ตอนที่ 19 กลับบ้าน 2/2

เช้าวันต่อมาที่บ้านของหนูอัยย์

ณ ไร่หิรัญโชคทรัพย์

เช้าวันนี้หนูอัยย์ตื่นมาตั้งแต่หกโมง ร่างบางเดินออกมาจากห้องนอนตรงมายังห้องครัว เพราะได้กลิ่นหอมของอาหารลอยคละคลุ้งออกมา เมื่อเดินมาถึงก็พบกับแม่ฟ้าที่กำลังทำอาหารเช้าอยู่

"อรุณสวัสดิ์จ้ะแม่ฟ้า ฟอด~" หนูอัยย์สวมกอดแม่ฟ้าจากด้านหลังก่อนจะหอมแก้มนุ่มอย่างออดอ้อนเหมือนตอนเด็ก ๆ

"ทำไมตื่นเช้าจังล่ะหนูอัยย์ แล้วเมื่อคืนนอนหลับหรือเปล่าลูก"  ฟ้าใสปิดเตาแก๊สก่อนจะหันมามองลูกสาวพลางลูบศีรษะเล็กอย่างอ่อนโยน

"นอนหลับสบายดีจ้ะ แม่ฟ้าไม่ต้องเป็นห่วงนะจ๊ะ ว่าแต่กำลังทำอะไรอยู่เหรอจ๊ะ กลิ่นหอมเชียว" หนูอัยย์ทำท่างฟุดฟิดๆ ดมกลิ่นหอมจากหม้อใบใหญ่ที่ตั้งเตาไว้อยู่จนเรียกรอยยิ้มจากผู้เป็นแม่ได้

"แกงจืดเต้าหู้หมูสับ ผัดผักแล้วก็ไข่เจียวกุ้งของโปรดหนูอัยย์ไงลูก"

"โห~ น่ากินทั้งนั้นเลยจ้ะ เดี๋ยวหนูอัยย์ช่วยนะจ๊ะ"

"เอาสิลูก งั้นหนูอัยย์ทำไข่เจียวดีไหม"

"ได้เลยจ้ะ รับรองว่าอร่อยแน่นอนจ้ะ"

เสียงพูดคุยของสองแม่ลูกดังแว่วออกมาจากห้องครัว ร่างสูงของหนุ่มวัยห้าสิบกว่ากำลังยืนมองด้วยรอยยิ้มกว้าง สายตาอบอุ่นทอดมองหญิงสาวทั้งสองคนที่เป็นดั่งหัวใจของปราบพิภพ และตอนนี้ดวงใจอีกครึ่งหนึ่งได้กลับมาอยู่พร้อมหน้าพร้อมตาหลังจากหายไปเจ็ดปีกว่า ทำให้เช้าวันนี้ของเขามีความสุขมากจริง ๆ

"เพื่อน ๆ ของหนูอัยย์จะมากี่โมงลูก" ฟ้าใสถามขึ้นขณะกำลังนั่งทานอาหารด้วยกันพลางตักผัดผักให้ลูกสาวกับสามีไปด้วย

"คงอีกสักพักจ้ะ"

"พากันมาสมัครงานที่นี่ใช่ไหมลูก" ปราบพิภพถามต่อ

"ใช่แล้วจ้ะ หนูอัยย์ ซีแล้วก็แอมจะสมัครงานที่รีสอร์ต ส่วนเพลงกับจินคงทำงานเกี่ยวกับไร่น่ะจ้ะ" หนูอัยย์อธิบายให้พ่อปราบฟัง

"ดีแล้วๆ ทำงานอยู่ใกล้ ๆ แบบนี้แม่จะได้ไม่ต้องเป็นห่วงมาก"

"จ้ะแม่ฟ้า"

"แล้วจะเข้าไปสมัครงานกันกี่โมงล่ะหนูอัยย์ พ่อจะได้โทรไปบอกพ่อเลี้ยงเอาไว้ เกิดเข้าไปหาแล้วคลาดกันจะเสียเวลาเอาได้" ปราบพิภพถามต่อ

"น่าจะช่วงสาย ๆ จ้ะ หลังจากนั้นหนูอัยย์จะพาเพื่อนไปเที่ยวดูไร่จ้ะ ไม่รู้ว่าจะเหมือนเมื่อก่อนหรือเปล่านะจ๊ะ"

"ไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้วนะลูก ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้วนะหนูอัยย์" ฟ้าใสบอกพร้อมรอยยิ้ม

"พัฒนาไปเยอะมากเลยใช่ไหมจ๊ะ" หนูอัยย์ถามแล้วอมยิ้มนิดๆ

พี่พันแสงเก่งจังเลยจ้ะ

"ใช่ลูก เอาไว้หนูอัยย์ไปดูด้วยตาตัวเองนะ"

"จ้ะ"

ใบหน้าสวยมีรอยยิ้มประดับเมื่อเผลอนึกถึงใครบางคนอย่างลืมตัว จนไม่ได้สังเกตเลยว่าตอนนี้ปราบพิภพและฟ้าใสกำลังมองอยู่ ทั้งสองไม่ได้พูดอะไรเพราะกลัวว่าลูกสาวของตัวเองจะอึดอัดเอาได้ จึงได้แต่นั่งอมยิ้มอย่างเอ็นดูแล้วทานอาหารเช้าด้วยกันต่อ

ช่วงสายของวันเพลงพิณพร้อมด้วยจิน ซีและแอมก็เดินทางมาถึงบ้านของหนูอัยย์เป็นที่เรียบร้อยแล้ว ทั้งห้าคนนั่งพูดคุยรวมถึงช่วยกันตรวจสอบเอกสารที่จะใช้ยื่นสมัครงาน ไม่นานนักทั้งหมดก็เดินออกมาจากบ้านของหนูอัยย์ ตลอดทางเดินนั้นเปลี่ยนไปจากเมื่อก่อนมาก ใช้เวลาสักพักก็เดินมาถึงบ้านของพ่อเลี้ยงเจ้าของไร่หิรัญโชคทรัพย์

"บ้านใหญ่ม๊ากก คฤหาสน์แล้วหรือเปล่าแบบนี้" ซีนั้นตาลุกวาวเมื่อเดินมาถึงบ้านของพ่อเลี้ยง ซึ่งทั้งหมดต่างตกใจตาโตกับสิ่งที่ได้เห็น

"เมื่อกี้ก็นั่งรถผ่านมานะ แต่เพราะมองอีกทางเลยไม่ได้สังเกต แต่บ้านใหญ่มากจริง ๆ " จินเห็นด้วยกับเพื่อน ซึ่งหนูอัยย์ก็คิดเหมือนกันเพราะเมื่อวานเธอก็ผ่านทางนี้ แต่เพราะมองอีกฝั่งจนไม่ได้ทันสังเกตถึงความเปลี่ยนแปลง

"พวกเราเข้าไปกันเถอะ" เพลงพิณพูดขึ้นเพื่อเรียกสติให้เพื่อนตัวเอง ก่อนที่ทั้งหมดจะค่อย ๆ เดินขึ้นบันไดเพื่อเข้าไปยังตัวบ้าน

"พวกคุณเป็นใคร เข้ามาในบ้านนี้ทำไม" เสียงทุ้มดังขึ้นจากด้านหลังของทั้งห้าคน พร้อมกับมีผู้ชายอายุราว ๆ ยี่สิบกว่าปีเห็นจะได้ เดินมาหยุดยืนอยู่ข้างหน้าด้วยสีหน้าที่แสดงถึงความไม่พอใจ

"พวกเรามาสมัครงานค่ะ" หนูอัยย์บอกพร้อมรอยยิ้มที่เป็นมิตร คนนี้เป็นใครกัน ทำไมเธอไม่เคยเห็นเลย คงจะเป็นคนงานใหม่หรือเปล่านะ

"มาสมัครงานอย่างนั้นเหรอครับ" น้ำเสียงที่ดูแข็งกระด้างเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นเสียงนุ่มๆ พร้อมกับส่งสายตาแพรวพราวมองมายังร่างบางตรงหน้าที่สวยสะพรั่งจนชวนให้ใจเต้นแรง

"ค่ะ"

"ได้นัดไว้ไหมครับ" ชายหนุ่มคนนั้นยังคงถามต่อ แต่ทว่าสายตากลับเบนไปยังเพลงพิณและแอมที่ยืนอยู่ด้วยก่อนจะฉีกยิ้มหวานให้ พลางคิดในใจว่าวันนี้เจอสาวสวยตั้งสามคนเชียว โชคดีของกูจริง ๆ

"คุณลุงปราบพิภพนัดเอาไว้แล้วครับ" จินพูดขึ้นเสียงดังเรียกให้ชายหนุ่มที่กำลังส่งสายตากรุ้มกริ่มให้เพื่อนสาวทั้งสามคนหันมามองเขา ก่อนที่ชายหนุ่มคนนั้นจะทำหน้าตาบึ้งตึงใส่ ไอ้นี่!! มันน่าจิ้มให้ตาแตก

"ยืนรอตรงนี้ก่อนแล้วกัน เดี๋ยวจะไปบอกพ่อเลี้ยงให้" พูดจบก็หันหลังเดินเข้าไปในบ้านทันที

"เห็นสายตาที่มันมองไหม อยากจะเอานิ้วจิ้มตาให้บอดแม่ง!" จินพูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด

"ไม่เอาน่า เพิ่งมาวันแรกเองจะสร้างศัตรูแล้วเหรอ" แอมลูบบ่าของเพื่อนชายเบาๆ

"ทั้งสามคนก็ระวังตัวไว้ด้วยนะ เป็นผู้หญิงอย่าอยู่คนเดียวแล้วก็อย่าไปเข้าใกล้มันด้วย" จินเอ่ยเตือนเพื่อนสาวด้วยความเป็นห่วง

"จินไม่ต้องห่วงนะ ใจเย็น ๆ ก่อน" หนูอัยย์รับคำพร้อมกับเพลงพิณและแอมที่พยักหน้ารับอย่างเข้าใจ

ทั้งห้าคนยืนรออยู่สักพักก่อนที่ชายคนเดิมจะเดินออกมาพร้อมพาพวกเขาไปนั่งรอที่ห้องรับแขกของบ้าน ร่างบางมองสำรวจไปทั่วบ้านใหม่หลังใหญ่ ทุก ๆ อย่างที่นี่เปลี่ยนไปหมดเลย เรียกว่าไม่เหลือเค้าโครงเดิมเลยสักนิด อดสงสัยไม่ได้ว่ามีอะไรเกิดขึ้นหรือเปล่า ทำไมถึงต้องสร้างบ้านใหม่แทนหลังเก่า

หนูอัยย์ที่ยังคงกวาดสายตามองไปทั่วพร้อมกับตกอยู่ในภวังค์ความคิดของตัวเองจนได้ยินเสียงเปิดประตูห้องดังขึ้นพร้อมร่างสูงโปร่งที่กำลังเดินเข้ามาด้วยท่าทางสง่างามและน่าเกรงขาม

ใจดวงน้อยเต้นถี่รัวขึ้นมาทันทียามเงยหน้าแล้วเผลอสบตากับอีกฝ่าย ส่วนเจ้าของร่างสูงที่เดินเข้ามานั้นก็ชะงักเล็กน้อย นัยน์ตาคมมองหน้าหญิงสาวคนหนึ่งด้วยความสงสัยเพราะรู้สึกคุ้นเคยอย่างบอกไม่ถูกก่อนจะสลัดความคิดในหัวออกไปแล้วมอบรอยยิ้มให้กับเด็กๆ ที่ลุกขึ้นยืนอยู่อย่างนอบน้อมให้เขา

"นั่งลงเถอะ ไม่ต้องเกร็ง" น้ำเสียงทุ้มบอกก่อนที่ร่างสูงจะนั่งลงบนโซฟาฝั่งตรงข้ามกับเด็กทั้งห้าคน

ร่างบางที่ตอนนี้ตื่นเต้นไปหมดจนทำตัวไม่ถูก หัวใจเต้นระรัวจนรู้สึกเจ็บอก พยายามอย่างมากที่จะไม่เงยหน้ามองอีกคน มือบางจิกต้นขาตัวเองอย่างแรงจนน่าจะขึ้นรอยแดงอย่างแน่นอน และเป็นเพลงพิณที่นั่งข้างกันสังเกตเห็นจึงเอื้อมมือไปกุมมือของเพื่อนตัวเล็กเอาไว้แล้วส่งยิ้มให้ หนูอัยย์รู้สึกขอบคุณเพื่อนสาวที่คอยเตือนสติเธอตลอดมาตั้งแต่เด็ก ๆ

เอาวะหนูอัยย์! เป็นไงเป็นกัน หนีไปตั้งเจ็ดปีแล้วแต่ก็ยังตัดใจไม่ได้ ถ้าอย่างนั้นก็เผชิญหน้าให้มันรู้แล้วรู้รอดไปเลยแล้วกัน!