All Chapters of สะใภ้ชั่วกลับใจ เกิดใหม่พร้อมระบบแต้มบุญ ยุค 80: Chapter 51 - Chapter 60

แสงอาทิตย์ยามสายสาดส่องลงมาอาบไล้หลังคาบ้านสกุลโจว อากาศที่เคยหนาวเย็นในช่วงเช้าตรู่เริ่มคลายตัวลงจนหลงเหลือเพียงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านไปทั่วบริเวณลานดินกว้าง กลิ่นหอมกรุ่นของก้อนเต้าหู้สีขาวนวลที่เพิ่งตักขึ้นจากหม้อต้มใบใหญ่ ผสมผสานเข้ากับกลิ่นของน้ำมันหมูที่กำลังเดือดพล่านในกระทะเหล็ก สร้างบรรยากาศที่เปี่ยมไปด้วยชีวิตชีวาและความหวัง กิจการแผงขายเต้าหู้ของหนิงรุ่ยในวันนี้ยังคงคึกคักและเนืองแน่นไปด้วยผู้คนไม่ต่างจากวันก่อนหน้า แถวของลูกค้าที่มารอต่อคิวซื้อเต้าหู้ยาวเหยียดไปจนถึงหัวมุมถนน เสียงพูดคุยไถ่ถามสารทุกข์สุกดิบ เสียงหัวเราะหยอกล้อ และเสียงกระทบกันของเหรียญทองแดงดังประสานกันเป็นท่วงทำนองแห่งความเจริญรุ่งเรืองที่ครอบครัวสกุลโจวไม่เคยได้สัมผัสมาก่อนในรอบหลายปีหนิงรุ่ยยืนอยู่หลังแผงไม้ไผ่ที่ถูกเช็ดถูจนสะอาดสะอ้าน สองมือของเธอทำงานอย่างคล่องแคล่วว่องไวราวกับร่ายรำ มือหนึ่งคีบเต้าหู้ทอดสีเหลืองทองที่ส่งกลิ่นหอมยั่วน้ำลายใส่ลงในกรวยใบตอง ขณะที่อีกมือหนึ่งก็รับเงินและทอนเงินให้กับลูกค้าอย่างแม่นยำ ใบหน้าจิ้มลิ้มที่ประดับด้วยรอยยิ้มหวานละมุนนั้นเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อเม็ดเล็กๆ ที่ผุ

แสงตะวันยามเย็นค่อยๆ อ่อนแสงลงเรื่อยๆ จนเหลือเพียงแสงสีส้มอมแดงที่สาดส่องพาดผ่านทิวไม้และหลังคาบ้านเรือนในหมู่บ้าน ลมหนาวระลอกใหม่พัดโชยมาทักทายผิวหนังจนขนอ่อนลุกชัน หนิงรุ่ยใช้หลังมือปาดหยาดเหงื่อที่ซึมชื้นตามไรผมออกอย่างลวกๆ ร่างกายบอบบางของเธอเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าหลังจากที่ต้องเผชิญหน้ากับลูกค้ามากมายตลอดทั้งวัน ซ้ำยังต้องรับมือกับเหตุการณ์ระทึกขวัญจากกลุ่มอันธพาลเมื่อช่วงสายที่ผ่านมา เธอเพิ่งจะจัดการเก็บกวาดเศษซากความเสียหายและล้างทำความสะอาดข้าวของเครื่องใช้ที่แผงขายเต้าหู้จนเสร็จสิ้น หม้อต้มใบใหญ่ถูกขัดจนสะอาดสะอ้าน กระทะเหล็กถูกเช็ดคราบน้ำมันออกจนหมดจด ทุกอย่างถูกจัดเก็บเข้าที่อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยวันนี้โจวจื่อหมิงไม่ได้อยู่ช่วยเธอเก็บร้านจนเสร็จเหมือนอย่างเคย เพราะเขาต้องรีบเดินทางล่วงหน้าไปยังบ้านของผู้ใหญ่บ้านตามแผนการที่เธอได้วางเอาไว้ เพื่อไปดักรอพบผู้ตรวจการจากมณฑลและเตรียมการสำหรับการเปิดโปงธาตุแท้ของพวกอันธพาลในตอนค่ำ หนิงรุ่ยจึงต้องรับหน้าที่จัดการทุกอย่างที่เหลือเพียงลำพัง หญิงสาวปลดผ้ากันเปื้อนสีซีดที่เปรอะเปื้อนคราบเขม่าควันออก พับเก็บใส่ตะกร้าสานใบเล

สายลมหนาวเหน็บยามค่ำคืนพัดกระหน่ำรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ หอบเอาเศษใบไม้แห้งและฝุ่นผงปลิวว่อนไปทั่วบริเวณทางเดินดินลูกรังที่ทอดยาวเข้าสู่หมู่บ้าน ท้องฟ้าเบื้องบนมืดมิดสนิทไร้ซึ่งแสงจันทร์หรือหมู่ดาว มีเพียงความเงียบสงัดที่ปกคลุมไปทั่วทุกหนแห่ง หนิงรุ่ยเร่งฝีเท้าก้าวเดินอย่างรวดเร็วฝ่าความมืดมิดและลมหนาว ขาทั้งสองข้างของเธอแม้จะปวดร้าวและหนักอึ้งจากการตรากตรำทำงานมาตลอดทั้งวัน ทว่าความโกรธแค้นและความร้อนรุ่มในจิตใจกลับเป็นเสมือนเชื้อเพลิงชั้นดีที่ผลักดันให้เธอวิ่งตะบึงกลับไปยังบ้านสกุลโจวด้วยความเร็วที่แม้แต่ตัวเธอเองยังต้องประหลาดใจ ร่างกายบอบบางสั่นสะท้าน ไม่ใช่เพราะความหนาวเย็นของอากาศ แต่เป็นเพราะความจริงอันแสนโหดร้ายที่เธอเพิ่งได้รับรู้ ความจริงที่ว่าสายเลือดแท้ๆ ของครอบครัวกลับกลายเป็นหนอนบ่อนไส้ที่นำพาภัยร้ายมาสู่บ้านของตนเองเมื่อผลักบานประตูไม้เก่าๆ ของรั้วบ้านสกุลโจวเข้าไป หนิงรุ่ยพบว่าบรรยากาศภายในบ้านยังคงเงียบสงบ แสงไฟสีเหลืองนวลจากตะเกียงน้ำมันก๊าดสาดส่องลอดผ่านช่องหน้าต่างห้องพักของเธอกับโจวจื่อหมิงออกมาเพียงรำไร บิดามารดาและน้องสาวคงจะเข้านอนพักผ่อนกันหมดแล้วหลังจากเหน็

ความมืดมิดในยามราตรีแผ่สยายปีกปกคลุมไปทั่วทั้งหมู่บ้านจนทุกสรรพสิ่งจมดิ่งลงสู่ความเงียบงันอันลึกล้ำ สายลมหนาวในฤดูเหมันต์ยังคงพัดกระหน่ำอยู่ภายนอก ทิ้งเพียงเสียงหวีดหวิวที่ดังลอดผ่านช่องว่างของบานหน้าต่างไม้เก่าๆ เข้ามาปะทะกับความอบอุ่นภายในห้องนอนสี่เหลี่ยมคับแคบของบ้านสกุลโจว บนเตียงไม้กระดานที่ปูทับด้วยฟูกบางๆ โจวจื่อหมิงกำลังนอนหลับสนิท ลมหายใจของเขาเข้าออกเป็นจังหวะสม่ำเสมอ แผงอกกว้างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อขยับขึ้นลงอย่างเชื่องช้า ความเหน็ดเหนื่อยจากการทำงานหนักมาตลอดทั้งวันประกอบกับพายุอารมณ์ความโกรธเกรี้ยวที่เพิ่งสงบลงไปเมื่อหัวค่ำ ทำให้ชายหนุ่มผู้เป็นเสาหลักของบ้านจมสู่นิทราอย่างล้ำลึกหนิงรุ่ยนอนตะแคงอยู่เคียงข้างเขา ดวงตากลมโตของเธอยังคงเบิกกว้างและสุกใสท่ามกลางความมืดมิด ไร้ซึ่งวี่แววของความง่วงงุนใดๆ เธอทอดสายตามองโครงหน้าคมคายของสามีผ่านแสงจันทร์สีเงินยวงที่สาดส่องเข้ามาเพียงรำไร มือเล็กบอบบางค่อยๆ เอื้อมออกไปดึงผ้าห่มผืนหนาที่ร่นลงมาให้ขึ้นไปคลุมถึงลาดไหล่ของเขาอย่างทะนุถนอม เธอสัมผัสได้ถึงไออุ่นที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวเขา ความอบอุ่นที่คอยเป็นเกราะกำบังให้เธอเสมอม

ม่านหมอกสีเทาหม่นในยามเช้าตรู่ยังคงลอยอ้อยอิ่งปกคลุมไปทั่วทั้งหมู่บ้าน อากาศในฤดูหนาวบาดลึกเข้าไปถึงกระดูก ทว่าความเหน็บหนาวนั้นไม่อาจเทียบได้กับความเย็นเยียบที่แผ่ซ่านอยู่ในจิตใจของหนิงรุ่ย หญิงสาวก้าวเดินออกจากบ้านสกุลโจวด้วยฝีเท้าที่เงียบกริบราวกับแมวป่า แผ่นหลังของเธอตั้งตรงสง่างามซ่อนรูปความแข็งแกร่งเอาไว้ภายใต้เสื้อคลุมตัวหนาสีซีด ในมือขวากระชับไม้พลองเนื้อแข็งที่ถูกเตรียมเอาไว้อย่างดี ส่วนในกระเป๋าเสื้อด้านซ้ายคืออาวุธลับจากอนาคตที่รอเวลาถูกใช้งาน เป้าหมายของเธอในเช้าวันนี้ชัดเจนและเด็ดขาด แผนการล่อเสือออกจากถ้ำเพื่อตัดกำลังหนอนบ่อนไส้กำลังจะเริ่มต้นขึ้นหนิงรุ่ยเดินลัดเลาะไปตามทางเดินดินที่ทอดยาวสู่ใจกลางหมู่บ้าน สายตาของเธอกวาดมองหาผู้ช่วยตัวน้อยที่จะมาทำหน้าที่เป็นนกต่อในแผนการครั้งนี้ จนกระทั่งเดินมาถึงบริเวณลานกว้างหน้าศาลเจ้าประจำหมู่บ้าน เธอก็พบกับเด็กชายตัวเล็กซอมซ่อคนหนึ่งกำลังนั่งเล่นกองดินอยู่ตามลำพัง เสื้อผ้าของเด็กน้อยขาดวิ่นและเต็มไปด้วยคราบสกปรก หนิงรุ่ยเดินเข้าไปหาพร้อมกับล้วงหยิบลูกอมรสนมสองเม็ดและเหรียญทองแดงอีกหนึ่งเหรียญออกมาจากกระเป๋าเสื้อ"พี่ส