All Chapters of My Russian Boss (SPG): Chapter 171 - Chapter 180

"Ano ba, Mira! Huwag ka ngang nanggugulat," saway ko sa kanya habang pilit na inaayos ang hawak ko sa chart ng pasyente. Muntik ko nang mabitawan ang clipboard dahil sa biglaang pagsulpot niya sa tabi ko."Sus, defensive agad ang lola mo," asar pa niya, sabay dikit ng balikat niya sa balikat ko habang sumasabay sa paglalakad ko papunta sa Bed 4. "Kitang-kita kaya sa mukha mo. Para kang timang na nakatulala habang naglalakad, tapos hawak-hawak mo pa 'yang pulso mo. Ano ba talagang meron sa inyo ni Sir Tanjiru, ha?"Kahit kailan talaga napaka-chismosa ng babaeng 'to. Hindi ako titigilan ng isang 'to hangga't hindi ko nasasabi sa kanya lahat. Nakwento ko na sa kanya 'yong iba, hindi pa ba 'yon sapat? Ah, baka intriga kung magkakaayos kami ni Tan. Okay naman kami, ah. Ano pa bang gusto niya?Hays! Kapag ako napuno sa babaeng 'to, makukurot ko na talaga siya sa singit!Huminga ako ng malalim at hinayaan siyang sumabay sa akin sa paglalakad. Hindi naman kasi 'yan magpapataboy hangga't wal

Nagsalubong ang kilay niya sa tanong ko. "Ha? Anong overtime? Hindi ka ba napapagod? Shifting natin, Rina. Out na natin sa susunod na tatlumpung minuto, bakit mo gustong mag-overtime?" kunot-noong tanong ni Mira sa akin. "Tinatanong lang naman kita kung nabihisan mo na o natanong mo man lang kung komportable siya sa hospital gown niya. Ikaw ah, gusto mo siya i-monitor no? Kaya gusto mong mag-overtime?" tudyo pa niya.Mahina ko siyang kinurot sa tagiliran. Napahilot ako sa sentido ko. Totoo naman ang sinabi niya. Gusto kong i-monitor si Tanjiru. Baka kasi hanapin niya ako o di kaya umuwi kasi wala ako. Maarte pa naman 'yon.Napaisip ako. Tama bang mag-overtime? O umuwi na lang sa staff house? Malapit lang naman 'yon dito eh. I can check him time to time.Ano ba 'yan! Hindi tuloy ako makapagdecide!"Hindi ko pa siya napapalitan," pag-amin ko, pilit na ibinabalik ang boses ko sa normal at propesyonal na tono. "Saka hindi ko naman trabaho ang magpalit ng damit ng pasyente kung kaya naman

Alas nuwebe na nang gabi pero hindi pa rin ako dinadalaw ng antok. Ganitong oras, tulog na ako dahil sa pagod, ngayon, hindi ako makatulog. I was overthinking. Umaatake na naman ang pagiging paranoid ko kung nagugutom ba si Tanjiru, natutulog na ba, o aish! Hindi na 'to maganda! Nag-aalala ako sa kanya!Nagbihis agad ako at pumunta sa pinakamalapit na store para bumili ng pagkain niya.Suot ang oversized kong hoodie, dumiretso ako sa may park ng ospital kung saan malapit ang ER, ngunit bago pa man ako makalampas sa fountain ng ospital, naaninag ko ang pigura ng isang lalaki, na tila nagpapahangin.Lumapit ako para sana tingnan. Nang makompirma kong si Tan nga, tumuloy ako, pero natigil din nang matunugan kong may kausap siya sa phone."Babalik? Ayoko pang bumalik," sabi niya sa kabilang linya. "Gusto kong sulitin ang oras na kasama siya rito. Ayoko pang umalis. Mauna na kayo sa Russia."R-Russia? May ongoing silang trabaho? Tapos pumunta siya rito para lang makita ako? Napakagat-lab

Rain's POVNapapailing na lang ako habang nakatingin sa kaibigan kong matamang nakatitig sa TV dito sa barracks.We're here in Russia, thousands of miles away from the Philippines, pero ang unang ginawa ng loko pagdating namin ay humanap talaga ng paraan para makasagap ng Philippine news channels. Para saan? Para lang mapanood ang babaeng gusto niya. Parang tanga talaga. Matagal na akong kaibigan ng kumag na 'to at ngayon ko lang siya nakitang ganito ka-patay na patay sa babae.Nakaupo lang siya sa lumang sofa, nakasandal ang likod, pero hindi maalis-alis ang ngiti sa labi habang nakatitig sa screen.Lumapit ako at tinapik siya nang malakas sa balikat. "Ano? Magja-jogging pa ba tayo? Nauna na ang mga kasamahan natin sa field. Naturingan ka pang captain, tapos nanonood ka lang dito ng balita."Hindi man lang siya lumingon sa akin. "Teka.""Teka?"Napa-cross arms ako at tinignan na rin ang TV. Isang live coverage mula sa isang hospital sa Maynila ang ipinapalabas. May interview tungkol

"Hoy," tawag sa akin ni Mira.Napalingon ako sa kanya. "O?""Nasa drawer mo pa rin ba?"Napakunot ang noo ko. "Ang alin?""Yung picture niya," makahulugan niyang sabi sabay nguso sa maliit kong nightstand table sa tabi ng kama.Bigla akong natigilan sa pagtutupi. Hindi ako nakasagot agad at ibinalik ko na lang ang tingin ko sa maleta.Ngumisi siya nang makita ang reaksyon ko. "So nandoon pa nga rin. Sabi ko na nga ba."Hindi ko na siya pinansin at dahan-dahan kong binuksan ang pinakailalim na drawer ng lamesa ko. Doon, sa ilalim ng ilang medical journals at lumang reseta, nakatago ang isang maliit na polaroid photo.Hindi kami magkasama sa litratong iyon, pero mahalaga sa akin. Tahimik ko iyong tinitigan. Nakangiti siya roon, 'yung tipikal niyang ngiti na parang walang problema sa mundo kahit na sugatan siya. Napangiti na rin ako nang hindi ko namamalayan habang hinahawakan ang gilid ng polaroid."Hindi ka pa rin talaga nakaka-move on sa kanya, 'no?" mahinang sabi ni Mira, wala na ang