตกกระจาย ร่างบอบบางทรุดลงบนเก้าอี้ด้วยใบหน้าซีดเผือดแม้จะเกลียดชังศัตรูหัวใจจนอยากกำจัดให้พ้นทาง แต่นางไม่ได้เตรียมใจมารับรู้ข่าวความตายที่เกิดขึ้นจริง ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีตีตื้นขึ้นมาจุกที่ลำคอเพียงชั่วครู่... ก่อนจะถูกความริษยาและความเห็นแก่ตัวกลืนกินจนหมดสิ้น“คุณหนูเจ้าคะ... หากมีผู้ใดล่วงรู้ว่าพวกเราจ้างวานเด็กขอทานนั่น จะทำเช่นไรดีเจ้าคะ” สาวใช้คนสนิทเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือซูหว่านหว่านเงยหน้าขึ้น แววตาที่เคยหวาดหวั่นแปรเปลี่ยนเป็นเย็นชาและอำมหิต“ส่งคนไปตามหาเด็กนั่นให้พบ... แล้วปิดปากมันเสีย อย่าให้เหลือร่องรอยสืบสาวมาถึงข้าได้เป็นอันขาด”ในเมื่อเรื่องบานปลายมาถึงขั้นนี้ นางก็ไม่มีหนทางให้ถอยกลับ ทุกคนอาจคิดว่านางคือรักแรกในดวงใจของเขา แต่ความจริงมีเพียงนางที่รู้ดีที่สุด... ไป๋อวี้เซวียนคือรักแรกของนางต่างหากในอดีตเพื่อดึงดูดความสนใจจากหมอหนุ่มผู้เย็นชา นางยอมทุ่มเทเงินทองมหาศาลบริจาคเป็นทุนรักษาคนยากไร้ สร้างภาพล

บทที่ 35ภายในห้องนอนอันเงียบสงัด เสียงฝีเท้าเร่งร้อนของจิ่นอวิ๋นดังขึ้นทำลายความเงียบงัน ร่างของผู้คุ้มกันหนุ่มคุกเข่าลงข้างเตียง ประสานมือรายงานด้วยสีหน้าเคร่งเครียด“คุณชายรองขอรับ... คนของเราจับตัวผู้บงการได้แล้วขอรับ!”ไป๋อวี้เซวียนที่กำลังกุมมืออันไร้ไออุ่นของภรรยาชะงักไปชั่วครู่ ดวงตาที่เคยแดงก่ำและว่างเปล่าค่อยๆ ช้อนขึ้นมองลูกน้องคนสนิท“ว่ามา...” น้ำเสียงทุ้มต่ำแหบพร่า ทว่าแฝงประกายโทสะอันน่าสะพรึงกลัวจนบรรยากาศในห้องหนักอึ้งชวนอึดอัด“เด็กขอทานที่วิ่งชนฮูหยินรองตกน้ำ ถูกมือสังหารลอบฆ่าปิดปาก โชคดีที่คนของเราดักซุ่มอยู่จึงช่วยเด็กไว้ได้ทันและรวบตัวมือสังหารได้ทั้งคู่ขอรับ... จากการเค้นคอสอบสวน เด็กขอทานสารภาพว่ามีสตรีผู้หนึ่งมอบเงินก้อนโตสั่งให้มันวิ่งชนฮูหยิน และป้ายหยกประจำตัวที่ริบได้จากอกเสื้อของมือสังหาร... เป็นคนของจวนตระกูลซูขอรับ!”เคร้ง!ป้ายหยกสลักอักษร ‘ซู’ ถูกวางลงบนโต๊ะข้างเตียงวิญญาณของหลินเซวียนที่ยืนซ้อนอยู่ข้างหลังสามีเบิกตากว้าง แม้นางจะรู้อยู่แก่ใจว่าสตรีผู้นี้มารยาและร้ายกาจ แต่ไม่คิดว่าจะเหี้ยมโหดถึงขั้นจ้างวานฆ่าคนอย่างเปิดเผยเช่นนี้ไป๋อวี้เซวียนจ้องมอ

บทที่ 37แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าสาดส่องลอดผ่านบานหน้าต่างไม้แกะสลักเข้ามาภายในห้องนอน กลิ่นอายความอึดอัดหม่นมัวที่เคยปกคลุมมลายหายไปจนสิ้น เหลือเพียงกลิ่นหอมกรุ่นของรังนกตุ๋นโสมที่ลอยอบอวลอยู่ข้างเตียงนับตั้งแต่หลินเซวียนฟื้นคืนสติ ไป๋อวี้เซวียนก็แทบจะกลายร่างเป็นเงาตามตัวของนาง เขาปฏิเสธการออกไปตรวจรักษาผู้ป่วยนอกจวนทุกกรณี สั่งย้ายโต๊ะเทียบยาเข้ามาไว้ในห้องนอน และแทบไม่ยอมให้นางขยับตัวทำสิ่งใดด้วยตนเอง แม้แต่การยกจอกน้ำ“ท่านพี่... ข้าหายดีแล้วนะเจ้าคะ ร่างกายก็มีเรี่ยวแรงขึ้นมากแล้ว ท่านให้ข้าลุกไปนั่งกินที่โต๊ะดีๆ เถิด”หลินเซวียนเอ่ยประท้วงเสียงอ่อน เมื่อเห็นผู้เป็นสามีกำลังก้มหน้าเป่ารังนกตุ๋นในช้อนกระเบื้องอย่างประคบประหงม ก่อนจะยื่นมาจ่อชิดริมฝีปากนาง“ไม่ได้ ร่างกายของเจ้าเพิ่งฟื้นตัวจากสภาวะขาดไออุ่น ลมปราณยังไม่นิ่ง หากโดนลมเย็นเข้าจะทรุดลงไปอีก” ชายหนุ่มเอ่ยเสียงเข้ม ทว่าแววตาที่ทอดมองมากลับเต็มไปด้วยความรักและหวงแหนอย่างสุดซึ้ง“อ้าปากเร็วเข้า ข้าป้อนเจ้าคำนี้เป็นคำสุดท้ายแล้ว”สตรีที่ถูกประคบประหงมราวกับแก้วตาดวงใจจำต้องอ้าปากรับรังนกตุ๋นอย่างว่าง่าย แม้ในใจจะรู้สึกอุดอู้ที