บททั้งหมดของ รักติดเรท Nc35+: บทที่ 81 - บทที่ 90

สามสาวเดินมาหยุดที่โต๊ะทำงานของเลขาฯ ขุนพิทักษ์แล้วให้เขาแจ้งว่าพวกเธอมาขอเข้าพบ และไม่ลืมบอกชื่อตนให้เลขาฯ แจ้งไปด้วย และไม่นานคนข้างในก็อนุญาต พวกเธอจึงเดินเข้าไปในห้องทำงานของชายหนุ่ม พอเข้าไปก็เห็นหนูน้อยนอนหนุนตักของผู้หญิงสวยคนหนึ่งอยู่บนโซฟา ทั้งสามหันมาสบตากันอย่างรู้ความหมายก่อนจะเดินตรงไปยังโต๊ะทำงานกลางห้อง ด้านเจ้าของถิ่นก็ยิ้มมุมปากเล็กน้อยให้แขก“พวกเรามีเรื่องอยากเคลียร์ค่ะ” พีรดาพูดพร้อมกับเอากระเป๋าถือของตนตบโต๊ะทำงานของคนตัวโตและเบนสายตาไปทางหนูน้อยกับผู้หญิงอีกคนในห้องทำงานด้วย ด้านมินตราก็จ้องมองสามสาวอย่างสังเกต เพราะหล่อนเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทั้งสามเป็นใคร และหน้าตาเอาเรื่องนั้นก็เหมือนจะไม่ใช่เรื่องดี“ครับ มินพาหนูดีกลับไปรอพี่ที่บ้านก่อนนะ พี่มีงานต้องเคลียร์ เดี๋ยวทุกอย่างเสร็จพี่จะรีบกลับไปหาลูก” ขุนพิทักษ์เห็นท่าจะไม่ใช่เรื่องดีเลยบอกสั่งอดีตภรรยาให้พาลูกน้อยกลับไปรอตนที่บ้านก่อน“ค่ะพี่ขุน อย่าให้หนูดีกับมินรอนานนะคะ” หล่อนเอ่ยตอบสียงหวานอย่างมารยา ก่อนจะปลุกลูกน้อยให้ตื่น &ldquo

กิ่งมณีทำแค่จ้องมองชายหนุ่ม แล้วก็เมินหน้าหนีไปทางอื่นอย่างไม่ใส่ใจ หล่อนเกลียด เกลียดใบหน้านิ่งเย็นชาของผู้ชายคนนี้ แต่มันก็เกลียดได้แค่ปาก เพราะว่าใจของเธอมันดันรับความเป็นขุนพิทักษ์เข้ามาเต็มหัวใจดวงน้อย ๆ เสียแล้วนี่สิการเงียบไม่ตอบของกิ่งมณีทำให้หนุ่มใหญ่ขบกรามแน่น แต่ก็ยังเก็บความขุ่นมัวของอารมณ์ไว้ภายใต้ใบหน้าเย็นชาของตนเหมือนกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น“อย่าท้าทายพี่”เงียบ!มีเพียงเสียงลมหายใจของพวกเขาและเสียงหัวใจที่เต้นสั่นระรัวราวกับกลองรัวไม่มีผิดในตอนนี้ ขุนพิทักษ์ก้าวเดินมาหยุดอยู่หน้าโต๊ะทำงานของสาวเจ้าพร้อมกระชากดึงแฟ้มเอกสารที่เจ้าหล่อนเพิ่งดึงมาดูก่อนเขาจะเดินมาถึงออกกิ่งมณีเป็นผู้หญิงไม่ชอบโวยวาย เมื่อถูกกระชากแฟ้มไปหล่อนก็ทำได้แค่เพียงแหงนมองคนตรงหน้าอย่างเอาเรื่อง แต่ไม่ปริปากพูดอะไรออกมา เพราะภายในของหล่อนเจ็บและฝืนทนเหลือเกินกับความจริงที่ตนรู้ก่อนหน้านั้น“เป็นใบ้เหรอ? ทำไมไม่พูด?”คนนิ่งขรึมเริ่มจะสุดทนกับความเฉยชาและเงียบของอีกฝ่ายเต็มทนเสียแล้ว อยากดึงมาบดจูบสั่งสอนเหลือเกิน เขารึคิดถึงกิ

มือเล็กดึงมือใหญ่ที่กำลังไม่ทำแค่บีบเคล้นเต้า แต่มันกำลังจะปลดกระดุมเสื้อของเธอออก และเหมือนว่าคนหน้านิ่งจะไม่ได้แคร์หรือสนใจเธอเลยด้วยซ้ำ เขายังคงดึงดันจะปลดกระดุมเสื้อของเธอออกจนเธอเริ่มไม่โอเคกับตอนนี้แล้ว“พอสักทีเถอะ! คุณพูดอะไรมาก็ไม่มีประโยชน์หรอก เพราะฉันไม่ได้รักหรือชอบคุณ ฉันเกลียดคุณ! เกลียดผู้ชายไม่ให้เกียรติฉันที่สุด”มือใหญ่ที่กำลังฟอนเฟ้นเต้าของคนตัวเล็กบนตักหยุดชะงัก แล้วดันร่างน้อยลุกห่างออกจากตน“ฉันขอตัว” เมื่อเป็นอิสระกิ่งมณีก็ขอตัวทันที ทิ้งให้ขุนพิทักษ์นั่งนิ่งอยู่กับที่ และครั้งนี้เขาไม่ได้ร้องเรียกหรือฉุดรั้งเธอไว้ แต่ปล่อยให้เธอไปตามที่ต้องการด้านสาวเจ้าเมื่อเดินออกมาจากห้องทำงานของตัวเองปิดประตูห้องทำงานสนิทก็หันหลังพิงประตูห้องแล้วเอามือทาบอกของตนไว้ เพราะตอนนี้มันเต้นแรงเหลือเกิน เต้นแรงจนหล่อนกลัวว่าตัวเองจะช็อกตายได้“คุณกิ่งเป็นอะไรรึเปล่าคะ แล้วประธาน...”“อยู่ในห้องน่ะ เดี๋ยวคงออกมาแหละ วันนี้กิ่งขอกลับก่อนนะคะ พอดีว่ามีนัดกับยัยแอลน่ะค่ะ แต่ก่อนไปกิ

เมื่อมาถึงบ้านก็โทร.ไปบอกว่าตนไม่ได้ไปตามที่นัดแล้ววันนี้ คือหล่อนได้เทกีรณาแล้วในวันนี้ และดูเหมือนว่าเพื่อน ๆ ทุกคนจะเทเพื่อนรักของเธอด้วยเช่นกัน หล่อนยิ้มขำจ้องมองจอโทรศัพท์ที่เพิ่งกดวาวงไปแล้วเปิดประตูรถลงจากรถไปพร้อมกับลิขิตทั้งสองเดินพูดคุยกันเข้าไปในบ้านด้วยท่าทางสนิทสนม แม้ไม่ได้เจอกันนาน แต่มิตรภาพที่เคยมีก็ทำให้สนิทกันได้ไม่ยากเมื่อต้องกลับมาเจอกันอีก เจ้าของบ้านนำทางชายหนุ่มไปยังห้องรับแขก พร้อมสั่งเด็กในบ้านให้เตรียมน้ำดื่มและของว่างมาให้แขกของตน“ลูกกิ่งมีแขกมาด้วยเหรอลูกวันนี้” กานดาเดินเข้ามาในห้องนั่งเล่นเมื่อสาวใช้เข้าไปบอกว่าลูกสาวคนเดียวของตนมีแขกมาด้วย นางจึงวางมือจากห้องครัวออกมาดูว่าคือใคร เพราะร้อยวันพันปีกิ่งมณีไม่เคยพาใครเข้าบ้าน แถมเป็นผู้ชายเสียด้วยเนี่ยสิ“จ้ะแม่เกด ขิต นี่แม่กิ่งเอง”“สวัสดีครับคุณแม่” ลิขิตลุกขึ้นยกมือไหว้แม่ของหญิงที่ตนแอบรักด้วยความเคารพนับถือทันทีเมื่อสาวเจ้าแนะนำ“สวัสดีจ้ะ ว่าแต่หน้า...”“ขิตเขาเคยมาบ้านเราออกจะบ่อย แต่

“คุณน้าครับ ผม...”“น้าไม่ได้จะว่าอะไรพ่อขุนหรอกนะ แต่ที่ทำเมื่อกี้มันเกินไป เรื่องนี้น้าไม่อยากเข้าไปยุ่ง มันเป็นเรื่องของพวกเรา กิ่งเลือกทางไหนน้าก็ยินดี เพราะมันคือความสุขของลูก มันก็จริงอยู่ที่น้าอยากได้พ่อขุนมาเป็นลูกเขย แต่เมื่อใดลูกสาวน้าไม่เลือกเราน้าก็คงต้องตามใจลูก ไปเถอะ อยากตามไปง้อไปปรับความเข้าใจกันก็ไป น้าก็ไม่อยากให้เรื่องมันเป็นแบบนี้เหมือนกัน อ้อ! ลืมบอก ถ้าอยากได้ใจกิ่งขุนก็ควรจะให้เกียรติกิ่ง ไม่ใช่ทำแบบเมื่อกี้ แบบที่ทำบนโซฟาตัวที่เรานั่งเมื่อกี้ เรื่องนี้สามีน้าจะไม่รู้ ถ้ารู้พ่อขุนคงไม่ได้มาเหยียบที่นี่อีก และคงไม่ได้เจอยัยกิ่งอีก”สำหรับกานดาแล้วปลูกเรือนต้องปลูกตามใจผู้อยู่ แม้ว่าเรือนที่อยากให้ลูกผูกสมัครปักใจพักพิงคือเรือนของขุนพิทักษ์ แต่หากเมื่อลูกสาวไม่สมัครใจรักพักพิงนางก็สุดแล้วแต่บุญวาสนาของลูกสาว เพราะอย่างไรเสียความสุขของลูกก็คือความสุขของแม่ ตอนนี้จะเป็นขุนพิทักษ์หรือลิขิตนางก็พร้อมจะยินดีกับลูกสาว หรือไม่ใช่ทั้งสองหนุ่มที่นึกถึงก็ได้ ขอแค่รักและดูแลกิ่งมณีได้ คนเป็นแม่แบบนางก็พร้อมจะส่งลูกสาวให้&ldquo