All Chapters of รักติดเรท Nc35+: Chapter 241 - Chapter 250

“อ่า...ไม่ไหวแล้ว ผมต้องการ อ่า...เสียว อื้ม...”ไม่ไหวแล้ว เขาลากลิ้นเลียตามเนินสวาทโหนกนูนจนเปียกแฉะด้วยน้ำลายและน้ำเสียวของหล่อนก็ไหลอาบเปื้อนตามต้นขาออกมา ปลายลิ้นสากก็ตวัดลากเลียดูดกลืนกินทุกหยาดหยดแล้วก็ลุกขึ้นจัดการปลดกระดุมกางเกงยีนตัวเก่าขาดๆ ของตนเองออกแล้วล้วงดึงเอ็นอุ่นร้อนออกมาด้านนอกกางเกง       “อ่า...ดูสิ มันแข็งตั้งขนาดนี้แล้วให้หยุดได้ไงนาง อ่า...เสียวไม่ไหวแล้ว” เขาก้มโน้มหน้าพึมพำเป่ารดลมหายใจกับใบหน้าเปียกชื้นเหงื่อของหล่อนแล้วจับนางยกอุ้มขึ้นพิงผนังด้านหลัง แล้วอีกมือดันเรียวขาเล็กแยกกว้างออกแล้วออกคำสั่ง       “ใช้ขาทั้งสองกอดผม แล้วผมจะพาไปสวรรค์”       “ตะ...แต่ฉันปวดฉี่” เธอบอกเขา เพราะตอนนี้เริ่มกลั้นฉี่ไม่ไหวแล้ว       “กลั้นไม่ไหวก็ปล่อยมันออกมา ผมไม่ถือ” เขาก้มหน้าไปเอ่ยข้างหูของเธอแล้วก็กัดงับติ่งหูคนตัวเล็กที่ตอนนี้ตวัดเรียวขาทั้งสองกอด

“ลูกชายแม่เป็นเจ้าของบริษัท เป็นนายจ้างของหนูเอง อีกอย่างเรื่องที่เกิดขึ้นเรียกร้องเถอะนะ แม่อยากให้ลูกชายแม่แต่งงานมีหลานและแม่ก็ถูกใจหนูนางด้วย”       “แต่...” จะให้เธอ ‘รัก’ คนที่ฉุดเธอเข้าพุ่มไม้ได้ยังไงกันล่ะ       “เอาล่ะ ลองคิดดูนะ เป็นแฟนกันก่อนก็ได้ ลองคบกันก่อนนะลูก”       “หนู...อือ...” แต่แล้วเธอก็พยักหน้ารับปากว่าจะลองเปิดใจมองอีกฝ่ายใหม่ เมื่อเห็นสายตาอ้อนวอนของคนแก่         นี่ก็ผ่านมาสองเดือนแล้ว เธอก็ตั้งครรภ์ลูกของดำ โดยที่ยังไม่ได้บอกเขา ยังคงปิดเป็นความลับกับคนเถื่อน และเธอก็ช่วยปิดบังตัวตนของเขาว่าเขาคือใคร เพราะดำยังคงไปทำงานก่อสร้างกับคนงานประจำ ทำทุกอย่างเหมือนเดิม ตอนนี้ใจของเธอก็เปิดกว้างขึ้นกว่าเดิมแล้ว จากมองเขาด้วยความเกลียดชังก็เปลี่ยนเป็นชื่นชมในความสามารถของเขา แม้ว่าเขาจะปาก

ใบหน้าสวยจิ้มลิ้มแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางราคาแพงกำลังมองจ้องไปยังกลางห้องโถงใหญ่ที่ตอนนี้มีคู่บ่าวสาวกำลังยืนโอบเอวกันต้อนรับแขกเหรื่อในงาน และแน่นอนว่าผู้หญิงที่กำลังมีความสุขในวันนี้คือพี่สาวของเธอ เธอยิ้มให้กับความรักของทั้งคู่ เธอยิ้มให้กับความสุขของพี่สาวที่เป็นเหมือนแม่ของเธอ ร่างเล็กเพรียวระหงสูงเพียงร้อยห้าสิบเซนติเมตรกว่าๆ น้ำหนักประมาณสี่สิบห้ากิโลกรัมก้าวเดินสาวเท้าไปหาพี่สาวและเจ้าบ่าวที่กำลังเดินไปหาพ่อของเธอในวันนี้ แต่ระหว่างทางที่เดินไปหาทั้งสามนั้น สายตาของหล่อนก็สะดุดกับชายหนุ่มอีกคนที่กำลังยืนหลบมุมเสา และมองตามระดับสายตาของบุรุษหนุ่มก็กำลังมองไปทางพี่สาวของเธอและพี่เขยของเธอ เท้าน้อยๆ ที่ใส่ส้นสูงจึงเปลี่ยนทางเดินไปทางบุรุษที่ยืนแอบอยู่ในที่ลับตาคนทันที ด้านบุรุษที่เป็นแขกรับเชิญในงานแต่งงานในวันนี้มองเห็นหญิงสาวที่ตัวเองเกลียดชังน้ำหน้ากำลังเดินมาทางตนเองก็รีบก้าวเท้าถอยออกจากที่หลบแล้วเดินออกไปจากห้องจัดงานเลี้ยงทันที และนั่นก็ยิ่งทำให้เท้าเล็กๆ ที่ใส่ส้นสูงยิ่งต้องสาวก้าวเท้าเร็วๆ ตามชายหนุ่มออกไป แล้วพอเดินกึ่งวิ่งออกมาทันก็รีบเดินมาขวางทางไ

“ไม่ต้องมาแสดงความเป็นห่วงนุ๊กนิ๊กหรอกค่ะ เพราะยังไงป๊าก็ไม่ได้ยินดีจะมีนุ๊กนิ๊กในชีวิตอยู่แล้ว ใช่สิ นุ๊กนิ๊กไม่ใช่พี่น้ำอิงเลยไม่ดีสักอย่าง และป๊าก็เชื่อแต่คำพูดคนอื่น ไม่เคยถามหนูสักคำว่าจริงๆ แล้วหนูเป็นแบบที่เขาพูดไหม ป๊าก็เอาแต่ว่าหนูแรด หนูร่าน ป๊าเชื่อคนอื่นไปแล้ว หนูไปล่ะค่ะ เสียเวลามามากพอแล้ว และอย่าแสดงท่าทางเป็นห่วงหนูแบบนี้อีก มันไม่เนียนค่ะป๊า”เธอเช็ดน้ำตาตัวเองออกจากแก้มแรงๆ สองสามครั้งแล้วก็เชิดหน้าเดินออกไปจากบ้านทันที ส่วนเสี่ยบุญเส็งก็ได้แต่กำมือแน่นแล้วร้องเรียกบอดี้การ์ดส่วนตัวของกัญญาณีที่ตัวเองสั่งให้ดูแลลูกสาวคนเล็กเป็นพิเศษ แม้กัญญาณีจะมองไม่เห็นความรักของพ่อคนนี้ แต่เขาก็จะทำหน้าที่พ่ออยู่เบื้องหลังเธอไม่เปลี่ยน          “ไอ้มิ่ง ไอ้หมาย”          “ครับเสี่ย” สองหนุ่มรีบวิ่งออกมาหาเจ้านายใหญ่ตัวเองทันที          “ตามคุณหนูนุ๊กนิ๊กไป อย่าให้ใครมาทำอะไร

ณ บ้านพักส่วนตัวท้ายปางไม้ เป็นที่ส่วนตัวที่ใครก็ไม่กล้าเข้ามาเหยียบ ถึงแม้กัญญาณีจะเป็นคนชอบเที่ยว แต่เธอก็เป็นคนมีโลกส่วนตัวสูง บ้านทรงสมัยใหม่สองชั้นสวยงามอยู่ท้ายปางไม้ตกแต่งสวยงามและบ้านหลังนี้ก็มีห้องใต้ดินที่เป็นห้องลับไว้หนีจากโลกภายนอกของเจ้าของบ้านยามมีเรื่องเครียดกดดัน หญิงสาวมักจะหนีมาขังตัวเองที่ชั้นใต้ดินของบ้านพักส่วนตัว          “พี่มิ่ง พี่หมายจัดการหาโซ่มามัดตรึงมันไว้กับเสากลางห้องเลยค่ะ นุ๊กนิ๊กจะใช้ที่นี่เป็นที่ทรมานมัน ถึงเวลาแล้วที่นุ๊กนิ๊กจะได้แก้แค้น”          “ครับคุณหนู” สองหนุ่มรับคำแล้วพากันทิ้งร่างหมดสติที่มีกระสอบป่านสวมคลุมหัวให้ล้มนอนกับพื้นกระเบื้องเย็นๆ ทันที ส่วนเจ้าของบ้านก็ดึงลากเก้าอี้ที่อยู่ใกล้ๆ มานั่งลงมองคนหมดสติ         เวลาผ่านไปไม่นานมิ่งและหมายก็กลับมาพร้อมกับของที่สั่งให้ไปหา เธอมองไปยังคนที่หมดสติที่ตอนนี้กำลังขยั