All Chapters of รักติดเรท Nc35+: Chapter 71 - Chapter 80

ผ่านปีใหม่มาเกือบเดือนแล้ว หล่อนกลับมาอยู่คอนโดฯ ตั้งแต่วันแรกของปีใหม่ กลับมาอยู่คนเดียว พ่อกับแม่ชวนกลับไปทานข้าวที่บ้านหล่อนก็ปฏิเสธตลอด เพราะไม่อยากพบเจอขุนพิทักษ์ และที่น่าเบื่อน่ารำคาญคือเขาคอยติดตามเป็นเงาของหล่อนทุกครั้งที่มีโอกาส จนทำให้เวลาส่วนตัวของหล่อนไม่มี“มาอยู่กับฉันแบบนี้พี่หมอเผือกไม่ว่าเหรอยัยตา” หล่อนมองเพื่อนรักที่ท้องแก่ใกล้คลอดนอนเอนหลังอยู่บนโซฟาตัวยาวของตน“ลองว่าดูสิแม่จะหนีกลับมุกดาหารเลย ว่าแต่เป็นอะไรรึเปล่า ทำไมในถังขยะมีช่อดอกไม้ แถมยังใหม่ ๆ ด้วยนะ สวยด้วย”วันนี้ต้องตาเลื่อนตรวจภายในกลับสามีมาค้างกับเพื่อนรัก เพราะเมื่อหลายวันก่อนพีรดาก็มาค้างกับกิ่งมณีแล้ว และบอกว่าเพื่อนดูซึม ๆ เหม่อ ๆ ทุกครั้งที่อยู่คนเดียว หล่อนเป็นห่วงเพื่อนเลยขอสามีจอมหื่นมาค้างกับเพื่อนรัก“ดอกไม้นั่นน่ะเหรอ มีคนให้มา และฉันก็เกลียดคนให้มาเลยทิ้งน่ะ ดู ๆ ทีวีไปเลยนะ” บอกเพื่อนรักดูโทรทัศน์เลย ไม่ต้องมาสนใจเรื่องหล่อนต้องตากดเปลี่ยนช่องไปมหารายการที่น่าสนใจ แล้วก็มาหยุดที่รายการสัตว์โลกน่า

เวลาผ่านไปชั่วโมงกว่าอาหารทุกอย่างก็พร้อม ถูกจัดวางบนโต๊ะอาหารพร้อมทาน กิ่งมณีจ้องหน้าขุนพิทักษ์อย่างไม่สบอารมณ์ก่อนจะเดินมาชวนประคองเพื่อนลุกขึ้นเดินไปยังโต๊ะทานอาหารเย็นด้วยกัน ส่วนอีกคน หล่อนไม่พูดไม่จาด้วย จนต้องตาต้องพูดเอง“คุณขุนพิทักษ์ทานข้าวค่ะ วันนี้ยัยกิ่งทำเองทุกอย่างเลยนะคะ มีแต่ของโปรดมันด้วยค่ะ”“ขอบคุณครับ” ขอบคุณแล้วลุกขึ้นเดินตามทั้งสองไปยังโต๊ะรับประทานอาหาร เมื่อเห็นอาหารหน้าตาน่าทานวางเรียงบนโต๊ะเขาก็แทบสะอึก เพราะมันคือกุ้ง เขาแพ้กุ้ง แล้วเขาจะทานได้ยังไง ที่สำคัญแพ้รุนแรงด้วยสิ“เออ! คือ...”“เชิญนั่งค่ะคุณขุนพิทักษ์ เจ้าของห้องไม่เชิญแต่ตาเชิญค่ะ รับรองอร่อย ๆ ทั้งนั้นเลยค่ะ” ต้องตาเห็นชายหนุ่มนิ่งทำสีหน้าแปลก ๆ เลยรบเร้าให้อีกฝ่ายรีบนั่ง“คือว่าผม...”“อย่าไปสนใจเลยยัยตา เรากินกันเถอะ” กิ่งมณีบอกเพื่อนรักพลางตักอาหารให้เพื่อน แต่หางตาก็ยังคงเหล่มองคนตัวสูงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม“พี่แพ้กุ้ง” เขาบอกเสียงขรึม&

“ให้มินถูหลังให้นะคะพี่ขุน” หล่อนเดินไปหยิบฟองน้ำที่อยู่ริมขอบอ่างอาบน้ำแล้วเดินมาถูอกแกร่งของคนที่ยืนนิ่ง“หยุด!"สั่งเสียงแข็งดึงมือเล็กออกจากหน้าอกของตน เขาไม่อายเพราะเขากับมินตราเคยเป็นคนคนเดียวกันมาจนมีลูกด้วยกันมาแล้ว แต่ที่เขาแสยะยิ้มมุมปากให้หล่อนตอนนี้เพราะเขาสมเพชหล่อนเหลือเกิน มือใหญ่บีบมือเล็กให้เจ็บ จนใบหน้าของเจ้าหล่อนบิดเบี้ยวไปตามความเจ็บปวดมือของตน“เจ็บนะคะพี่ขุน”“เจ็บก็อย่าทำแบบนี้อีก เพราะมินไม่มีสิทธิ์ในตัวพี่อีกแล้ว ไม่ว่ามินจะใช้มารยาหญิงกี่เล่มเกรียน หรือเปลือยให้พี่ดูตอนนี้พี่ก็ไม่เกิดอารมณ์กับมนหรอก เชิญ!" ปล่อยมือเล็กแล้วเปิดฝักบัวอาบน้ำต่อโดยไม่สนใจว่าอีกคนจะไม่พอใจตนมินตรากำมือแน่นด้วยความแค้นเคือง เป็นไปไม่ได้ ขุนพิทักษ์ไม่เคยมองหล่อนด้วยสายตาเย้ยหยันแบบนี้ และที่สำคัญแววตาคู่คมนั้นไม่มีแววของความรักที่เคยมีให้หล่อนเลย มันมีแต่ความด้านชา เย็นชาส่งมอบมาให้หล่อน“มาวัดกันว่ามินจะทำให้พี่ต้องการมินไม่ได้”พูดจบหล่อนก็ปลดเปลื้องชุดเดรสตัวยาวของตนออกเหลือแต่ร่า

เมื่อประตูห้องทำงานเปิดออก ขุนพิทักษ์ก็มองจ้องไปยังร่างเพรียวระหงด้วยชุดสูทสีน้ำตาลเข้มแบบสากลของกิ่งมณี เจ้าหล่อนมีแฟ้มเอกสารในมือ และถัดหลังไปก็เลขาฯ ของเจ้าหล่อนรอบคอบดีไม่มีใครเกินขุนพิทักษ์พึมพำในใจแล้วก้มหน้าก้มตาแสร้งอ่านเอกสารตรงหน้าต่อ ทั้ง ๆ ที่สมาธิของตนจดจ่ออยู่กับผู้ที่เดินมาหย่อนก้นนั่งเก้าอี้ตรงข้ามกับตน และยืนขนาบข้างก็เขาของหล่อน“คุณขุนพิทักษ์ให้เลขาฯ โทร.เรียกดิฉันมาพบด้วยเรื่องอะไรคะ” กิ่งมณีถามเป็นงานเป็นงาน“พอดีผมอยากคุยเรื่องที่เราเพิ่งประชุมกันเมื่อกี้ครับ”“เรื่องอะไรคะ เดี๋ยวดิฉันให้เลขาฯ ดิฉันอธิบายให้คุณฟังอีกทีได้ค่ะ” หล่อนบอก เพราะงานทุกอย่างเลขาฯ ของเธอก็รู้ละเอียดไม่ต่างจากหล่อนผู้เป็นนายหรอก“เรื่องลิ้นจี่ที่เราจะนำมาอบแห้งน่ะครับ ผมอยากไปดูสวนที่เขาจะส่งผลผลิตให้บริษัทเรา”“แล้วยังไงคะ ถ้าคุณอยากดูคุณสามารถไปได้ทุกเมื่อเลยค่ะ เพราะทางนั้นยินดีต้อนรับเราเสมออยู่แล้วค่ะ”“คุณพิไลเชิญกลับไปก่อนได้ไหมครับ

ต้องตา พีรดามองไปทางสองสาวที่วิ่งหน้าตื่นเข้ามาด้วยความเป็นห่วงเพื่อนอีกคน สองสาวมาถึงพร้อมกันเลยเข้ามาพร้อมกัน พอมาเห็นเพื่อนรักเอาแต่ร้องไห้เลยวิ่งไปนั่งข้าง ๆ พีรดา ส่วนประภาเดินไปทรุดลงนั่งพื้นพรมข้างขาของเพื่อน“แก ไหนมีอะไรเล่ามาซิ พวกฉันไม่เคยเห็นแกเป็นแบบนี้เลยนะ” ประภาเอ่ยพลางดึงมือกุมหน้าของเพื่อนรักออก กิ่งมณียอมเงยหน้าขึ้น และมือเล็กของประภาก็เช็ดน้ำตาให้หล่อนแผ่วเบา“อึก! พวกแก...ฉัน...ฮือ ๆ ๆ ๆ”“ไม่ร้องนะเว้ย! ไม่ร้องสิแก แกเป็นคนเก่งแกต้องไม่ร้อง มีเรื่องอะไรทุกข์ถึงต้องร้องไห้บอกพวกฉันมาสิยัยกิ่ง พวกฉันเพื่อนแกนะเว้ย!" กีรณาเอ่ยบ้าง เพื่อนเจ็บหล่อนก็เจ็บไม่แพ้กัน“ยัยตา ยัยนุ่ม อะ! อึก! ยัยแอล ยัยพริ้ง อึก!"เรียกชื่อเพื่อนเสียงปนสะอื้น มือเล็กเช็ดน้ำตาและพยายามกลั้นความเจ็บปวดไว้ข้างใน และหักห้ามไม่ให้น้ำตาไหลออกมา แต่มันยากเหลือเกินสำหรับกิ่งมี ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยเจ็บอกซ้ายเลย แต่ครั้งนี้หล่อนเจ็บเหลือเกิน ภาพลูกสาวตัวน้อยของขุนพิทักษ์วิ่งเข้าไปกอดยังไม่เจ็บเท่าภรรยาของเขาเดินยิ้มตามมา และที่สำ