تسجيل الدخولمشاركة
บทที่ 13 เริ่มต้นใหม่
تاريخ النشر:
2026-04-30 08:24:00บทที่ 13 เริ่มต้นใหม่
“ป๊ะป๋าขา”
เสียงหวานใสในลูกอ้อนของพาณิภัคทำให้คนที่กำลังเดินลงมาจากห้องนอนชะงักเท้าแล้วเลิกคิ้วขึ้นมอง วันนี้น้ำเสียงของลูกสาวคนโตฟังดูพิเศษ จนต้องหันไปมองมารดาของแกที่อยู่ในห้องครัว พาขวัญเสหน้าหลบสายตา ปล่อยให้พาณิภัคทำในสิ่งที่สมควรด้วยตนเอง
โมกข์ย่อกายลงนั่งยองๆ ขณะพาณิภัคเดินเข้ามากอด
“หนูภัคอยากจะได้อะไรคะ”
“นะ...หนูภัคยะขอโพดป๊ะป๋า” พาณิภัคพยายามพูด แม้จะฟังดูไม่ค่อยเป็นประโยค ดวงตากลมโตจ้องแป๋วไปยังบิดา พร้อมยื่นบางสิ่งไปให้คนได้รับของขวัญชิ้นเก่าที่ถูกตกแต่งใหม่อึ้งไปเลย พลางหันมองพาขวัญเล็กน้อย ก่อนดึงร่างเล็กเข้ามาสวมกอด พร้อมกดจูบขมับเบาๆ แบบนี้จะให้เขาโกรธลงได้อย่างไร จากนั้นก็ยิ้มออกมา
ส่วนพาขวัญคิดว่าการย้ายเข้ามาอยู่ในบ้านหลังนี้ก็มีส่วนดี ทำให้ได้เห็นบางมุมของโมกข์ อาการแข็งกระด้างของเขาก็ลดฮวบลงไปมาก คงเพราะความน่ารักของลูก บวกความใกล้ชิดทำให้กำแพงน้ำแข็งละลายตัว
ไม่นานเท่าไร พาณิภัคก็ดีดตัวออกจากวงแขนของบิดา เนื่องด้วยมองเห็นบางสิ่งในมือของน้องสาว
น่องไก่ชุบแป้งทอดชิ้นใหญ่ทำเอาเด็กอวบอ้วนทำตาโต รีบเข้าไปเกาะแข้งเกาะขามารดาเพื่อออดอ้อนขอของโปรดบ้าง
คนเป็นบิดาและมารดาต่างพากันยิ้มอย่างเอ็นดู
แสงแดดอบอุ่นในเวลานี้กลับไม่ได้มีผลให้ใจของคนเศร้าอุ่นตามไปด้วย นุดีรู้สึกราวกำลังเดินอยู่ท่ามกลางอากาศหนาวถึงขั้นติดลบหลายองศา ถึงแม้จะพยายามปิดกั้นการรับรู้ แต่ก็ไม่ได้ช่วยให้ทุกอย่างดีขึ้นเลย แม้จะแกร่งขึ้นในด้านการทำงาน กลับไม่ยักทำให้พื้นที่น้อยๆ ในอกซ้ายแข็งแรงขึ้นตาม
ร่างสวยในชุดเดรสสีครีมหมุนตัวอยู่หน้ากระจก มองสำรวจดูความเรียบร้อย เธอเกล้าผมขึ้นสูง บนลำคอมีสร้อยเพชรประดับ วันนี้ต้องไปร่วมงานการกุศลที่ไม่สามารถเบี้ยวได้ ทำให้เกิดความหนักใจขึ้นมาทันที เนื่องจากอาจจะต้องพบกับ หมอกและผู้หญิงของเขา ไหนจะนังปีศาจร้ายอีก
มือเล็กกำแน่น เธอจะไม่ยอมให้อีกฝ่ายกุมชัยชนะ ในเวลานี้ที่ยังฝืนทนเพราะยังรักและหวังว่าจะได้บริษัทกลับคืนมาอยู่ในการดูแล ไม่ใช่ถูกกุมบังเหียนจากคนของนังปีศาจ
แต่แล้วนุดีกลับต้องถอยตัวไปนั่งลงบนเตียง เมื่อมีอาการหน้ามืดคล้ายจะเป็นลมอีกแล้ว ก่อนจะหยัดยืนขึ้นแล้วเชิดหน้าสูง ‘เธอต้องแกร่ง ต้องสู้นะนุดี ถึงจะเจอเขาก็อย่าทำให้ตัวเองอ่อนแอ’
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
ในเวลาหกโมงตรงพอดิบพอดี คนที่หญิงสาวนัดหมายไว้ก็มาถึง
“พี่คิม”
“พร้อมหรือยังครับคนสวยของพี่” มาถึงวาคิมก็หยอดคำหวาน
นุดีพยักหน้า แล้วคนทั้งคู่ก็พากันออกจากคอนโดมิเนียมตรงไปยังโรงแรมหรูระดับห้าดาวในย่านใจกลางเมือง เมื่อไปถึงงานก็ไม่ผิดจากที่นุดีคาดไว้ เธอต้องพบกับสามคนนั้นจริงๆ แต่หนนี้เธอเชิดหน้าขึ้น ถึงแม้จะเห็นสายตาดูแคลนจากธัญญาเรศก็ตาม
แต่กับสายตาว่างเปล่าจากอดีตคนใกล้ชิดที่เคยร่วมเตียงกัน ไม่รู้ทำไมใจต้องสั่นไหวถึงเพียงนี้ แค่เขาไม่รัก ไม่ไยดีจะไปอาลัยอาวรณ์ทำไมกัน คิดได้ดังนั้นนุดีก็หันไปยิ้มให้คนที่กุมมือตนอยู่ แล้วเดินเลยทั้งสามไป
“หน็อย ทำมาเป็นอวดเก่ง”
أحدث فصل
ภรรยาสำรอง บทที่ 34 ความคิดถึงและรัก (04)
“ฉันเก็บไว้เป็นความทรงจำที่ดีไง พอแล้วละกับการอยู่กับอดีต ทุกวันนี้ฉันมีแค่เธอกับลูกเท่านั้น” เรื่องทั้งหมดจบลงแล้วตั้งแต่พาขวัญเป็นอิสระ ความใกล้ชิดที่ผ่านมาทำให้เขาเรียนรู้หัวใจได้มากขึ้น จึงเลือกที่จะอยู่กับปัจจุบัน กว่าจะคิดได้ก็เกือบที่จะสายไปเสียแล้ว อึดใจต่อมาก็ได้หันไปดึงมือนุ่มมากุมไว้ “แล้วฉันก็อยากจะขอโทษด้วยนะที่ฉันไม่เคยเชื่อเธอเลย ตอนนี้คนของคุณย่าสารภาพแล้วว่า เธอไม่ได้เต็มใจ เธอเปลี่ยนใจไม่ยอมทำตามแผนแล้ว แต่โดนคุณย่าซ้อนแผน” เมื่อคนเป็นย่าถูกจับ คนสนิทของเจ้าตัวก็มาสารภาพกับเขา เพราะกลัวจะถูกลูกหลงไปด้วยและอยากจะให้ยื่นมือเข้าไปช่วย แต่อีกฝ่ายก็ไม่ได้พ้นกฎหมาย เพราะช่วยธัญญาเรศทำผิดไว้หลายอย่าง พาขวัญรู้สึกคล้ายได้ปลดล็อกสิ่งที่ติดค้างอยู่ในใจและไม่ได้รู้สึกโกรธอะไร รวมถึงไม่อยากคิดถึงอดีตอีกแล้ว แล้วมองคนที่ยื่นมือมาลูบหน้าท้อง “พรุ่งนี้ฉันต้องกลับแล้วนะ” เขาอยากจะอยู่กับพาขวัญต่อ แต่ก็ไม่สามารถทิ้งที่ไร่ได้นาน แต่สัญญาว่าจะมาหาอีกแน่ จะมาจนกว่าพาขวัญจะใจอ่อน พาขวัญขบเม้มปากแน่น เพราะหัวใจบอกชัดว่า ไม่อยาก
ภรรยาสำรอง บทที่ 34 ความคิดถึงและรัก (03)
“คุณโมกข์ทำหรือคะ” หญิงสาวร้องถาม บุญตาพยักหน้ารับ มือเล็กหยิบช้อนขึ้นมาตักกับข้าวหลายอย่างใส่ปาก บอกไม่ถูกว่ากำลังรู้สึกอย่างไร ดีใจผสมกับความไม่คาดหมาย ส่วนชายหนุ่มก็ทำหน้าที่พ่อโดยการพาลูกไปเดินเลือกซื้อของในตัวจังหวัด แล้วต่อด้วยการไปห้างสรรพสินค้า แต่แล้วก็มีหนึ่งสิ่งที่เรียกความสนใจแก่เด็กๆ ได้ดี ไม่พ้นมุมของเล่น โมกข์จึงพาลูกไปเดินดู ไม่ได้สนใจกับเด็กผู้ชายวัยซนด้านหลัง ทว่าไม่นานสายตาคมกริบก็ต้องหันมองหลังจากพาณิธิดานั้นล้มลงหน้าคะมำ “แง...ป๊ะป๋า” เด็กหญิงร้องไห้ด้วยความเจ็บและตกใจที่จู่ๆ ก็โดนผลักเข้าเต็มแรง ทำให้โมกข์หันไปมองตัวต้นเหตุแล้วต้องส่ายศีรษะเมื่อพบว่าเป็นเด็กด้วยกันนี่เอง จึงต้องมองหาผู้ปกครองของเด็กคนดังกล่าวแล้วพาไปหาเพื่อตักเตือน ทว่าเรื่องนี้กลับลุกลามกว่าที่ควรจะเป็น ในด้านเจ้าของร่างระหงจู่ๆ ก็มีอาการใจหวิวๆ ขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ ขณะกำลังนั่งรอสามคนพ่อลูกอยู่บนแคร่ไม้หน้าบ้าน คงจะไม่มีอะไรหรอก อาจจะคิดมากไปเอง โมกข์กับลูกแค่ออกไปซื้อของกัน จะมีอะไรร้ายแรงเกิดขึ้นได้อย่างไร แต่ไม่นานเท้าก็ต้องก้าวขยับยามได้
ภรรยาสำรอง บทที่ 34 ความคิดถึงและรัก (02)
ตกดึกพาณิภัคและพาณิธิดายังไม่ยอมห่างจากบิดา ทำให้พาขวัญต้องนำผ้าห่มมาปูให้พวกแกได้นอนด้วยกันสมใจที่ด้านหน้า มีเสียงหัวเราะเอิ๊กอ๊ากดังขึ้นอยู่ตลอด ดูมีความสุขอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ บ้านไม่จำเป็นต้องหลังใหญ่ เงินทองไม่ต้องมีเป็นถุงเป็นถัง แค่มีความสุขกองโตเท่านี้ก็สร้างรอยยิ้มให้ได้มากมาย และคงหาจากที่ไหนไม่ได้อีกแล้ว “ที่ไร่เป็นยังไงบ้างคะ” หญิงสาวยังคิดถึงทุกคนเสมอ “ก็เหมือนเดิม ลุงไม้กับป้าพิมพ์บ่นว่าคิดถึง ครั้งหน้าว่าจะพามาหาด้วย” โดยเฉพาะคนเก่าคนแก่ของไร่บ่นให้ฟังทุกวันว่าอยากจะอุ้มเด็กๆ เหมือนก่อน “ขวัญเองก็คิดถึงลุงไม้กับป้าพิมพ์เหมือนกันค่ะ” หญิงสาวยังพึงระลึกอยู่เสมอถึงความเมตตาของผู้ใหญ่ทั้งสอง คราแรกที่เธอเข้าไปอยู่ในไร่จอมใจนั้นแสนจะอ้างว้าง แต่พอทั้งสองเข้ามาพูดคุยด้วยก็ทำให้เธอคลายจากความกลัวไปได้เยอะ จนค่อยๆ สนิทมากขึ้น ไม่นานก็มีหนึ่งคำถามดังขึ้น “แล้วไม่คิดถึงฉันบ้างเหรอ” คนฟังไม่ตอบ เบือนหน้าหนีไปอีกทาง ขณะที่โมกข์ระบายยิ้มอมเศร้า “ช่างเถอะ” หลังจากนั้นพาขวัญและโมกข์ก็ไม่มีการสนทนา
ภรรยาสำรอง บทที่ 34 ความคิดถึงและรัก
“พี่นี่มัน...” “แล้วนี่รู้หรือยังว่าผู้หญิงหรือผู้ชาย” โมกข์ไม่ตอบแถมยังเปลี่ยนเรื่อง ทำให้หมอกต้องส่ายศีรษะ “ผู้ชายค่ะพี่โมกข์” นุดีตอบแล้วหันไปมองหน้าสามี เพราะถูกใจหมอกเป็นที่สุด ชายหนุ่มอยากจะมีลูกผู้ชายเป็นคนแรก แต่ถ้าเป็นลูกสาวก็ไม่ว่ากัน “เสียดายนะครับ ไม่ได้แบบยัยหนูภัค หนูดา” หมอกยังอดเสียดายไม่หาย อยากจะได้ควบสองแบบพี่ชายบ้าง แต่อย่างไรก็ยังรักลูกไม่เปลี่ยนแปลง “งั้นท้องหน้าก็มีแบบฉันให้ได้สิ” คนเป็นพี่คล้ายท้าน้อง ทำให้หมอกยักคิ้ว คอยดูสิ เขาจะต้องมีลูกฝาแฝดแบบพี่ชายให้ได้ คราวนี้ละคงสนุกน่าดู น่าจะทั้งแสบและซนไม่ต่างจากพาณิภัคและพาณิธิดา “แล้วนี่คิดจะทำอะไรครับ” อดถามไม่ได้กับอาการนิ่งๆ “เรียนรู้หัวใจของตัวเอง” โมกข์ตอบ “ระวังเถอะครับ สุนัขจะคาบไปรับประทาน” ถึงกับเตือนด้วยความหวังดี ชักช้าไปจะไม่ทันการณ์ พาขวัญเองก็ไม่ใช่ผู้หญิงขี้ริ้วขี้เหร่ เธอมีเสน่ห์ แถมยังเป็นคนดี หนุ่มๆ คงอยากได้มาเป็นแม่ของลูก “ไม่ต้องกลัวหรอก ฉันส่งเจ้าเปี๊ยกไปเป็นทัพหน้าแล้ว” คนฟังทั้งสองทำหน้าไม่เข้าใจ โมกข
ภรรยาสำรอง บทที่ 33 บทเรียนหัวใจ (02)
ลุงไม้และภรรยาถึงกับออกอาการดีใจกับข่าวที่เจ้านายนำมาบอก สายตานั้นขยายกว้างขึ้น แต่ก็ต้องเศร้าในประโยคถัดมาอยู่ดี “ทำไมถึงไม่พาหนูขวัญกับเด็กๆ กลับมาล่ะคะ” พิมพ์ผกาทำสีหน้าเศร้า คิดถึงพาขวัญและฝาแฝด เธอช่วยเลี้ยงดูมาตั้งแต่ยังแบเบาะ จากไปเช่นนี้ย่อมทำให้เกิดความโหยหาเป็นธรรมดา อีกอย่างอยากให้คนเป็นนายได้มีความสุข เชื่อว่าสายตาของตนไม่ผิดเพี้ยน คนหน้านิ่งกำลังมีความรักบรรจุอยู่ภายใน “ผมไม่อยากบังคับครับ พาขวัญเองก็ตกอยู่ภายใต้กรงขังมานาน เธอสมควรใช้ชีวิตตามต้องการ อีกอย่างเธอคงอยากจะอยู่กับแม่ของเธอด้วยครับ” เป็นเหตุผลง่ายๆ ซึ่งโมกข์ไม่เคยอธิบายให้เจ้าตัวรับรู้ เอาแต่ทำตัวทื่อๆ “แล้วทำไมไม่ลองพาคุณแม่ของหนูขวัญมาอยู่ที่นี่ด้วยกันล่ะครับ” ลุงไม้เสนออีกหนึ่งหนทาง “เรื่องนั้นผมทำแน่ครับ แต่อยู่ที่ว่าบทเรียนหัวใจของผมกับพาขวัญครั้งนี้จะต้องใช้ระยะเวลาอีกยาวนานไหม ผมไม่อยากไปเร่งอะไร ค่อยเป็นค่อยไปจะดีกว่าครับ” บทเรียนชีวิตของตนและภรรยาผ่านอะไรมามาก ทุกข์มากกว่าสุข กว่าจะปลดปล่อยตัวเองให้เป็นอิสระได้ไม่ใช่เรื่องง่ายๆ จึงอยากให้เวลาเป็นเครื่องพิสูจน์
ภรรยาสำรอง บทที่ 33 บทเรียนหัวใจ
“หึ กล้าพูดนะพาขวัญ แล้วทีเธอล่ะยังจะไม่บอกฉันเรื่องลูกเลย” ประโยคที่สวนกลับมาทำให้เธอสะอึกแล้วนิ่งไป “แม่ว่าใจเย็นกันดีกว่านะ แล้วเราเข้าไปคุยกันในบ้าน ขวัญเองเรากำลังท้องกำลังไส้จะมาโมโหแบบนี้ได้ยังไง ไม่คิดถึงลูกหรือไง ส่วนคุณโมกข์ใจเย็นหน่อยนะคะ อย่าทำให้หลานๆ ต้องตกใจเลย” คนอาบน้ำร้อนมาก่อนพอจะดูออก แท้จริงแล้วคนทั้งคู่ไม่ได้ถึงขั้นจะเกลียดกัน แต่ต้องปรับความเข้าใจกัน หนนี้คนที่ถอนหายใจระบายความเครียดเป็นชายหนุ่มเอง เขาพยักหน้าแล้วปล่อยลูกลง ก่อนจะหันมองแม่ของลูก แล้วยิ้ม เผลอแป๊บเดียวเขากำลังจะกลายไปเป็นคุณพ่อลูกสามแล้ว “เราเข้าไปคุยกันข้างในดีกว่านะคะคุณโมกข์” ชายหนุ่มพยักหน้าแล้วเดินเข้าไปด้านใน เด็กๆ ก็วิ่งตามคอยเกาะแข้งเกาะขาด้วยความคิดถึง เสียงเจื้อยแจ้วดังขึ้นซักถามบิดาถึงหลายวันที่ผ่านมา ภาพเหล่านั้นสะเทือนหัวใจคนยืนมองทั้งสองคน โดยเฉพาะคนที่หอบเด็กๆ หนีมา “เห็นความสุขของลูกไหมขวัญ” บุญตาตั้งคำถาม “แต่แม่ไม่ได้ยัดเยียดให้ขวัญต้องเลือกในสิ่งที่ฝืนใจนะลูก แม่แค่อยากให้คุยกัน และไม่ปิดบัง คุณโมกข์เองก็มีสิ
ภรรยาสำรอง บทที่ 12 สายเลือดหรือสายรัก (02)
“งั้นแม่พาไปนอนนะคะ ไปค่ะหนูดา ไปนอนดีกว่า” พาขวัญล้างมือด้วยน้ำสะอาด แขนเรียวช้อนร่างของบุตรสาวคนเล็กขึ้น ยื่นมือหนึ่งไปจูงมือหัวโจกตัวแสบที่ยังตาแป๋วอยู่ เด็กๆ ถูกพามายังโซฟาตัวเดิม พาณิธิดาตัวอ่อนเพราะง่วงนอนเต็มที ต่างจากพาณิภัคที่ยังหันมองโน่นนี่อยู่ตลอด “อยู่กับน้องนะคะหนู
ภรรยาสำรอง บทที่ 12 สายเลือดหรือสายรัก
บทที่ 12 สายเลือดหรือสายรัก ผ่านมาอีกหลายวันในขณะที่โมกข์ออกไปทำงาน คนเจ็บอย่างพาขวัญก็ต้องนั่งๆ นอนๆ เพราะโดนสั่งห้าม โชคดีที่มีลูกๆ คอยอยู่ด้วยทำให้ไม่เคยเหงาเลย บางครั้งก็หัวเราะท้องคัดท้องแข็งกับถ้อยคำเพี้ยนๆ ของลูกสาว แต่บางทีก็แทบยกมือขึ้นทาบอก แต่ใช่ว่าเธอจะอยู่
ภรรยาสำรอง บทที่ 11 ขโมยขึ้นใจ (05)
“สวัสดีครับคุณวาคิม” ชายทั้งสองรู้จักกันเพราะอยู่ในแวดวงธุรกิจ เพียงยิ้มของหมอกราวเคลือบด้วยยาพิษ เมื่อเห็นว่านุดีมากับคนตรงหน้า สีหน้าเข้มขึ้นมองเห็นมือที่ถูกกุมไว้ ทว่าแค่ชั่วนาทีเท่านั้น ก่อนจะส่งรอยยิ้มเชือดใจให้คนคุ้นเคย “สวัสดีครับคุณนุดี” หมอกกล่าวทักทาย แต่หญิง
ภรรยาสำรอง บทที่ 11 ขโมยขึ้นใจ (04)
สาวเจ้ารีบพาลูกไปนั่งบนเก้าอี้ แล้วหันมามองหน้าเขา โมกข์พยักหน้าแล้วมองไปที่ชามข้าว ทำให้รู้ว่าชามบนโต๊ะนี้มีไว้สำหรับพวกเธอ พาขวัญส่งรอยยิ้มขอบคุณกลับไปให้ ถึงแม้อีกฝ่ายจะไม่ได้แยแส สรุปว่าวันนี้สามคนแม่ลูกเจริญอาหารกว่าทุกวัน พาขวัญออกจะทึ่งและอึ้งกับรสมือของสามี ไม่คิดว่
قد تعجبك أيضًا
เศรษฐีสาวขอเอาคืน
เกาลัดไม่หวาน81.5K وجهات النظرเสือร้ายพ่ายเมีย
ลำเจียก253.4K وجهات النظرถึงป๋าดุ (ดัน) หนูก็ไหว
ผลิกา(เลอบัว)69.0K وجهات النظرรวมเรื่องแซ่บ (9) NC20+
Beefy Cat119.4K وجهات النظرชั่วคราวหรือค้างคืนตลอดไป | ONE MORE NIGHT
อยู่ในตะเกียงแก้ว3.7K وجهات النظرคิวปิดสะกิดรัก
ศรีปุรัม มณีปุรัม98 وجهات النظرสามีแบบนี้ ไม่ขอมีดีกว่า
ใต้เหิร50 وجهات النظرฝากใจจนได้รัก
Melyssa491 وجهات النظر
