All Chapters of ภรรยาสำรอง: Chapter 11 - Chapter 20

ส่วนคนโดนเรียกยกมือขึ้นแล้วร้อง “ชู่วว์” บ่งบอกให้คนมองตาแป๋วห้ามส่งเสียงดัง พาณิภัคทำตามอย่างว่าง่าย คว้าขวดนมขึ้นมาดูดอีกหน สายตาเฝ้ามองบิดาอยู่ตลอด ก่อนจะฉีกยิ้มเมื่อมีมือใหญ่มาลูบศีรษะเบาๆ นัยน์ตาเย็นชาแอบเปิดเผยบางอย่างออกมา เป็นสิ่งที่พาขวัญไม่เคยมีโอกาสได้เห็นและจะไม่มีวันได้เห็นมัน ในเมื่อความโกรธยังเต็มอก ความเสียใจยังไม่เคยจางหาย ผลจากการกระทำอันเห็นแก่ตัวของเจ้าตัวทำให้หนึ่งชีวิตต้องดับสลาย เจ้าของตากลมโตเอียงคอมองร่างสูงที่ค่อยๆ เดินจากไป และทันทีที่ประตูห้องทำงานปิดลง ใครอีกคนก็ขยับตัวลุกขึ้นมาด้วยความงุนงง หัวใจเต้นแรงกว่าทุกหน “คุณโมกข์” รอยยิ้มเกลื่อนกรอบหน้าของพาขวัญ เพราะอย่างน้อยชายหนุ่มก็แสดงออกกับลูกบ้าง จากนั้นพาขวัญก็กลับไปประจำตำแหน่งเพื่อสะสางงานให้เสร็จสิ้น ส่วนคนที่อยู่ภายในห้องก็นั่งมองเอกสารการสั่งซื้อเมล็ดกาแฟลอตใหม่ของโรสริน ถือได้ว่าอีกฝ่ายเป็นลูกค้ารายใหญ่และสำคัญ เวลานี้การแข่งขันทางการค้าสูงขึ้น และยังมีการเอารัดเอาเปรียบจากพ่อค้าคนกลาง โชคดีที่หญิงสาวให้ราคาที่พอรับได้ เ

“พาลูกไปอาบน้ำแต่งตัว เดี๋ยวเราจะออกไปกินข้าวนอกบ้านกัน” น้ำเสียงจริงจังนั้นบ่งบอกว่าพาขวัญไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ ด้านธัญญาเรศได้ฟังแล้วตีหน้าไม่พึงพอใจ ไม่อยากจะให้หลานชายนำพาลูกไก่ในกำมือไปด้วย เพราะจะไปสร้างความตะขิดตะขวงใจให้ทุกฝ่าย “พาขวัญเป็นคนในครอบครัว ผมจะพาภรรยาไปด้วยคงไม่แปลกอะไร” โมกข์รู้ดีว่าธัญญาเรศจะเอ่ยปากคัดค้าน เขาจึงพูดคำว่า ภรรยา เพื่อย้ำเตือนว่า คนตรงหน้าคือผู้ผลักไสพาขวัญมาให้ หากเขาจะให้หญิงสาวมาเป็นคนกั้นกลางก็ไม่ผิดอะไร ภรรยา...คำนี้ทำให้หัวใจของพาขวัญช้ำหนักกว่าเดิม รู้ว่ามันไม่ได้มีความหมายอะไรเลย เพราะไม่ว่าอย่างไรเธอก็คือคนที่โมกข์ชังอยู่วันยังค่ำ “ไปสิ” คำเร่งเร้าส่งผลให้ร่างระหงรีบพาลูกน้อยทั้งสองกลับไปยังบ้านพัก ทิ้งให้ย่าหลานอยู่กันตามลำพังภายในออฟฟิศ ธัญญาเรศตวัดตามองอย่างไม่พอใจ แต่นิ่งเงียบ กักเก็บความกรุ่นโกรธไว้ในทรวง เพราะมีสิ่งสำคัญกว่ามานั่งโมโหและยังไม่อยากทำให้หลานคนโตไม่พอใจ ครึ่งชั่วโมงต่อมา พาขวัญก็พบว่าชายหนุ่มมายืนรออยู่หน้าบ้านแล้ว แต่กลับไม่เห็นคนที่มีอำนาจมืดอยู่ด้วย “ข

“ก็ตามที่ผมเรียนไปตั้งแต่ต้น ไร่นี้ไม่ต้องการให้คนอื่นเข้ามาหวังจะชุบมือเปิบ เพราะมันเป็นไร่ที่คุณแม่ของผมรักมาก” ประโยคท้ายถูกพูดออกไปด้วยสีหน้าดุดัน ดวงตาของคนคิดแค้นวาวโรจน์ด้วยความเคืองโกรธ รู้ดีว่าหลานชายต้องการพูดแดกดันตน “คุณโมกข์จะไม่ลองทบทวนดูอีกทีหรือคะ โรสว่าข้อเสนอก็ไม่ได้เลวร้ายอะไร ออกจะเป็นประโยชน์ต่อไร่นี้ด้วยซ้ำไป” โรสรินเอ่ยบอก คนต้องตอบเหยียดยิ้มมองแล้วสั่นศีรษะแรงๆ ใจจริงอยากจะลุกหนีออกไปตั้งแต่ประโยคแรกที่ดังออกจากปากคนหวังผลประโยชน์ แค่ยังไม่อยากเสียลูกค้าชั้นดีไป โดยเขาและโรสรินทำการค้าด้วยกันมาก่อนที่อีกฝ่ายจะถูกดึงไปเป็นคนของธัญญาเรศ และโรสรินก็จ่ายเงินตรงเวลา ไม่เรื่องมาก แถมมีข้อเสนอใหม่ๆ มาให้เลือกเสมอ ตนจึงสมควรผูกสัมพันธ์กันต่อไป ทว่าสำหรับเรื่องความรักนั้นไม่อาจรวมเข้ามาเกี่ยวข้อง เขาทำธุรกิจกับโรสรินแค่เรื่องเมล็ดกาแฟเท่านั้น ไม่คิดทำการค้าเรื่องหัวใจ “ดูท่าฝนจะตกหนัก แล้วนี่ก็ค่ำมากแล้ว งั้นหนูโรสพักที่นี่สักคืนละกัน” ถึงการเจรจาเรื่องงานจะไม่สัมฤทธิผล แต่กลับไม่ได้ทำให้ความคิดในการจับคู่ของธ

“หนูภัค” หญิงสาวร้องห้ามแทบไม่ทัน เมื่อเห็นว่าในมือป้อมๆ นั้นกำลังจะติดกิ๊บตัวสวยลงบนเรือนผมดกดำของโมกข์ แต่มันก็ช้าไปแล้ว “ป๊ะป๋าฉวย…เอิ๊ก” หัวโจกอย่างพาณิภัคหัวเราะจนเห็นฟันซี่เล็ก ส่งผลให้น้องสาวหัวเราะตาม แต่มีคนคนหนึ่งไม่ได้มีความสุขตามลูก แววตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความกลัว จนต้องเดินเข้าไปใกล้คนที่กำลังกลายเป็นตุ๊กตาให้ลูกสาวละเลงบางสิ่งลงบนริมฝีปาก ลิปสติก…สีชมพู ไม่ได้มีแค่บนริมฝีปากเท่านั้น บริเวณแก้มก็มีด้วย คนมาทีหลังตกใจแทบจะเป็นลมเลยก็ว่าได้ “อย่าค่ะหนูภัค” พาขวัญรีบเข้าไปห้ามลูกสาว แต่กลับโดนดวงตาที่อยู่ใต้คิ้วเข้มมองมาอย่างกระด้างราวกับเป็นการห้าม สองเท้าจึงหยุดก้าว ไม่กล้ายื่นมือไปดึงลิปสติกแท่งสวย หลังจากส่งสายตาเชิงห้าม โมกข์ก็หันใบหน้านิ่งเรียบกลับไปให้ลูกน้อยเสริมสวยตามความต้องการของแกต่อ หนำซ้ำยังต้องทนเจ็บกับกิ๊บตัวเล็กๆ ที่พาณิธิดาติดให้อย่างแรง ตบท้ายด้วยต่างหูคู่เก๋ที่เจ้าตัวซนพยายามจะยัดใส่หูของเขา “แม่ขวัญติดให้นะคะ” ร่างอรชรจำต้องเอ่ยบอก เพราะเห็นหูขอ

“ไม่ต้องทำสีหน้าแบบนั้นหรอกครับ พี่รู้ว่าพี่เป็นได้แค่พี่ชาย แต่ถ้าวันหนึ่งที่นุดีไม่เหลือใคร อย่าลืมนะว่ายังมีพี่ที่รอจะปกป้องนุดีอยู่” วาคิมมีความห่วงใยและจริงใจให้นุดีเสมอ แต่ถ้าเป็นใครอีกคน เขากลับมีให้แต่ความเย็นชา ช่างแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง แต่จะทำอย่างไรได้ในเมื่อหัวใจไม่ได้รัก หญิงสาวระบายยิ้มอีกหนแล้วเดินเลี่ยงตัวเข้าไปในห้องทำงาน ทันทีที่แผ่นหลังพิงกับเบาะ ก็ต้องยกมือขึ้นมากุมขมับกับความรู้สึกที่รุมเร้า เฮ้อออ… ‘ความรักของแกมีแต่เจ็บกับเจ็บนะยัยนุดี’ รู้ว่าไม่มีทางเป็นจริง แต่ก็หยุดรักไม่ได้เช่นกัน นุดีไม่สามารถยับยั้งความรู้สึกได้ มีแต่ปล่อยให้ยิ่งถลำลึกลงไปเรื่อยๆ จนไม่รู้ว่าจะเดินย้อนกลับไป ณ จุดเริ่มต้นได้อย่างไร ก่อนจะสะบัดศีรษะแรงๆ หันกลับมาสนใจงานตรงหน้า จนระยะเวลาล่วงเลยมาถึงยามเย็นหญิงสาวก็คว้ากระเป๋าสะพายใบสวยขึ้นมาเพื่อตรงกลับคอนโดมิเนียม บรรยากาศในห้องกว้างๆ นี้ช่างอ้างว้าง กระทั่งเวลาบนหน้าปัดนาฬิกาบอกว่าเกือบจะเที่ยงคืนเข้าไปแล้ว ใครอีกคนก็ยังไม่กลับมา แต่นุดีก็ยังรอ ชายรูปร่างสูงโตเดินเข้ามาพร้อมกลิ่นเหล้าติดก