All Chapters of สะใภ้ชั่วกลับใจ เกิดใหม่พร้อมระบบแต้มบุญ ยุค 80: Chapter 21 - Chapter 30

ดวงตะวันสีแดงฉานค่อยๆ ลอยต่ำลงจรดเหลี่ยมเขาเบื้องทิศตะวันตก ทอแสงสีทองอมส้มสาดส่องลงมาอาบย้อมผืนดินที่เพิ่งถูกพลิกฟื้นจนกลายเป็นสีทองอร่าม สายลมยามเย็นพัดโชยมาเอื่อยๆ หอบเอาความเย็นสบายมากระทบผิวกายที่ชุ่มโชกไปด้วยหยาดเหงื่อของสองสามีภรรยาที่กำลังก้าวเดินเคียงคู่กันไปตามถนนดินลูกรังเพื่อมุ่งหน้ากลับสู่คฤหาสน์ดินปั้น หนิงรุ่ยลากฝีเท้าที่หนักอึ้งและเต็มไปด้วยความปวดเมื่อยไปตามทางเดิน แม้ร่างกายจะเหนื่อยล้าจนแทบจะแหลกสลายจากการใช้จอบสับและพรวนดินมาตลอดทั้งวัน ทว่าภายในจิตใจของเธอกลับเบิกบานและเปี่ยมล้นไปด้วยความหวัง ผืนดินในแปลงนาของครอบครัวสกุลโจวบัดนี้ร่วนซุยและอุดมสมบูรณ์พร้อมสำหรับการเพาะปลูกแล้ว มันคือผืนผ้าใบผืนใหญ่ที่รอคอยการแต่งแต้มสีสันแห่งชีวิตลงไปเมื่อก้าวเท้าข้ามธรณีประตูบ้านเข้ามา หนิงรุ่ยขอตัวแยกไปล้างหน้าล้างตาที่ข้างโอ่งดินเผา หญิงสาววักน้ำที่เย็นเฉียบขึ้นชโลมใบหน้าเพื่อดับความร้อนรุ่มและเรียกความสดชื่นให้กลับคืนมา ขณะที่หยดน้ำกำลังไหลรินลงมาตามปลายคาง เธอค่อยๆ หลับตาลงและเพ่งสมาธิเข้าสู่ห้วงแห่งมโนสำนึกเพื่อตรวจสอบระบบร้านค้าแต้มบุญแห่งอนาคต หน้าจอโปร่งแสงสีฟ้าอ่

แสงอรุณรุ่งแห่งวันใหม่ค่อยๆ สาดส่องขับไล่ม่านหมอกสีขาวขุ่นที่ลอยระเรี่ยอยู่เหนือพื้นดินของหมู่บ้านชนบทอันห่างไกล ท้องฟ้าเบื้องบนแปรเปลี่ยนจากสีน้ำเงินเข้มเป็นสีฟ้าครามกระจ่างใส ก้อนเมฆสีขาวปุยลอยเอื่อยเฉื่อยไปตามกระแสลมยามเช้าที่พัดโชยมาหอบเอาความเย็นเยือกบางเบามากระทบผิวกาย เสียงนกกระจอกตัวน้อยร้องเจื้อยแจ้วดังมาจากกิ่งของต้นพลับเก่าแก่ที่ตั้งตระหง่านอยู่ริมรั้วไม้ไผ่สาน ประสานกับเสียงไก่ขันที่ดังแว่วมาจากบ้านเรือนใกล้เคียง บ่งบอกถึงการเริ่มต้นของวันใหม่ที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความหวัง ภายในลานดินกว้างหน้าคฤหาสน์ดินปั้นของตระกูลโจว บรรยากาศเงียบสงบและผ่อนคลายแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ หลังจากที่สมาชิกทุกคนในครอบครัวได้ร่วมกันรับประทานอาหารเช้าอันเรียบง่ายแต่อบอุ่นเสร็จสิ้น ต่างคนต่างก็หามุมพักผ่อนเพื่อเติมเรี่ยวแรงก่อนที่จะต้องแยกย้ายกันไปปฏิบัติหน้าที่ประจำวันโจวจื่อหมิง ชายหนุ่มผู้เป็นเสาหลักของครอบครัว กำลังนั่งทอดกายอยู่บนม้าตั่งไม้ตัวยาวใต้ร่มเงาของหลังคาชายคา แผ่นหลังกว้างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อเอนพิงเข้ากับผนังดินปั้นอย่างอ่อนล้า สองแขนที่เต็มไปด้วยร่องรอยของความกรำแดดกรำฝนวางพ

กาลเวลาหมุนเวียนเปลี่ยนผ่านไปอย่างเงียบเชียบ ทว่าในความรู้สึกของคนตระกูลโจวที่เฝ้ารอคอยความหวัง ทุกวินาทีที่เคลื่อนคล้อยไปนั้นช่างยาวนานและเต็มไปด้วยความลุ้นระทึก หลังจากวันที่สองสามีภรรยาได้อาบเหงื่อต่างน้ำร่วมกันฝังเมล็ดพันธุ์ถั่วเหลืองสีทองอร่ามลงสู่ผืนดินที่ผ่านการหมักปุ๋ยบำรุงจนร่วนซุย ท้องฟ้าเบื้องบนก็ดูเหมือนจะรับรู้และเป็นใจให้กับความมุ่งมั่นของพวกเขา ในช่วงสองสามวันที่ผ่านมา อากาศเย็นสบายและมีละอองน้ำค้างลงจัดในยามค่ำคืน ช่วยเติมเต็มความชุ่มชื้นให้แก่ผืนดินสีดำขลับที่กำลังโอบอุ้มชีวิตใหม่เอาไว้อย่างทะนุถนอม จนกระทั่งเข้าสู่วันที่สี่นับจากการเพาะปลูก แสงอรุณรุ่งของวันใหม่ได้สาดส่องลงมากระทบผืนทุ่งนา ขับไล่ม่านหมอกสีขาวบางเบาให้ค่อยๆ จางหายไป เผยให้เห็นความเปลี่ยนแปลงอันน่ามหัศจรรย์ที่เกิดขึ้นบนหน้าดินอย่างรวดเร็วจนน่าตกใจหนิงรุ่ยและโจวจื่อหมิงที่ตั้งใจเดินมาตรวจตราความเรียบร้อยของแปลงนาตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างเต็มตา ถึงกับต้องหยุดชะงักฝีเท้าอยู่บนคันนาดิน ร่างกายของทั้งสองคนแข็งทื่อราวกับถูกมนต์สะกด นัยน์ตาของพวกเขาเบิกกว้างขึ้นจนสุดขีด ภาพที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าไม่ใช่ผืนด

ท่ามกลางความมืดมิดอันแสนเยือกเย็นของยามวิกาล บรรยากาศภายในคฤหาสน์ดินปั้นของตระกูลโจวตกอยู่ในความเงียบสงัดจนแทบจะได้ยินเสียงเข็มตกลงกระทบพื้น ลมหนาวระลอกใหญ่พัดกรรโชกผ่านช่องหน้าต่างไม้กระดานที่ปิดไม่สนิท หอบเอาความหนาวเหน็บที่บาดลึกทะลวงผ่านเสื้อผ้าเข้ามาเสียดแทงผิวหนัง โจวจื่อหมิง ชายหนุ่มร่างกำยำผู้เหน็ดเหนื่อยจากการตรากตรำทำงานหนักในทุ่งนามาตลอดทั้งวัน กำลังนอนหลับสนิทอยู่บนเตียงเตาดินเหนียว ลมหายใจของเขาเข้าออกเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ทว่าสัญชาตญาณความระแวดระวังที่ถูกหล่อหลอมมาจากการเป็นผู้นำครอบครัว ทำให้จิตใต้สำนึกของเขายังคงตื่นตัวอยู่เสมอเมื่อสัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่างชายหนุ่มขยับพลิกตัวตะแคงข้าง หมายจะคว้าดึงผ้าห่มผืนหนาที่ภรรยาเคยนำมาห่มให้ขึ้นมาคลุมไหล่ ทว่าท่อนแขนที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อกลับปัดป่ายไปพบเพียงความว่างเปล่าและอากาศที่เย็นเฉียบ สัมผัสที่ควรจะเป็นเรือนร่างบอบบางและไออุ่นของสตรีที่นอนเคียงข้างกลับสูญหายไป โจวจื่อหมิงสะดุ้งสุดตัว เปลือกตาที่หนักอึ้งเบิกโพลงขึ้นท่ามกลางความมืดมิดในทันที ความง่วงงุนมลายหายไปจนหมดสิ้น ถูกแทนที่ด้วยความตื่นตระหนกและความหวาดหว

แสงแดดในยามบ่ายคล้อยของช่วงกลางฤดูเพาะปลูกยังคงแผดเผาลงมาอย่างเกรี้ยวกราดและไร้ความปรานี รังสีความร้อนเต้นเร่าอยู่เหนือผืนดินลูกรังที่ทอดยาวเข้าสู่ตัวหมู่บ้านชนบทอันเงียบสงบ อากาศรอบกายร้อนระอุและอึดอัดจนแทบจะสูดลมหายใจเข้าปอดได้ลำบาก สายลมที่พัดโชยมาในยามนี้ไม่ได้หอบเอาความเย็นสบายมาด้วยเลยแม้แต่น้อย ทว่ากลับนำพาเอาไอร้อนจากทุ่งนาและฝุ่นผงสีน้ำตาลขุ่นมาปะทะเข้ากับผิวกาย หนิงรุ่ยเดินลากฝีเท้าที่หนักอึ้งและเต็มไปด้วยความปวดเมื่อยร้าวระบมไปตามทางเดินแคบๆ มุ่งหน้ากลับสู่คฤหาสน์ดินปั้นของตระกูลโจว ร่างกายที่เคยบอบบางของหญิงสาวในเวลานี้เปียกชุ่มไปด้วยหยาดเหงื่อที่แห้งกรังและทิ้งคราบเกลือสีขาวเอาไว้ตามเสื้อผ้าฝ้ายสีซีดที่เปรอะเปื้อนไปด้วยรอยดินโคลนและเศษหญ้า บนบ่าเล็กแคบของเธอแบกจอบเหล็กด้ามยาวที่มีน้ำหนักมหาศาลเอาไว้ ทุกย่างก้าวที่เหยียบย่ำลงบนพื้นดินเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าแสนสาหัส ทว่าลึกลงไปในแววตาคู่สวยนั้นกลับยังคงทอประกายความมุ่งมั่นอย่างไม่เสื่อมคลาย หลังจากที่ตรากตรำถอนวัชพืชและดูแลแปลงดอกถั่วเหลืองมาตั้งแต่เช้าตรู่เมื่อหญิงสาวผลักบานประตูรั้วไม้ไผ่ที่ส่งเสียงดังเอี๊ยดอ๊าดใ