All Chapters of รักติดเรท Nc35+: Chapter 271 - Chapter 280

“คุณหนูเบื่อครับเสี่ย คุณหนูบอกไปก็เจอแต่คนเดิมๆ เลยอยากอยู่บ้านสักพักครับ”มิ่งเป็นคนเอ่ย มันและหมายนั้นเก็บความลับช่วยคุณหนูตลอด ไม่ว่าเสี่ยจะคาดคั้นยังไงก็ไม่มีทางจะรู้ความจริง และทั้งสองก็รู้ด้วยว่าทำไมตอนนี้กัญญาณีถึงได้อยู่ติดบ้าน แถมมีเศร้าซึมเหม่อลอยเป็นบางครั้งเพราะคิดถึงเหมันต์ ถึงแม้ปากของคุณหนูจะบอกว่าไม่ได้คิด ไม่สนใจเหมันต์แล้ว แต่เขาและหมายสังเกตเห็นความตื่นเต้นของคุณหนูทุกครั้งยามที่เหมันต์มาทานข้าวที่ร้านอาหาร แต่คุณหนูก็มักจะหลบไปหลังร้านแอบมองอีกฝ่ายในที่ลับ และที่พวกมันสองคนรู้ก็เพราะรู้จักคุณหนูดีเลยรู้ว่าคุณหนูนั้นแอบมองผู้ชายคนนั้นตลอด“มึงแน่ใจนะว่าลูกกูปกติดีสบายดี ไม่ได้เจ็บป่วยอะไร คุณหนูของพวกมึงไม่ได้เป็นเอดส์ใช่ไหม?” เขาถามเพราะลูกสาวนั้นมักมีภาพมั่วผู้ชายให้เห็นตลอด และทำให้เขาอับอายทุกครั้งยามเข้าไปพบเจอผู้คนในเมือง“ทำไมเสี่ยถึงมองคุณหนูแบบนั้นครับ คุณหนูเป็นลูกของเสี่ยแท้ๆ นะครับ ทำไมถึงได้คิดว่าคุณหนูจะเป็นคนแบบนั้น” หมายเองที่เอ่ย เพราะรู้สึกน้อยใจแทนคุณหนู แม้จะรู้ว่าเสี่ยนั้นรักและห่วงคุณหนู แต่บางครั้งเสี่ยก็ทำร้ายคุณหนูโดยไม่รู้ตัว และ

เพียงเวลาไม่นานเหมันต์ก็จัดการกับกางเกงซับในของเธอและกางเกงชั้นใน รวมทั้งกางเกงสแล็คสีเทาของเขาที่ใส่ เขาจัดการปลดกระดุมรูดซิปแล้วใช้มือล้วงท่อนเนื้ออวบใหญ่แข็งร้อนออกมานอกกางเกง กัญญาณีแทบไม่อยากเชื่อว่าตอนนี้เขาแข็งพร้อมแล้ว เขาพร้อมไวจนไม่น่าเชื่อ “หึ! ได้เวลาแล้ว ยังไงก็ไม่ใช่ครั้งแรกของเราแล้วนี่ อย่าร้องดังล่ะ เผื่อมีคนมาเข้าห้องน้ำห้องข้างๆ แล้วได้ยินเอา”เหมันต์ส่งยิ้มเจ้าเล่ห์ให้คนตัวเล็กพร้อมกับแนบท่อนเนื้อกรีดกรายดุนดันแหวกว่ายไปในซอกหลืบกลางหว่างขาเล็กของเธอที่เบียดกับดุ้นเนื้อร้อนของตนพอดี “อ่ะ...อื้อ” เธอรู้ว่าเธอร้องดังแน่นอน เธอไม่ยอมให้ตัวเองขายหน้าหรอก และห้องน้ำก็ไม่ได้เก็บเสียงด้วย มือเล็กกอดลำคอหนาแน่นแล้วกระตุกรั้งท้ายทอยของคนตัวโตให้แหงนเงยขึ้นพร้อมกับเธอโน้มก้มหน้าลงมาบดจูบปากหนาเพื่อให้ปากของเขาปิดเสียงร้องครางกระเส่าเสียวของตัวเอง “อ่ะ...อ่า...อื้อ” พั่บ! พั่บ! พั่บ! เสียงครางอู้อี้ดังลอดประสานกับเสียงกระแทกเนื้อของเอวสอบที่เขย่งเท้าแอ่นเด้งยกรับขึ้นหาร่างน้อยที่ยกอุ้มขย่มกอดรัดเอวหนาตัวเองไว้แน่น ยิ่งเธอบิดเอ

ในตอนเย็น เสี่ยบุญเส็งยิ้มแก้มแทบแตก เพราะวันนี้ลูกสาวคนโตมาทานข้าวมื้อเย็นด้วย กัญญาพรได้ยินเรื่องของน้องสาวเลยขอสามีมาค้างบ้านพ่อเพื่อจับพิรุธน้องสาว ตั้งแต่กัญญาณีป่วยจนออกโรงพยาบาล เธอก็ไม่ได้มาเยี่ยมได้แต่โทรมาถามข่าวคราว “แล้วนี่น้องไปไหนคะป๊า” เธอนั่งที่เก้าอี้ที่เคยนั่งทานข้าวประจำแล้วมองไปตรงข้ามตัวเองไม่เห็นน้องสาวมานั่งทานข้าวร่วมโต๊ะด้วย “มันไม่ลงมาทานข้าวเย็นพร้อมป๊าหรอก ป๊าอิ่มนั่นแหละ มันถึงจะมากินนังนุ๊กนิ๊กน่ะ เรากินกันเถอะน้ำอิง วันนี้พ่อให้เจียมทำแต่ของโปรดลูกทั้งนั้นเลยนะ” “ป๊าก็เป็นซะแบบนี้ถึงได้ทะเลาะกับน้องบ่อยๆ ”กัญญาพรพึมพำแล้วยื่นมือไปหยิบแก้วน้ำขึ้นมาจิบดื่มพร้อมกับเจียมใจตักข้าวให้เธอและพ่อของเธอ “แม่เจียมให้เด็กไปตามนุ๊กนิ๊กมาทานข้าวเย็นด้วยกันหน่อยสิคะ” “เจียมลืมบอกคุณหนูน้ำอิงและเสี่ยไปค่ะว่าวันนี้คุณหนูนุ๊กนิ๊กไม่ทานมื้อเย็นค่ะ คุณหนูบอกเจียมไว้แล้วค่ะ เพราะจะออกไปทานข้างนอกกับนายมิ่ง นายหมาย” เจียมใจเอ่ยบอก “เห็นไหม มันไม่คิดมาทานข้าวกับเราหรอก มันเกลียดป๊าจะตาย” เสี่ยบุญเส็งเอ่ยพร้อมตักกับข้

เฮ้อ! วันเวลาผ่านมาได้หนึ่งเดือนสามอาทิตย์แล้วตั้งแต่ให้อิสระเหมันต์ และที่ทำให้คุณหนูอย่างเธอไม่เข้าใจคือการกระทำของเหมันต์ที่เปลี่ยนไป เมื่อก่อนเป็นเธอตามตื๊อชายหนุ่ม แต่ตอนนี้ทำไมมันเหมือนเป็นเธอที่โดนชายหนุ่มตามก็ไม่รู้ ไม่ว่าจะไปไหนก็เจอแต่เหมันต์ทุกที่ และทุกครั้งที่เจอกัน เขามักจะฉุดเธอไปในที่ลับทุกครั้ง และเกิดเซ็กซ์เร่าร้อนทุกครั้งที่เขาฉุดลากเธอไป “คุณหนู ร้านเราปิดแล้วนะคะ กลับกันเถอะค่ะ” สุภาพรเอ่ยกับคุณหนูที่นั่งถอนหายใจอยู่ที่หลังเคาน์เตอร์ “คะ...พี่พร” “กลับกันเถอะค่ะ” เป็นนงนุชเอ่ยขึ้น “ค่ะ งั้นพี่พรกับพี่นงกลับก่อนเลยค่ะ เดี๋ยวนุ๊กนิ๊กปิดร้านเอง” “งั้นเราสองคนกลับก่อนนะคะ” “ค่ะ พาพี่มิ่ง พี่หมายกลับด้วยเลยนะคะ ไม่ต้องรอไปส่งนุ๊กนิ๊กก็ได้ค่ะ นุ๊กนิ๊กจะเดินกลับบ้านเองค่ะ” เธอบอกทั้งสอง “ได้ค่ะ งั้นคุณหนูดูแลตัวเองดีๆ นะคะ มืดค่ำแล้ว ถึงจะอยู่ในปางไม้เรา แต่ก็อันตรายอยู่ดีค่ะ” สุภาพรเอ่ยอย่างเป็นห่วง “ไม่ต้องห่วงนุ๊กนิ๊กค่ะ เรื่องนี้สบายมาก นุ๊กนิ๊กเอาตัวรอดได้ค่ะ ขอบคุณพี่พร พี่นงน

มือใหญ่สากกร้านลูบไล้ต้นขาเรียวสวยขึ้นมาที่เอวเล็กคอดของเจ้าหล่อนพร้อมกับปากหนาทาบทับดูดกลืนกลีบปากอวบอิ่มดูดเร่าเรียวลิ้นเล็กหวานของกัญญาณีพร้อมกับสองมือใหญ่ที่สอดเร่าเข้าไปในชายกระโปรงนั้นก็เคลื่อนมากอบกุมหน้าอกอวบอูมสองเต้าที่ยังมียกทรงปกปิดอยู่ “อ่า...ขยะแขยงนักไม่ใช่เหรอ งั้นก็ยอมรับซะเถอะว่าไอ้คนขยะแขยงคนนี้ ชั้นต่ำคนนี้และไอ้กระจอกคนนี้ มันเป็นผัวคุณคุณหนูนุ๊กนิ๊ก อื้ม...” เขากัดเม้มริมฝีปากอวบอิ่มบวมสวยเพราะฤทธิ์จูบแล้วเคลื่อนไซ้ไล้เลื้อยมาตามลำคอระหงที่บิดส่ายเสียวไปมา “อ่า...สารเลว! นายมันเลวนายเขม” หึหึ “ใครกันแน่ครับที่เลว ก่อนจะว่าผัวน่ะดูตัวเองบ้างว่าใครกันที่ทำเลวต่อกันก่อน อ่า...ไม่ไหวแล้ว ผมอยากได้คุณตอนนี้เลย อ่า...ผมปวดไปทั่วเอ็นแล้วคุณหนู...” เขาลากลิ้นเลียลำคอระหงมาหยุดที่โคนหูเล็กแล้วขบเม้มดึงสอดเร่าปลายลิ้นใหญ่เข้าไปโพรงหู ส่วนมือใหญ่ที่สอดในเสื้อก็บีบเคล้นขยำเต้าอวบอูมที่ยังมียกทรงห่อหุ้มอยู่ “อ่ะ...อ่อย เขม...ไม่ไหวแล้ว อ่า...ร้อน อื้ม...”เธอเกลียดตัวเองที่ไม่หนักแน่นเหมือนคำพูด ร่างเล็กแอ่นเด้งบิดเร่าเสียวไปต