Todos os capítulos de ภรรยาสำรอง: Capítulo 21 - Capítulo 30

บทที่ 7 แยกทาง บนเตียงในยามเช้ามีสองร่างนอนกอดกันแน่น แม้ตื่นขึ้นมาสักพักแล้ว แต่ทั้งสองก็ยังทิ้งตัวดื่มด่ำกับความสุข ทว่าความสุขก็อยู่ได้ไม่นานเมื่อมีเสียงเคาะประตูห้องดังขึ้น ก๊อก...ก๊อก หมอกหันไปมองหน้านุดีอย่างประหลาดใจ ไม่รู้ว่า ใครกันคือผู้มาหาแต่เช้า ชายหนุ่มขยับตัวลุกขึ้นคว้าเสื้อคลุมมาสวมใส่ นุดีเองก็เช่นกัน แล้วเดินตามออกไปดู ก่อนคนทั้งสองจะมีความกังวลบนใบหน้าเมื่อคนหน้าประตูคือธัญญาเรศ ด้านธัญญาเรศเดินเข้ามาภายในห้องแล้วตรงดิ่งไปนั่งยังโซฟา ทำตัวราวนางพญาที่กุมทุกลมหายใจไว้ในมือ แล้วยิ้มอย่างพึงพอใจยามเห็นสีหน้าไม่สู้ดีของนุดี หลานสาวของผู้ชายที่เธอรักมากและเกลียดมากเช่นกัน “นั่งสิหมอก ย่ามีเรื่องจะคุยด้วย” น้ำเสียงแข็งกร้าวไม่ต่างจากที่พูดคุยกับคนอื่นๆ แต่แววตากลับอ่อนโยนกว่า แล้วหันมาตวัดสายตามองหญิงสาวพร้อมกับเอ่ยปาก “เธอด้วยนุดี” รับรองเรื่องนี้สนุกแน่ หากได้พูดในสิ่งที่ต้องการออกไป แทบจะรอดูความเสียใจและย่อยยับของอีกฝ่ายไม่ไหว แต่จะมาโทษเธอไม่ได้ ใครให้อีกฝ่ายเกิดมาเป็นหล

บทที่ 8 ราวหัวใจจะขาดรอนๆ “แม่ขัน แม่ขัน ฮิๆ” เสียงเรียกผสมเสียงหัวเราะเอิ๊กอ๊ากทำให้แม่ขันของพาณิภัคและพาณิธิดาต้องหันมอง ก่อนพบลูกสาวสองคนกำลังยิ้มตาหยีขณะสนุกอยู่กับการดูการ์ตูนตลก จนเธออดยิ้มในความน่ารักนั้นไม่ได้ ต้องขอบคุณสวรรค์ที่ส่งเด็กน้อยทั้งสองคนนี้มา พวกแกคือกำลังใจในการหยัดยืนของเธอ พาขวัญมองลูกสาวฝาแฝดอยู่เกือบนาที ก่อนจะหันหน้ากลับไปมองจอสี่เหลี่ยมของคอมพิวเตอร์ต่อ วันนี้เธองานยุ่งเป็นพิเศษ เนื่องจากพรุ่งนี้เป็นวันสิ้นเดือน จะถึงกำหนดจ่ายเงินคนงานแล้ว “แม่ขัน นะ...หนูภัคอยาก” เสียงใสๆ เรียกให้หญิงสาวหันมองอีกรอบ “อยากกินอะไรคะ” ที่ลูกสาวคนโตตัวอวบอ้วนขึ้นมาได้ เพราะแกกินเก่ง คนเป็นแม่จึงเดาได้ไม่ยากว่าพาณิภัคต้องการอะไร “ไอติม...สตอเลอรี่ เชาะโกแลต” คำตอบของลูกสาวทำให้คนเป็นแม่อมยิ้ม และนึกขำไม่น้อย “สตรอว์เบอร์รีกับช็อกโกแลตค่ะหนูภัค ไม่ใช่สตอเลอรี่ เชาะโกแลต” พาขวัญกล่าวประโยคท้ายด้วยน้ำเสียงติดตลก เอ็นดูในความน่ารัก น่าหยิก จนต้องดึงร่างเล็กเข้ามาสวมกอด เป็นสาเหตุให้พาณิธิดารีบวิ่งเข้ามาห

“ป๊ะป๋า” ถ้าให้เลือกไส้กรอกทอดของโปรดกับบิดา พาณิธิดาเลือกอย่างหลังแน่นอน หนูน้อยรีบลุกขึ้นแล้วจ้ำอ้าวไปเกาะแข้งเกาะขา ส่วนพาณิภัคทำเพียงยิ้มจนเห็นฟันแล้วหันไปเคี้ยวไส้กรอกทอดตุ้ยๆ ด้วยความเอร็ดอร่อย คนที่ยืนอยู่ห่างออกไปแทบไม่กล้าขยับเท้า ต้องก้มหน้าลงมองเจ้าลิงตัวน้อยแล้วกระตุกยิ้มมุมปากชั่วนาที แล้วย่อตัวลงพร้อมอุ้มขึ้นมา ไม่สนใจตากลมโตที่มองมาราวตกตะลึง คงไม่ผิดอะไรหากเขาจะขออุ้มลูกต่อหน้าแม่ของพวกแกบ้าง สมองของพาขวัญแทบประมวลผลไม่ได้ เธอไม่อยากจะเชื่อสายตา แล้วมองร่างสูงที่กำลังเดินเข้ามาใกล้ ก่อนจะใจเต้นระรัวในทันใดยามฝ่ายชายโน้มตัวลงมานั่งยองๆ ขณะที่พาณิธิดายังอยู่ในอ้อมกอด แล้วได้รับยิ้มหวานจากลูกสาวอีกคน “กินอะไรคะ” มือข้างหนึ่งยกขึ้นลูบผมของลูกสาวคนโต มองด้วยสายตานิ่งๆ แต่แฝงด้วยบางอย่าง ผีเข้า…แน่ๆ เลย พาขวัญมองโมกข์อย่างตกใจ เขาพูดกับลูก…แถมพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ด้านคนเผลอตัวชะงักกึก ก่อนจะตีหน้าตึงแล้วส่งพาณิธิดาให้หญิงสาว จากนั้นก็เดินจากไปทันที ดวงตาสีดำขลับวูบไหวนิดหน่อยกับการเดินลิ่วๆ ไปข

“หยุดตรงนี้แหละ” “ไหนบอกว่าจะให้ไปดูอาการเมียนาย” พาขวัญถามเพื่อประวิงเวลา เธอต้องทำอะไรสักอย่าง คิดว่าถ้าไม่สู้ก็คงไม่รอด “ฮ่าๆ” ชายคนดังกล่าวไม่ตอบกลับหัวเราะราวขบขัน นัยน์ตามองมาอย่างแทะโลม ก่อนจะขยับเข้าไปใกล้คนตัวเล็ก ส่งผลให้พาขวัญขยับหนีพร้อมกลัวจับใจ ไม่คิดว่าจะมีเหตุการณ์เช่นนี้เกิดขึ้น พริบตาต่อมาร่างระหงก็ถูกกระชากเข้าไปปะทะอกกว้างอันน่าสะอิดสะเอียน หญิงสาวพยายามสะบัดตัวออก แต่แล้วก็ต้องหยุดนิ่งเพราะมือกระด้างยกมีดขึ้นมาจ่อลำคอ “เรามาสนุกกันดีกว่า...” น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยตัณหาและราคะ ตนเฝ้ามองมานาน ตั้งแต่วันแรกที่พบเจอ เวลานี้ความฮึกเหิมในกายมีมาก พร้อมด้วยอะดรีนาลีนที่พลุ่งพล่าน จนไม่คิดเกรงกลัวต่ออำนาจของคนเป็นนาย รวมถึงตัวบทกฎหมาย คนฟังอยากจะกลั้นใจตายให้รู้แล้วรู้รอด ลมหายใจถี่ยิบยามปลายมีดแหลมๆ นั้นลากผ่านลำคอมายังกระดุมเสื้อ “อย่าทำอะไรฉันเลยนะ ฉันขอร้อง” เธอดูเหมือนคนโง่ที่มามัวขอร้องคนที่กำลังหน้ามืดตามัวกล้าทำสิ่งเลวร้าย “อย่ากลัวไปเลย เราจะสนุกด้วยกัน” ทันทีที่สิ้นเสีย

เสร็จสิ้นเสียงสนทนา เด็กฝาแฝดทั้งสองก็ตกอยู่ในอ้อมกอดของลุงไม้ พาณิธิดาร้องโยเยไม่อยากออกห่างจากบิดา กระนั้นชายหนุ่มก็ต้องใจแข็ง การตามหาพาขวัญในตอนนี้สำคัญที่สุด สองเท้าออกเดินสำรวจบริเวณรอบๆ ออฟฟิศ สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบๆ เพื่อค้นหาสิ่งผิดปกติ ทว่าไม่พบสิ่งใด ไม่มีเบาะแสชี้ทาง ชายหนุ่มจึงต้องตัดสินใจว่าจะทำเช่นใดต่อ ก่อนจะเดินมุ่งหน้าเข้าไปในไร่ ไม่รู้อะไรดลใจ รู้สึกเหมือนมีบางสิ่งชักชวนให้เดินฝ่าความมืดเข้าไป เวลานี้แสงจากพระจันทร์เสี้ยวไม่เอื้ออำนวยในการตามหา ไม่นานเสียงห้วนเข้มก็ตะโกนออกไป “พาขวัญ...พาขวัญ” คนหมดหนทางสู้กำลังนอนหายใจรวยริน เมื่อได้ยินบางเสียงแว่วมากระทบโสตประสาท รอยยิ้มบางๆ ก็ผุดขึ้น แต่เป็นเพียงชั่วนาทีเท่านั้น เพราะเธอไม่อาจสู้แรงของชายใจชั่วได้อีกแล้ว ชายที่ลุ่มหลงในรสกามาโน้มหน้าลงซุกคอระหง ไม่สนใจเลือดสีแดงที่ไหลออกมาเปรอะเสื้อ อยากเสพสมใจเจียนขาด ยิ่งได้กลิ่นกายหอมเหมือนดอกไม้จากเนื้อนุ่มยิ่งทำให้เกิดความกำหนัดมากเป็นทบทวี ไม่ใส่ใจเสียงที่ได้ยินใกล้เข้ามาเรื่อยๆ เลยสักนิด จนกระทั่งเห็นเหยื่อส