บทที่ 12 สายเลือดหรือสายรัก (06)

ชายหนุ่มกลับเลือกระบายยิ้มอ่อนๆ ภาพตรงหน้าไม่มีเค้าของภรรยาสำรอง เขาสร้างจินตนาการขึ้นมาด้วยฤทธิ์ของน้ำเมา ก่อนจะทำบางอย่างให้คลายความคิดถึง

          โมกข์จุมพิตหนักๆ ลงบนเรียวปากอิ่ม คลุกเคล้าด้วยแรงปรารถนา ทำเอาคนใต้ร่างเบิกตาโตกว่าเดิม เนื้อตัวชาหนึบ เนื่องด้วยอ่อนประสบการณ์ต่อรสจูบ

          “อื้อ...อูณ โฮก อ่อย”     

          เสียงอู้อี้ฟังไม่ได้ศัพท์ไม่ส่งผลใดๆ เลย คนเมามายยังรุกคืบด้วยการจูบเร่าร้อน ผสมรสชาติของความหวานละมุนเข้าไปด้วย พาขวัญตั้งตัวไม่ทัน และรับรู้ได้ถึงรสขมที่ติดอยู่ปลายลิ้น

          ในสมองและห้วงความรู้สึกนึกคิดของโมกข์มีความคิดถึงบรรจุอยู่จนล้นปรี่จนเกิดภาพลวงเบื้องหน้า ชายหนุ่มรีบฉกฉวยปรนเปรอความคำนึงหา เพราะยามขาด ยามจากไป คนที่ยังอยู่นั้นเจ็บปางตาย ต้องตื่นขึ้นมาวนเวียนอยู่ในวังวนความเศร้า ถึงแม้จะผ่านมาเกือบสามปีแล้วก็ตาม

          เพลิงสวาทลุกกระพือโหมหนัก เข้าโรมรันรุกรักจนเตียงแทบร้อนเป็นไฟ ขณะเจ้าของร่างบางพยายามทุบอกกว้างหลายหน อยากให้เขาหยุด เธอจะขาดอากาศหายใจอยู่แล้วจากการจูบอย่างดูดดื่ม

          “คุณโมกข์ นี่ขวัญนะ ไม่ใช่คุณนุริน มองดูดีๆ สิคะ”        

          เมื่อพูดแล้วไม่ฟัง ไม่หยุด พาขวัญเลยออกแรงดิ้นมากขึ้นแล้วใช้มือฟาดบนใบหน้าคมสันเบาๆ ด้วยอยากเรียกสติเขาคืนกลับมา ทว่าไร้ประโยชน์เมื่อพ่อคนหิวกระหายในร่างเล็กยังเอาแต่รุกและเตรียมจะรักในอีกไม่กี่นาที

          ริมฝีปากกระด้างเลื่อนลงมาหาเรียวปากอมชมพู สูดกลิ่นกายหอมๆ บริเวณต้นคอขาวแล้วขบเม้มเบาๆ เรียกกระแสสวาทให้ลุกโชน

          ไม่นานพาขวัญก็เริ่มตกอยู่ใต้อำนาจของคนช่ำชอง ที่ดำเนินอยู่บนเส้นทางอ่อนโยน บรรยากาศฉ่ำเย็นราวท้องฟ้าเพิ่งจะโปรยเม็ดฝนลงมา

          หัวใจที่ไม่แข็งแรงของภรรยาสำรองอ่อนยวบลง แรงสิเน่หาพลุ่งพล่านอยู่ในตัว ไม่รู้ทำไมแรงขัดขืนถึงน้อยลงยามมองใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสุขของผู้ชายคนนี้

          หรือไม่ก็เพราะเป็นครั้งแรกที่ได้เห็น เขาระบายยิ้มสุขอย่างแท้จริง ปราศจากความขื่นขม มองดูทำให้อิ่มเอมไปด้วย จนกระอักในอก เพราะเธอแท้ๆ ทำให้โมกข์ต้องจมอยู่กับความคิดถึงแสนทรมาน ชั่วอึดใจต่อมาก็รับรู้ได้ว่าร่างกายไร้อาภรณ์ ทำเอาใบหน้าเปลี่ยนสีมากกว่าเดิม

          ความลุ่มหลงถูกร่ายมนตร์ ความรัญจวนถูกเสกให้บังเกิด สมทบด้วยความปรารถนาถูกเป่าให้ฟุ้งกระจาย  จากนั้นร่างบอบบางก็ได้ลิ้มรสความหวิวไหว อธิบายไม่ถูกว่ามันเป็นอย่างไร รู้แค่ใจจะขาดทุกครั้งที่ชายหนุ่มเคลื่อนสะโพกเข้าหา จนบางทีต้องนิ่วหน้าเพราะเจ็บแผลที่หน้าท้อง

          “คุณโมกข์ ขวัญเจ็บแผล”

          เธอรู้สึกเจ็บนิดๆ มันก็ทั้งสุขและทุกข์ปะปนกันไป นั่นทำให้กายหนาชะงักไปหลายนาที แถมยังพยายามจับ

จ้องวงหน้าหวาน สีหน้าเข้มขึ้นนิดหน่อยแล้วเคลื่อนไหวอย่างเชื่องช้า นำพาความปรารถนาอันหวิวไหวให้ลามไปทั่วกายสวย

          ใบหน้าคมโฉบลงไปแทบชิดกับรอยแผล ฝากรอยจูบนุ่มละมุนฝังลงไปเบาๆ อย่างอ่อนโยน ทุกท่วงท่าลีลารักดำเนินไปร่วมชั่วโมง ก่อนคนทั้งคู่จะพบกับความสุขอันลึกล้ำ พาขวัญรีบพลิกตัวหันหลังให้ทันที รู้สึกปวดในอกกับความใจง่าย ใจอ่อนของตนเอง ขณะที่โมกข์ขยับตัวตามมาคล้องแขนไว้กับเอวคอด

          ความอ่อนล้าทำให้เจ้าของร่างน้อยนอนหลับไปบนเตียงของคนตัวโต โดยมีแขนอุ่นๆ โอบกอด ด้านชายหนุ่มได้หลับตาทิ้งตัวและหัวใจดำดิ่งในความมืดมิด หยุดทุกความคิด ปล่อยให้มันเป็นเรื่องราวของวันรุ่งขึ้น