All Chapters of ภรรยาสำรอง: Chapter 31 - Chapter 40

“อย่าหลับนะพาขวัญ ถ้าไม่อยากให้พาณิภัคกับพาณิธิดาเป็นเด็กกำพร้า ขาดทั้งแม่และพ่อ” คำขอร้องพ่วงมาด้วยการข่มขู่จริงจัง แววตาแข็งกร้าวหลุบตาลงมองแล้วเรียกหญิงสาวหลายหน รู้ว่าคนในอ้อมกอดกำลังพยายามต่อสู้อยู่ และเชื่อว่าพาขวัญเป็นนักสู้ที่ทรงพลัง เธอจะต้องฝ่าฟันปัญหาครั้งใหญ่นี้ไปได้แน่ คนเป็นแม่หัวอกสั่นคลอน ทั้งที่เรี่ยวแรงเจียนจะหมดกลับต้องฝืน ต้องสู้และต้องอดทน ดวงตากลมโตมองพ่อของลูกอย่างตัดพ้อ “อย่าหลับนะขวัญ” โมกข์ได้แต่กล่าวคำนี้ซ้ำไปซ้ำมา หลังคนเจ็บกำลังจะไม่สามารถต่อต้านกับความอ่อนล้าได้ ก่อนจะต้องหยุดเท้าเมื่อคนเก่าคนแก่ของไร่เหยียบเบรกรถยนต์ให้หยุดลงตรงหน้า เสี้ยวนาทีต่อมา รถคันเก่าก็พุ่งทะยานมุ่งหน้าสู่โรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุด บทที่ 9 ราวหัวใจจะขาดรอนๆ (2) เจ้าของร่างน้อยกำเสื้อตัวใหญ่ของสามีไว้แน่น เธอเหนื่อยและอ่อนล้าจนอยากหลับตาลงเต็มทน แต่บ่วงพันธะยังไม่ถูกปลดปล่อย อีกทั้งยังมีคำขู่แว่วมาเป็นระยะ ช่างเป็นคำพูดที่ไร้หัวใจสิ้นดี โมกข์ไม่สนว่าพาขวัญจะรู้สึกเช่นไร เขาต้องการแค่ยื้อชีวิตน้อยๆ นี้ไว้ไม่ให้ต้องเดินไปสู่หนทางอั

ก้อนเมฆสีดำยังคงปกคลุมไปทั่วพื้นที่อกซ้าย หนึ่งคืนกับหนึ่งวันที่ผ่านมาเขาต้องทนอยู่กับความรู้สึกกังวล เวลานี้เขากำลังนั่งเฝ้ามองร่างบนเตียงหลังคุณหมออนุญาตให้เข้าเยี่ยมได้ หน้าของโมกข์หมองลงจากการอดนอน เขาต้องเฝ้าหญิงสาวสลับกับการกลับไปดูลูกสาวทั้งสอง อาจจะมีงีบหลับบ้าง แต่ไม่นานก็ต้องตื่นขึ้นมาด้วยความหวัง เขาสมควรคาดหวังใช่ไหม มันคงไม่ผิดอะไร หากจะรู้สึกสงสารและห่วงใยพาขวัญ ในเมื่อเจ้าตัวเป็นเพื่อนมนุษย์คนหนึ่งที่ดันพ่วงด้วยสถานะ ‘แม่ของลูก’ นาทีที่เห็นหน้าท้องพาขวัญเต็มไปด้วยเลือด ใจเขาสั่นสะท้านและจะไม่ยอมให้หญิงสาวเป็นอะไรไป สายตาคมช้อนขึ้นมองไปยังเตียงขนาดพอดีกลางห้อง แล้วระบายลมหายใจหนักๆ เขานึกกลัวหัวใจของตนเองจริงๆ ก่อนสีหน้าจะลดร่องรอยความเครียดลงเมื่อร่างน้อยเริ่มขยับตัว โมกข์รีบลุกพรวดขึ้นไปชิดขอบเตียง จดจ้องทุกการเคลื่อนไหวช้าๆ ของคนเจ็บ เขาอยากจะเห็นนัยน์ตาที่มีแววโศกลืมขึ้น “พาขวัญ” เขาเรียกหญิงสาวด้วยสุ้มเสียงที่ยังกระด้างไม่ต่างจากเดิม เพียงแต่มีความอ่อนโยนสำแดงขึ้น โล่งอกได้เสียท

บทที่ 10 หนูภัค หนูดา “ป๊ะป๋า ป๊ะป๋า” เสียงเรียกดังขึ้นยามเห็นบิดาเดินใกล้เข้ามา ทั้งพาณิภัคและพาณิธิดาหายจากอาการโยเยทันที พร้อมลุกพรวดขึ้นแล้วเดินไวๆ ไปหา โมกข์ย่อตัวลงช้อนลูกๆ เข้ามาในอ้อมกอด ก่อนจะหอมแก้มทั้งสอง พาณิภัคย่นคอเพราะรู้สึกจั๊กจี้ ส่วนพาณิธิดาหอมตอบกลับสองฟอด ช่างเป็นภาพที่น่ามอง เสียดายที่พาขวัญไม่มีวันได้เห็นมัน พิมพ์ผกายกยิ้ม นางเป็นคนหนึ่งที่รู้ทุกเรื่อง แต่น้ำท่วมปากไม่สามารถพูดออกไปได้ไม่ต่างจากสามี ในทางคนต้องนอนอยู่แต่บนเตียงมาร่วมหนึ่งสัปดาห์นั้นถอนหายใจทิ้งวันละหลายรอบ เธอคิดถึงลูกและอยากออกไปจากที่นี่ อยากจะไปหอมแก้มนุ่มๆ ใจจะขาด แต่สีหน้าดุๆ ของชายซึ่งมักจะมานั่งอยู่ด้วยนั้นทำให้ต้องเฝ้าอดทนต่อไป จะมีหายคิดถึงบ้างยามได้ต่อสายโทรศัพท์ไปหา เมื่อได้ยินเสียงเจื้อยแจ้วก็ทำให้เรี่ยวแรงเริ่มกลับมา ถึงอย่างนั้นคงไม่เท่าการได้เห็นหน้าหรือสวมกอดพาขวัญเหลือบตาไปมองหน้าประตูห้องทันทีที่ได้ยินเสียงเล็กๆ แว่วเข้ามาทำให้หัวใจเต้นระรัว ความหวังเล็กๆ ของเธอกำลังจะเป็นจริง “ป๊ะป๋า หนูภัคกินติมรส...เชาะโกแ

โมกข์โน้มตัวลงนั่งยองๆ แล้วยื่นไอศกรีมรสโปรดที่อยู่ในถ้วยพลาสติกให้แก่พาณิธิดา ส่วนของลูกสาวคนโตถูกรองด้วยขนมปัง แถมยังโรยถั่วเพิ่มความอร่อย เด็กๆ พากันกินของโปรด สายตาเปี่ยมด้วยความสุข ขณะที่หญิงสาวมีอาการแปลกใจ สงสัยว่าเหตุใดโมกข์จึงรู้ว่าลูกทั้งสองชอบอะไร ส่วนชายหนุ่มไหวไหล่ แล้วเดินไปยืนพิงตัวอยู่ที่ประตูกระจกที่กั้นห้องกับระเบียงพร้อมมองดูเด็กทั้งสอง ไม่สนใจพาขวัญสักนิด ท่าทีไม่ใส่ใจในตัวแม่ของลูกยังดำเนินไป แม้มีลูกๆ เป็นสื่อกลาง คอยซักคอยถามโน่นนี่อยู่เป็นระยะ จนพระอาทิตย์ค่อยๆ ลับขอบฟ้า พาขวัญรู้ตัวว่าถึงเวลาที่ต้องให้ลูกห่างจากอกอีกหน สีหน้าเศร้าลง เธอต้องทำตัวเองให้หายดีโดยเร็วที่สุด เพราะไม่อยากทนกับความคิดถึงอีกแล้ว “แล้วพาลูกมาเยี่ยมขวัญอีกนะคะ” หญิงสาวกล่าวก่อนจะต้องยิ้มจืดเจื่อนเมื่อชายหนุ่มแสดงท่าทีเฉยเมย โมกข์เดินเข้ามาช้อนตัวลูกๆ ขึ้น ก่อนจะอธิบายกับทั้งสองว่า “เรากลับบ้านกันนะครับหนูภัค หนูดา แม่ขวัญต้องพักผ่อน จะได้กลับไปอยู่ด้วยกันไวๆ ไง” แม่ขวัญ หนูภัค หนูดา สามวลีนี้ทำให้หัวใจดวงน้อยๆ อันแห้งเหี่ยวเต้นร

“ฉันจะย้ายไปนอนห้องข้างๆ” โมกข์อธิบายต่อให้จบ แล้วเดินหายออกไปจากบ้าน ฝ่ายหญิงสาวก้มหน้าพับเสื้อผ้าให้เสร็จ แล้วพาลูกไปสำรวจบ้านหลังใหม่ มีความตื่นเต้นฉายชัดในแววตา อย่างแรกคงต้องตรงดิ่งไปยังห้องนอน เมื่อเปิดประตูเข้าไปก็พบว่าภายในมีเตียงขนาดใหญ่พอให้สามคนแม่ลูกนอนกอดกันได้ พาขวัญไม่จำเป็นต้องลงไปนอนบนพื้นเหมือนก่อนอีกแล้ว แถมห้องยังกว้างกว่าเดิม พอให้เด็กๆ วิ่งเล่นได้เต็มที่ พร้อมทั้งมีข้าวของเครื่องใช้อำนวยความสะดวกมากกว่าเก่า พาขวัญมองดูลูกสาวทั้งสองที่สนุกสนานกับการกระโดดขึ้นลงบนฟูกนุ่มๆ ชายหนุ่มคงไม่รู้ว่านี่คือการเริ่มต้นที่ดี เป็นคลื่นความสุขเล็กๆ ที่ไม่ได้หามาง่ายๆ และเชื่อสิว่าอีกไม่นานโมกข์จะต้องถูกเด็กๆ ร่ายมนตร์ใส่ จนต้องกลายไปเป็นคุณพ่อจอมหวงแน่นอน บางทีอาจจะกลายไปเป็นคนติดลูกเลยก็ได้ ความใสซื่อและความน่ารักจะเข้ามามีอิทธิพลต่อร่างกำยำ ใช่ว่าจะปล่อยใจให้คาดหวังเต็มที่ เธอยังต้องแบ่งพื้นที่เอาไว้เผื่อเจ็บด้วย หลังภาพของใครบางคนยังย้ำเตือนอยู่ในความทรงจำ ก่อนหน้านี้ระหว่างพาเด็กๆ ขึ้นบันไดมาสายตาของพาขวัญได้ไปปะทะกับรูปขนาดใ