All Chapters of รักติดเรท Nc35+: Chapter 61 - Chapter 70

หนึ่งทุ่มครึ่ง กิ่งมณีกลับมาถึงบ้านให้เด็กรับใช้เอาของไปเก็บแล้วเดินไปยังห้องรับประทานอาหาร เมื่อสาวใช้เดินมาบอกว่าทุกคนรอหล่อนที่ห้องรับประทานอาหารครู่ใหญ่แล้ว พอเดินมาถึงก็ต้องเบ้ปากเล็กน้อยแล้วเดินไปนั่งที่ประจำของตน“สวัสดีค่ะคุณขุนพิทักษ์ ชักจะมาทานข้าวที่บ้านฉันบ่อยเกินไปแล้วนะคะ หรือว่าไม่มีเงินซื้อกินคะ”เอ่ยทักทายชายหนุ่มอีกคนทันทีเมื่อหย่อนก้นลงนั่งเรียบร้อยดี ด้านคนหน้าตายก็ทำได้แค่เพียงหยักยิ้มให้หล่อนเท่านั้น กิ่งมณียิ่งเดือดเข้าไปใหญ่ เมื่อคำพูดของตนทำอะไรชายหนุ่มไม่ได้“รักษามารยาทด้วยลูก” กานดาเอ็ดลูกสาวที่นั่งตรงข้ามกับตนพร้อมกับส่งสายตาตำหนิไปให้ ทำให้ขุนพิทักษ์เผลอยิ้มเอ็นดูเจ้าหล่อน แต่ก็แค่เพียงแค่เสี้ยววินาทีเท่านั้น“ก็มันจริงนี่คะแม่ กิ่งกลับบ้านทีไรก็เจอแต่เขาทุกที แม่นะแม่ จะเชิญเขามาทำไมก็ไม่รู้ นาน ๆ ทีลูกกลับบ้านแม่ก็น่าจะทำให้ลูกกินข้าวอร่อย เจริญหูเจริญตา แต่นี่อะไรเจอที่ทำงานทุกวันก็ว่าเบื่อแล้วยังต้องกลับมาเจอที่บ้านอีก แม่เกดไม่เข้าใจหนูกิ่งเลยค่ะ” หล่อนโต้ตอบกลับพร้อมส่งสายตาเศร้าให้ผู้เป็นแม่“ไม่ต้องพูดเลย ขอโทษพี่เขาเดี๋ยวนี้ พี่เขาจากบ้านมาไกลต้อง

“ไม่เห็นอร่อยเหมือนมีเพื่อนมาด้วยเลย”หล่อนมองอาหารตรงหน้าแล้วฝืนกลืนลงท้อง จริง ๆ อาหารอร่อย แต่มันหมดรสอร่อยเมื่อต้องนั่งกินคนเดียว เมื่อมองไปโต๊ะรอบ ๆ ต่างก็มากันเป็นคู่ ครอบครัวบ้างแหละ ส่วนพ่อกับแม่หล่อนก็ไปสวดมนต์ข้ามปีที่วัด หล่อนไม่ถูกกับวัดจึงมานั่งเคาท์ดาวน์ที่ร้านลาบ“ลุงคะ เก็บตังค์เลยค่ะ”เมื่อกินคนเดียวไม่อร่อยเหมือนมีเพื่อนทานเลยเรียกเจ้าของร้านมาคิดเงินตัวเอง เมื่อคิดเสร็จและจ่ายเงินเสร็จหล่อนก็ก้มมองนาฬิกาข้อมือ เหลืออีกครึ่งชั่วโมงจะเที่ยงคืน จึงสะพายกระเป๋าแล้วลุกเดินไปยังรถยนต์ของตนที่จอดอยู่ริมฟุตปาธ เพื่อขับกลับบ้าน ไปนอนดูซีรี่ส์เคาท์ดาวน์ที่บ้านเวลาไม่นานก็มาถึงบ้าน ด้วยรถไม่ติด ถนนโล่ง ก็ทุกคนกลับต่างจังหวัดกันหมด จึงใช้เวลาขับรถกลับบ้านไม่นาน พอมาถึงบ้านก็แปลกใจเมื่อเห็นรถยนต์คันหรูคุ้นเคยจอดอยู่เขามาทำไมกัน พ่อกับแม่ก็ไม่อยู่ แล้วไหนบอกจะกลับสเปน แล้วทำไมถึงมาอยู่บ้านเราหล่อนคิดในใจ ก่อนจะดับเครื่องยนต์แล้วก้าวเท้าเข้าไปในบ้าน“คุณกิ่งคะ คุณขุนมานั่งรออยู่ในบ้านสักพักแล้วค่ะ” ทันทีก้าวเท้าเข้ามาใ

กิ่งมณีน้ำตาแทบเล็ด เมื่อตอนนี้อยู่ในห้องกับชายที่ตนไม่ชอบหน้า มือเล็กเกร็งแน่น ปากน้อยเม้มแน่นจ้องมองคนอุ้มตนที่เพิ่งวางตนบนเตียงนอนของตน เพียงแผ่นหลังสัมผัสกับเตียงกิ่งมณีก็ดีดตัวลุกขึ้นเพื่อจะหนีทันที"ว้าย!"“เหงาไหม” เขากระชากร่างเล็กให้นอนนิ่งกับเตียง โดยมีมือของเขากดไหล่ของเจ้าหล่อนไว้“ไม่!” ปฏิเสธเสียงดัง ทั้ง ๆ ตัวเองนั้นโคตรเหงาเลย เมื่อเพื่อนแต่งงานกันหมดแล้ว ชีวิตที่เคยไปไหนกับเพื่อน ๆ ก็ต้องเป็นคนเดียว ไปกินข้าวหรือไปเที่ยวก็ได้ไปคนเดียว เพราะเพื่อนแต่ละคนติดเลี้ยงลูกบ้างติดสามีบ้าง คนไม่มีใครแบบหล่อนจึงต้องไปไหนมาไหนคนเดียว“แปลกจังนะ ทำไมสายตาไม่มั่นคงเอาเสียเลย” น้ำเสียงทุ้มเอ่ยพลางจ้องตาคนสายตาเศร้าหมอง“พูดมาเลยจะเอาไงก็พูดมา ไม่อยากพูดเล่นคำอีกแล้ว ไหน ๆ ก็โต ๆ กันแล้วไม่ใช่เด็ก ๆ แล้ว” กิ่งมณีกระชากเสียงถามกลับอย่างใจดีสู้เสือเหนือร่างขุนพิทักษ์ปล่อยมือที่กดไหล่มนออก แล้วผละมานั่งริมขอบตียงหันหลังให้คนถาม“ก็พักผ่อนไง” เขาตอบเพียงสั้น ๆ พร้อมปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของตนออกทีละเม็ดอย่างใจเย็น“ถามจริง ๆ เถอะพูดยาวกว่านี้มันจะตายไหม แล้วนั่นจะทำอะไร ถอดเสื้อทำไม” เมื่อ

“อือ! ไม่นะ ไม่ทำกับฉันแบบนี้ เราเป็นหุ้นส่วนธุรกิจกันนะ” หล่อนบอกพลางปัดมือใหญ่ออกจากชุดสวยของตน“เพิ่มหุ้นส่วนชีวิตอีกอันจะเป็นไรไป ว่าไหม” พูดจบก็ซุกจมูกโด่งลงไปหาซอกคอระหงทันที ขูดถูเคราสากไปตามลำคอระหง เคลื่อนถูไถสลับขบเม้มให้เกิดรอยแดง“คัน! หยุดเถอะ ฉันคันและเจ็บ” มือน้อยพยายามผลักดันใบหน้าหล่อออกจากซอกคอของตน“เดี๋ยวก็ชิน”หยุดการเคลื่อนไหวแล้วลากเคราสากของตนไปมากับต้นคอระหงจนเกิดรอยแดง มือใหญ่ก็จัดการกับชุดเดรสตัวยาว เพียงไม่นานชุดเดรสตัวยาวก็ถูกกระชากขาดผ่ากลางร่าง ก็ชุดของหล่อนเล่นถอดยากเขาจึงไม่อยากเสียเวลา ฉีกขาดทันทีแควก!ชุดสวยถูกฉีกขาดผ่ากลางจนถึงชายกระโปรง หล่อนทำได้แต่ร้องกรีดโวยวาย เมื่อทำอะไรไม่ได้ เมื่อชุดขาดเปิดทางให้เห็นเหลือแต่เพียงชุดชั้นในสีดำของกิ่งมณีทำให้มือใหญ่ที่หมายมั่นจะปลดตะขอเสื้อในที่อยู่ด้านหน้าของสาวเจ้าหยุดชะงักมองลายลูกไม้สุดแทนจะเซ็กซี่บนชั้นในของเจ้าหล่อน ขุนพิทักษ์ทำได้เพียงกระตุกยิ้มเมื่อได้รู้อะไรบางอย่าง แม้ภายนอกกิ่งมณีจะ

“อี๋! คุณใส่กางเกงซะสิ น่าเกลียดน่ากลัวแบบนั้นใครเขาอยากดู อี๋! นึกว่าปลิงทะเล ใหญ่ก็ใหญ่อีก หัดอายคนเขาบ้างสิคุณ” หล่อนยอมเปิดผ้าห่มออกและยังจ้องมองความเป็นชายชาตรีของขุนพิทักษ์ด้วยสายตารังเกียจขยะแขยง จนทำให้คนตัวโตกัดฟันแน่น เมื่อคิดเห็นปลิงทะเล จึงโต้ตอบสวนกลับ“ไม่ดีเหรอ ปลิงทะเลแพงและเป็นยาบำรุงด้วยไม่ใช่เหรอ อยากลองกินดูหน่อยไหม” กัดฟันเอ่ยตอบแล้วเคลื่อนตัวรวดเร็วขึ้นไปคร่อมทาบทับอยู่ลำคอระหง“จะทำอะไรน่ะ ออกไปนะขยะแขยง อ่ะ! อื้อ!” ปลิงทะเลที่เจ้าหล่อนเรียกและแสนจะรังเกียจถูกยัดเยียดเข้าไปในโพรงปากเล็ก ของเขาใหญ่จนทำให้ปากหล่อนคับแน่น“ขยะแขยงก็ลองบำรุงดูหน่อยเป็นไงกิ่ง หืม!”“อื้อ!” กิ่งมณีดิ้นรนและดันความใหญ่โตของชายหนุ่มออกจากปาก แต่ก็ไร้ผลเมื่อเขาบังคับบีบคางหล่อนให้อ้าปากกว้างกว่าเดิม จนตอนนี้เขากระแทกปลิงทะเลตัวใหญ่เข้ามาเต็มปากน้อยของหล่อนขุนพิทักษ์ขยับเร่าเอวสอบกระแทกความร้ายกาจของตนเข้าออกปากน้อยเป็นจังหวะ แม้ว่าเจ้าของปากจะพยายามผลักไสก็ตามแต่ จังหวะขับเคลื่อนทำให้เขาเสีย