15

“เจ้าเป็นคนของข้าแล้ว... หากข้าไม่อนุญาตให้เจ้าตาย เจ้าก็ห้ามตาย!” เขาตะคอกเสียงดังลั่น ก้าวเข้าไปข้างเตียงแล้วเชยคางมนขึ้น บังคับให้สบตา “หากยาถอนพิษอยู่ที่ไอ้องค์ชายสถุลนั่น ข้าจะบุกไปชิงมาจากมันด้วยมือของข้าเอง ต่อให้ต้องพลิกแผ่นดินฉางอัน ข้าก็จะหาทางรักษาเจ้าให้ได้!”

‘พ่อพระเอกธงแดงของฉัน... ช่างดุดันน่ารักเหลือเกิน’ หว่านฉิงตื้นตันอยู่ในใจ ทว่าเสียงของระบบเจ้ากรรมกลับดังขึ้นขัดจังหวะเคลิบเคลิ้มเสียได้

[ติ๊ด! ตรวจพบระดับอารมณ์คลุ้มคลั่งของสามีเอก: 80% คะแนน ต่อมความเจ็บปวดของท่านอ๋องผู้เย็นชาทำงานอย่างหนัก มอบแต้มสะสมเพิ่ม 200 คะแนนเพื่อใช้ในร้านค้าขอรับ]

หว่านฉิงสะบัดหน้าอย่างนึกรำคาญ ที่ผ่านมานางเคยได้แตะต้องไอ้ร้านค้าที่ขยันล่มได้เสียที่ไหนกัน นางคลี่ยิ้มมองชายตรงหน้า “หากท่านมั่นใจถึงเพียงนั้น ข้าจะตั้งตารอเจ้าค่ะ... แต่ในเมื่อข้าเองก็ไม่รู้ว่าจะอยู่เห็นตะวันของวันพรุ่งหรือไม่ ท่านก็ควรจะตามใจข้าให้มากหน่อย... ดีหรือไม่เจ้าคะ?”

ท่านอ๋องหนุ่มส่ายหน้าหนี ไม่ตอบอะไรนาง เขาหันไปโบกมือไล่หมอหลวงเหมือนไล่แมลงรำคาญ

-------------

หว่านฉิงล้มตัวลงนอนบนที่นอนนุ่ม หลังการฝังเข็มระงับอาการติดพิษโดยหมอหญิงคนสนิทที่เร่งรุดตามมาถึงจวนอ๋อง ภายใต้คำชี้แนะอย่างใกล้ชิดของหมอหลวงชรา เมื่อสิ้นสุดขั้นตอน หมอหญิงรีบคุกเข่าคำนับแตะหน้าผากลงกับพื้น เพื่อขอบพระคุณทั้งท่านหมอหลวงและท่านอ๋องที่ประทานความเมตตา ถ่ายทอดวิชาแพทย์ให้เป็นวิทยาทาน

“ท่านหมอซิงหยาน... ข้าฝากดูแลพวกสาว ๆ ด้วย ไม่รู้ว่าป่านนี้สถานการณ์ที่หอหงเหมยจะเป็นอย่างไรบ้าง แล้วก็...” นางเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ทว่าเปี่ยมด้วยความเฉียบขาด “แขกคนใดที่บังอาจนำยาปลุกกำหนัดมาใช้ในหอนางโลมข้า ลงชื่อไว้ในบัญชีดำ ฝากเจ้าไปแจ้งกลุ่มองครักษ์ด้วย พวกเขารู้ดีว่าจะต้องจัดการอย่างไร”

“เจ้าค่ะนายหญิง ข้าจะเร่งไปจัดการเดี๋ยวนี้”

เมื่อท่านหมอรับคำด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม หว่านฉิงล้วงหยิบตั๋วเงินจากแขนเสื้อยัดใส่มือนาง “นี่คือรางวัลพิเศษของท่าน... ข้าฝากเป็นธุระแจ้งอาเฟิง ให้นำบัตรเชิญของหอนางโลมอู๋จิ้นไปมอบให้แขกเหล่านั้นเสีย บอกว่าข้าอนุญาตให้พวกเขาไปใช้บริการครั้งแรกได้โดยไม่เสียค่าใช้จ่าย อีกสองสามวันหากข้าอาการดีขึ้น ข้าจะเดินทางไปพบพี่สาวด้วยตัวเอง”

ในทางธุรกิจ นี่คือการกวาดขยะไปทิ้ง หอหงเหมยมักจะส่งต่อลูกค้าชั้นเลวทว่ากระเป๋าหนักไปให้หอนางโลมคู่ค้าที่ต้อนรับคนทุกรูปแบบ ขอเพียงคุณชายเหล่านั้นมีกำลังจ่าย เรื่องนี้เป็นข้อตกลงลับที่ทำร่วมกันมานานระหว่างสองพี่น้องตระกูลมู่ผู้สืบทอดกิจการ ซึ่งทางฝั่งพี่สาวก็ยินดีอ้าแขนรับทุกครั้งที่หอหงเหมยส่งบ่อเงินบ่อทองไปให้พวกนางผลาญจนสิ้นเนื้อประดาตัว

“อ้อ... ยาห้ามครรภ์... จัดมาให้ข้าสามถ้วย”

“ดื่มยาสุ่มสี่สุ่มห้าไม่ได้นะขอรับคุณหนู!” หมอหลวงท้วงเสียงหลง แน่ล่ะว่าเขากลัวสิ้นชื่อด้วยคมดาบของท่านอ๋องมากกว่าจะนึกถึงบุญคุณที่นางช่วยชีวิตไว้ “เพิ่งฝังเข็มเสร็จใหม่ ๆ ต้องงดยาทุกประเภทไปก่อน ตอนนี้ท่านควรพักผ่อนให้มาก กินอาหารและดื่มยาตามที่หมอสั่งอย่างเคร่งครัด มิเช่นนั้นพิษในร่างจะยิ่งกำเริบหนักนะขอรับ”

“หากข้าปล่อยให้ตัวเองตั้งครรภ์ขึ้นมา จะรู้ได้อย่างไรเล่าว่าเป็นลูกใคร!” นางตวาดกลับด้วยใบหน้าเกรี้ยวกราด “เอายามาให้ข้า... เดี๋ยวนี้!”

รุ่ยอ๋องที่เพิ่งจะนึกชื่นชมในความสุขุมของนางได้ไม่นาน ถึงกับเส้นเลือดข้างขมับเต้นตุบเมื่อเห็นนางแผลงฤทธิ์จะดื่มยาห้ามครรภ์ให้ได้ มิหนำซ้ำความลับในค่ำคืนอันรัญจวนยังถูกป่าวประกาศจนมีคนรู้เพิ่มขึ้นอีกถึงสองคน! เขาตัดสินใจก้าวเข้าประชิดตัวนาง ใช้สันมือฟาดลงที่ท้ายทอยเบาๆ จนสลบพับคาอ้อมแขน ก่อนจะหันไปสั่งการด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบทว่าเปี่ยมด้วยรังสีอำมหิต

“พวกท่านกลับไปได้แล้ว... จำไว้ว่าเรื่องในวันนี้ ห้ามแพร่งพรายออกไปแม้แต่ครึ่งคำ”

เมื่อท่านหมอทั้งสองวิ่งแจ้นหนีตายออกไปอย่างไม่คิดชีวิต ความคิดบางอย่างก็พลันผุดขึ้นในใจของท่านอ๋อง... เขาวางร่างนางลงบนฟูกนอนด้วยสายตาอาวรณ์ระคนหวงแหน ก่อนจะลุกไปสั่งการทหารคนสนิทให้จัดเตรียมของพิเศษสำหรับนายหญิง

-------------

[โฮสต์ตื่น ๆ! จะโดนล่ามโซ่ไว้ในจวนอ๋องแล้วนะขอรับ เมนกักขังทำงาน ได้รับคะแนนภารกิจพิชิตใจท่านอ๋องผู้คลั่งไคล้นางร้าย +1000 คะแนน!]

เสียงระบบแผดดังในโสตประสาทเรียกหว่านฉิงให้ปรือเปลือกตาหนักอึ้งมองไปรอบ ๆ กาย นางสะบัดศีรษะไล่ความมึนงงจากสันมืออันหนักหน่วงของรุ่ยอ๋อง

“พี่ใหญ่! ท่านจะทำอะไรนาง? นี่ท่านถึงขั้นเตรียมโซ่ตรวนมาเพื่อล่ามสตรีที่เพิ่งฟื้นจากยาพิษอย่างนั้นหรือ นางช่วยชีวิตพวกเราเอาไว้นะ!”

หว่านฉิงเลื่อนสายตาไปตามทิศทางที่แม่ทัพหนุ่มชี้ปลายนิ้วไป บนโต๊ะไม้พะยูงตัวเตี้ยข้างเตียง มีโซ่ทองคำเส้นยาวสะท้อนแสงแดดวิบวับวางขดอยู่ บุรุษร่างสูงกำยำสองคนกำลังยืนประจันหน้ากัน พร้อมจะฉีกทึ้งอีกฝ่ายเป็นชิ้น ๆ

หรงเยว่สีหน้าเดือดดาลจัด เขากระชากเสื้อของรุ่ยอ๋อง ตะโกนลั่น “ท่านเสียสติไปแล้วรึไง! นางเป็นคุณหนูตระกูลมู่นะ มิใช่ทาสหรือสัตว์เลี้ยงของท่าน”

“นางดื้อรั้นเกินไป” รุ่ยอ๋องเอ่ยพลางปัดแขนของน้องชายออกอย่างไม่ไยดี “หากไม่มัดนางเอาไว้ นางคงหาทางกลับไปหอนางโลมนั่นอีก ข้าต้องการให้นางอยู่ที่นี่เพื่อรักษาอาการป่วย นางจะต้องอยู่ในสายตาของข้าตลอดเวลา... เจ้าเองก็ได้ยินจากท่านหมอแล้วมิใช่หรือ?”

“ถึงนางจะอาการหนักหนาสาหัสเพียงใด ท่านจะใช้โซ่มาล่ามนางเอาไว้มิได้”

“เจ้ามีหนทางที่ดีกว่านี้หรือ? ไอ้องค์ชายนั่นป่านนี้คงหนีหัวซุกหัวซุนไปแล้ว เจ้าคิดจริง ๆ หรือว่าพวกเป่ยเหลียงมันจะยอมเปิดเผยเรื่องพิษง่าย ๆ”

“ข้าไม่รู้! แต่ท่านล่ามโซ่นางไม่ได้ นางมิใช่ของท่านผู้เดียว นางเป็นฮูหยินน้อยของข้า”