All Chapters of สะใภ้ชั่วกลับใจ เกิดใหม่พร้อมระบบแต้มบุญ ยุค 80: Chapter 11 - Chapter 20

ดวงตะวันยามบ่ายคล้อยเริ่มลดระดับลงจรดทิวเขาที่ทอดตัวยาวเหยียดอยู่เบื้องหน้า แสงแดดสีทองอมส้มสาดส่องลงมาอาบย้อมผืนดินแห้งแล้งของหมู่บ้านชนบทให้กลายเป็นสีเหลืองทองอร่าม ลมเย็นยามเย็นเริ่มพัดโชยมาเป็นระลอก หอบเอาฝุ่นผงและกลิ่นอายของดินโคลนที่ถูกแดดเผามาตลอดทั้งวันให้ลอยละล่องไปในอากาศ หนิงรุ่ยเดินลากฝีเท้าที่หนักอึ้งราวกับถูกถ่วงด้วยก้อนตะกั่วไปตามทางเดินดินลูกรังที่คดเคี้ยว เส้นทางที่ทอดยาวจากทุ่งนาท้ายหมู่บ้านกลับสู่คฤหาสน์ดินปั้นของตระกูลโจวนั้นช่างยาวไกลเหลือเกินสำหรับหญิงสาวที่เพิ่งเคยใช้แรงงานอย่างหนักหน่วงเป็นครั้งแรกในชีวิต ร่างกายที่เคยบอบบางและได้รับการทะนุถนอมมาโดยตลอดบัดนี้เปียกชุ่มไปด้วยหยาดเหงื่อที่แห้งกรัง เสื้อผ้าฝ้ายสีซีดเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบโคลนสีดำขลับที่กระเซ็นขึ้นมาเกาะติดจนดูไม่ได้ ทว่าสิ่งที่สร้างความเจ็บปวดทรมานให้เธอมากที่สุดกลับไม่ใช่ความเหนื่อยล้าทางกาย แต่เป็นบาดแผลฉกรรจ์บนฝ่ามือทั้งสองข้างที่เกิดจากการถอนวัชพืชด้วยมือเปล่า เมื่อหนิงรุ่ยผลักบานประตูรั้วไม้ไผ่ที่ส่งเสียงดังเอี๊ยดอ๊าดให้เปิดออก ภาพแรกที่ปรากฏแก่สายตาคือลานดินกว้างหน้าบ้านที่ถูกปัดกว

ท่ามกลางความมืดมิดของยามวิกาลที่เงียบสงัดจนแทบจะได้ยินเสียงลมหายใจของตนเอง อากาศเย็นเยียบในยามดึกสงัดแทรกซึมผ่านรอยแยกของหน้าต่างไม้กระดานเก่าๆ เข้ามาปะทะผิวกาย ทว่าบนเตียงเตาอิฐดินเหนียวที่แสนจะคับแคบและซอมซ่อ หนิงรุ่ยกลับไม่ได้หลับใหล หญิงสาวนอนลืมตาโพลงจ้องมองเพดานไม้ที่มองไม่เห็นในความมืดมิด เสียงกรนเบาๆ อย่างเป็นจังหวะสม่ำเสมอของโจวจื่อหมิง ชายหนุ่มร่างใหญ่ผู้เป็นสามีที่นอนอยู่เคียงข้าง บ่งบอกถึงความเหนื่อยล้าแสนสาหัสจากการกรำงานหนักในแปลงนามาตลอดทั้งวัน แผ่นหลังกว้างของเขากระเพื่อมขึ้นลงช้าๆ หนิงรุ่ยค่อยๆ พลิกตัวตะแคงข้าง ทอดสายตามองเสี้ยวหน้าของเขาผ่านแสงจันทร์รำไรที่สาดส่องเข้ามา ภาพของผืนดินที่แห้งระแหง แตกระแหงเป็นร่องลึก และต้นถั่วเหลืองที่แคระแกร็นในทุ่งนาเมื่อช่วงกลางวันยังคงติดตาและรบกวนจิตใจของเธออย่างหนัก ผืนดินที่เสื่อมโทรมเช่นนั้น ต่อให้ใช้แรงงานคนถอนหญ้าหรือรดน้ำมากเพียงใด ก็ไม่อาจให้ผลผลิตที่งอกงามเพื่อพลิกฟื้นฐานะของครอบครัวสกุลโจวได้อย่างแน่นอน เมื่อตระหนักได้ถึงปัญหาอันใหญ่หลวง หนิงรุ่ยจึงค่อยๆ หยัดกายลุกขึ้นนั่งพิงผนังดินปั้นอย่างระมัดระวังที่สุดเพ

ดวงอาทิตย์ยามบ่ายคล้อยเริ่มทอดตัวต่ำลงจรดทิวเขาเบื้องทิศตะวันตก แสงแดดสีทองอมส้มที่เคยร้อนแรงแผดเผาเริ่มอ่อนแสงลง ทิ้งไว้เพียงริ้วรอยแห่งความอบอุ่นที่ฉาบย้อมท้องฟ้าให้กลายเป็นสีครามผสมสีม่วงหม่น บรรยากาศยามเย็นของหมู่บ้านชนบทอันห่างไกลความเจริญเงียบสงบลงตามกาลเวลา มีเพียงเสียงลมพัดยอดหญ้าและเสียงนกกาที่บินกลับรังดังก้องกังวานอยู่ในอากาศ โจวจื่อฉิน เด็กหนุ่มวัยกำลังโตผู้เป็นน้องชายคนเล็กของตระกูลโจว กำลังเดินลากฝีเท้าไปตามถนนดินลูกรังที่ทอดยาวเข้าสู่ตัวหมู่บ้าน รองเท้าผ้าใบเก่าขาดที่สวมใส่อยู่เตะฝุ่นผงบนพื้นดินจนฟุ้งกระจายขึ้นมาเป็นระลอก ร่องรอยของความเหนื่อยล้าและความเบื่อหน่ายฉายชัดอยู่บนใบหน้าที่เริ่มมีเค้าโครงความหล่อเหลาคล้ายคลึงกับพี่ชาย วันนี้เขากลับจากการไปวิ่งเล่นและจับปลาในลำธารกับกลุ่มเด็กหนุ่มในหมู่บ้านจนลืมดูเวลา กว่าจะรู้ตัวว่าดวงตะวันใกล้จะลับขอบฟ้าก็สายเกินไปเสียแล้วภายในใจของเด็กหนุ่มเต็มไปด้วยความหวาดหวั่นและวิตกกังวล เขารู้ดีว่าการกลับบ้านผิดเวลาในยามเย็นเช่นนี้จะต้องเผชิญหน้ากับพายุอารมณ์ของจิ้งฝูฝูผู้เป็นมารดาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ เสียงบ่นด่าที่แหลมสูงและถ้

ความมืดมิดของยามราตรีที่เคยเงียบสงัดและปกคลุมไปด้วยความร้อนอบอ้าวจากไอแดดที่สะสมมาตลอดทั้งวัน พลันแปรเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงเมื่อก้าวเข้าสู่ช่วงกลางดึก บรรยากาศรอบหมู่บ้านชนบทอันห่างไกลที่เคยหลับใหลอย่างสงบสุข กลับถูกปลุกให้ตื่นขึ้นด้วยสัญญาณเตือนภัยจากธรรมชาติอันยิ่งใหญ่ ลมพายุระลอกแรกพัดโชยมาอย่างแผ่วเบา ก่อนจะทวีความรุนแรงขึ้นอย่างกะทันหันราวกับมีสัตว์ร้ายขนาดยักษ์กำลังกระพือปีกอยู่เหนือท้องฟ้า ลมกรรโชกแรงพัดหวีดหวิวผ่านช่องเขา หอบเอาฝุ่นละอองและเศษใบไม้แห้งปลิวว่อนขึ้นสู่อากาศ กิ่งไม้ใหญ่ของต้นพลับหน้าบ้านสกุลโจวเอนลู่ไปตามแรงลมจนเกิดเสียงเสียดสีกันดังกราวใหญ่ ท้องฟ้าที่เคยมืดสนิทไร้หมู่ดาว บัดนี้ถูกปกคลุมด้วยเมฆฝนสีดำทะมึนที่ก่อตัวหนาแน่นจนบดบังแสงจันทร์ไปจนหมดสิ้นทันใดนั้นเอง แสงสว่างจ้าสีขาวอมฟ้าก็แลบแปลบปลาบแหวกม่านก้อนเมฆทึบ ฉีกกระชากความมืดมิดให้สว่างไสวขึ้นชั่วเสี้ยววินาที เผยให้เห็นโครงสร้างอันซอมซ่อของคฤหาสน์ดินปั้นตระกูลโจวที่ตั้งตระหง่านท้าทายพายุ ก่อนที่ความมืดจะกลืนกินทุกสิ่งกลับเข้าไปอีกครั้ง ตามมาด้วยเสียงฟ้าร้องคำรามดังกึกก้องกังวานราวกับแผ่นดินจะแยกออกเป็นส

แสงแดดในยามสายเริ่มสาดส่องลงมากระทบผืนหลังคากระเบื้องดินเผาจนเกิดความร้อนระอุแผ่ซ่านขึ้นมาสัมผัสผิวหน้า ภารกิจการซ่อมแซมรอยรั่วบนหลังคาอันแสนคับแคบและลาดชันได้ดำเนินมาจนถึงจุดสิ้นสุด โจวจื่อหมิงจัดการผูกปมเชือกกล้วยเส้นสุดท้ายรัดมัดฟางข้าวให้ยึดติดกับโครงไม้เบื้องล่างอย่างแน่นหนา ชายหนุ่มออกแรงดึงเพื่อทดสอบความแข็งแรงอีกครั้ง เมื่อเห็นว่าทุกอย่างมั่นคงดีแล้ว เขาจึงผ่อนลมหายใจออกมายาวเหยียดด้วยความโล่งอก แผ่นหลังกว้างที่ชุ่มโชกไปด้วยหยาดเหงื่อขยับยืดตรงขึ้น เขาก้มหน้าลงมองผลงานการซ่อมแซมของตนเองที่ได้รับความช่วยเหลือจากภรรยา รอยรั่วที่เคยเป็นช่องโหว่ขนาดใหญ่บัดนี้ถูกปิดทับด้วยฟางข้าวสีเหลืองทองอย่างมิดชิดและประณีต โจวจื่อหมิงหันไปมองสตรีที่นั่งอยู่เคียงข้าง หนิงรุ่ยกำลังยกท่อนแขนเสื้อขึ้นปาดหยาดเหงื่อที่ไหลซึมตามไรผม ใบหน้าหวานละมุนของเธอเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบฝุ่นผงและเศษฟาง ทว่าดวงตาคู่สวยกลับทอประกายสดใสและเต็มเปี่ยมไปด้วยความภาคภูมิใจในผลงานที่ร่วมกันสร้างสรรค์ โจวจื่อหมิงขยับตัวลุกขึ้นยืนบนโครงสร้างหลังคาอย่างระมัดระวัง เขาหมุนตัวกลับไปทางบันไดไม้ไผ่ที่พาดพิงอยู่กับผนังบ้าน ก