11

ฮะ? อะไรนะ? อนุชายเหรอ...

หว่านฉิงถึงกับยืนตะลึงตาค้าง นี่นางกำลังรวบรวมบุรุษผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในนครฉางอันมาสร้างฮาเร็มชายบำเรอพร้อมกันถึงสองคนเลยหรือนี่

[ติ๊ด! ยินดีด้วยขอรับโฮสต์! ภารกิจพิชิตรุ่ยอ๋องเป็นสามีเอก คว้าสองอนุชายสำเร็จลุล่วง! รับคะแนนความร้ายกาจของนางร้าย 1,000 คะแนน!]

‘ไอ้ระบบ...’ หว่านฉิงสูดลมหายใจเข้าปอดลึก ก่อนจะสื่อสารผ่านจิตด้วยน้ำเสียงเนิบนาบ ‘คุณระบบเจ้าคะ ขอบพระคุณที่กรุณาเก็บแต้มให้ข้าน้อย แต่คราวหน้าคราวหลังก็ช่วยปรับปรุงระบบให้มันเสถียรกว่านี้หน่อย อย่าให้มันล่มบ่อยนัก ข้าไม่อยากหัวใจวายตายเพราะแกอีกเป็นรอบที่สอง!’

หว่านฉิงแค่นยิ้มเย็นขณะต้องรับมือกับศึกรอบด้าน ทั้งสังขารที่เพิ่งผ่านสมรภูมิรบอันหนักหน่วงมาตลอดทั้งคืน เจ้าระบบเฮงซวยที่ขยันกวนประสาทไม่เว้นแต่ละวัน แต้มบุญที่อุตส่าห์สะสมมาแทบตายไม่เคยได้หยิบใช้ ไอ้ระบบเจ้ากรรมมักจะล่มในจังหวะคอขาดบาดตายเสียทุกที!

ดวงตากลมโตสบประสานกับนัยน์ตาคมปลาบของรุ่ยอ๋องที่จ้องมองมาอย่างผู้ชนะ ก่อนจะปรายไปยังเยี่ยนเฉิงที่ยังคงแสร้งทำหน้าเศร้าสร้อยออดอ้อน สุดท้ายคือหรงเยว่ แม่ทัพใหญ่ที่ในแววตาลุกโชนด้วยเพลิงริษยา

‘นี่ฉันทะลุมิติมาเป็นนางร้าย หรือมาเป็นหัวหน้าสโมสรกีฬาเพาะพันธุ์เสือกันแน่! ได้รวบตึงฮาเร็มหนุ่มที่ทั้งหล่อล่ำ อายุก็กำลังดี พี่สาวน่ะสามสิบเจ็ดแล้วนะยะ ไม่ใช่สิบเก้าปีในร่างนี้ หิวโหยจนตายผู้ชายยังไม่เคยได้แอ้มสักคน ดันมาเจอหมาป่าหิวโซอย่างพวกน้อง ๆ ลาภลอยแท้ ๆ อุ๊ย...’

นางพยายามผ่อนลมหายใจเข้าออกตามหลักที่เคยสอนนักศึกษา ปรับจังหวะหัวใจให้คงที่เพื่อไม่ให้ความ ‘ฟิน’ ในใจมันทะลุออกมา ร่างกายที่เคยถูกพิษเย็นกัดกินจนแทบแหลกสลาย บัดนี้กลับร้อนผ่าวและเปี่ยมด้วยพละกำลังอย่างน่าอัศจรรย์ ผลพลอยได้จากการ ‘ถอนพิษ’ ร่วมกับเหล่าเมนสุดที่รักเมื่อคืนนี้ มันช่างคุ้มค่าคะแนนเสียจริง!

“เชิญพวกท่านจัดแจงร่างกายให้เรียบร้อยเถิดเจ้าค่ะ” หว่านฉิงเอ่ยพลางหยัดกายลุกขึ้นด้วยท่าทางรวดร้าว นางคว้าชุดคลุมขนหมาป่ามาสวมทับเพื่อบดบังร่องรอยสวาทที่ฝังแน่นอยู่บนเรือนร่าง “ข้ายังมีงานอีกมากที่ต้องสะสาง หากคุณชายทั้งสามไม่รังเกียจที่จะผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่ ข้าพอจะมีอาภรณ์ชั้นเลิศของเหล่านายโลมให้หยิบยืมอยู่บ้าง”

นางทิ้งท้ายด้วยรอยยิ้มทรงเสน่ห์ ประหนึ่งนางพญาผู้กุมชะตาบุรุษทั้งสามไว้ในกำมือ โดยมิยอมเอ่ยปากยืนยันสถานะให้ใครสบายใจทั้งนั้น

สามหนุ่มต่างหันมองหน้ากันด้วยความตกตะลึง นี่ผู้สูงศักดิ์อย่างพวกเขาจะต้องสวมอาภรณ์ของชายบำเรออย่างนั้นหรือ!

ขณะที่พี่ใหญ่และพี่รองหน้าบึ้งตึงปานจะกินเลือดกินเนื้อ เจ้าสุนัขน้อยเยี่ยนเฉิงกลับพุ่งปราดเข้าไปเกาะแขนนางทันที

“เจี่ยเจียให้ข้าใส่อะไร ข้าก็จะใส่ขอรับ... ต่อให้เป็นชุดของชายบำเรอข้าก็ยอม”

หน็อย... ไอ้เสนาบดีจอมเสแสร้งนี่มันน่าหมั่นไส้นัก!

รุ่ยอ๋องและแม่ทัพหรงเยว่สบถด่าในใจเป็นเสียงเดียวกัน ตาจ้องเขม็งมองน้องเล็กที่ชิงทำคะแนนอย่างหน้าด้านๆ

--------------

“อันที่จริงข้ามาที่นี่ด้วยเรื่องงาน ในเมื่อเจรจาจนเป็นที่เข้าใจแล้ว... ก็ควรสืบเรื่องนี้ให้จบ ๆ ไป”

รุ่ยอ๋องเอ่ยเสียงเรียบบนเก้าอี้ไม้ในห้องรับรองกว้างขวางโอ่อ่า ห้องพักของนายหญิงใหญ่ ทว่าดวงตาคมกริบกลับจดจ้องหว่านฉิงราวกับกำลังคาดคั้น

การรับราชโองการสืบคดีลับในครั้งนี้บีบให้เขาต้องร่วมมือกับเยี่ยนเฉิง เสนาบดีหนุ่มตระกูลลู่ผู้เป็นน้องร่วมสาบาน รวมถึงแม่ทัพใหญ่ น้องชายแท้ ๆ ของเขาที่จำต้องนำกำลังพลมาร่วมเลี้ยงฉลองชัยชนะบังหน้า

แผนการเดิมคือการสืบหาต้นตอของยาพิษซึ่งทำให้เสนาบดีชั้นผู้ใหญ่เสียชีวิตไป ในห้องรับรองพิเศษชั้นสี่ ทว่าสถานการณ์กลับพลิกผันเมื่อทุกคนถูกวางยากำหนัด แม้แต่องค์ชายสามเองที่วิ่งวุ่นไปหานางคณิกามาปรนเปรอ พวกเขาเลยอาศัยจังหวะชุลมุนนั้นพากันลักลอบขึ้นมายังชั้นห้า

ก่อนหน้านี้ยามที่นายหญิงแห่งหอหงเหมยปรากฏกายบนเวทีเพื่อต้อนรับแขกเหรื่อ รุ่ยอ๋องหมายตานางในทันที แม้แต่น้องชายทั้งสองของเขาก็ยังจ้องมองนางตาไม่กะพริบ โดยเฉพาะเยี่ยนเฉิงที่เอ่ยปากชมออกมาตรง ๆ ว่านางงามล่มเมืองเพียงใด

ทว่าการจะเข้าถึงตัวนายหญิงใหญ่ผู้มีองครักษ์ยอดฝีมือล้อมรอบกายประหนึ่งเงาตามตัวนั้นมิใช่เรื่องง่าย ค่ำคืนที่ผ่านมาจึงนับเป็นโอกาสทอง พวกเขาได้เข้าประชิดตัวนางโดยมิไม่ต้องใช้หมายศาลให้ไก่ตื่น หาได้รู้ไม่ว่าพวกเขาผ่านป้อมปราการองครักษ์ของนางขึ้นมาง่ายดายได้เช่นไร

“องค์ชายจิ่งเหยียน... เขาเป็นคนวางยาพิษข้า พวกท่านเองก็น่าจะดื่มชากำหนัดของเขาเข้าไปด้วย ใช่หรือไม่?” หว่านฉิงถาม ขณะลอบสังเกตปฏิกิริยาของบุรุษเบื้องหน้า

“แต่เขากลับอ้างว่าเจ้าเป็นคนลงมือ... เขาบอกกับพวกข้าว่าเจ้าอาจจะเป็นสายลับที่แอบทดลองยาพิษประหลาด จนแพร่กระจายไปถึงราชสำนัก” รุ่ยอ๋องเอ่ยขัด น้ำเสียงนั้นเยือกเย็นจนยากจะคาดเดาว่าเขาเอนเอียงไปทางฝ่ายใด

“เช่นนั้นก็เชิญหมอจากจวนอ๋องมาตรวจชีพจรข้าเถิด จะได้รู้ความจริงว่าตัวข้า... อาจจะอยู่ได้อีกไม่นานแล้ว” นางแค่นยิ้มหยันที่มุมปากเพื่อยืนยันความบริสุทธิ์ด้วยชีวิตของตนเอง

เยี่ยนเฉิงขยับเข้าไปใกล้ที่นั่งของหว่านฉิงซึ่งอยู่ท่ามกลางพวกเขา แววตาที่เคยซุกซนขี้เล่นแปรเปลี่ยนเป็นจริงจัง “เรื่องนี้ต้องเป็นฝีมือแคว้นเป่ยเหลียงแน่ เมื่อคืนนี้องค์ชายสามพูดบางอย่างกับเจี่ยเจีย ข้าได้ยินชัดทุกคำ... เรื่องยาถอนพิษนั่น เขาข่มขู่ว่านางจะต้องคลานไปอ้อนวอนเขาด้วยตนเอง ข้าว่าเขาหาเรื่องใส่ร้ายนางชัด ๆ”