All Chapters of สะใภ้ชั่วกลับใจ เกิดใหม่พร้อมระบบแต้มบุญ ยุค 80: Chapter 41 - Chapter 50

บรรยากาศภายในห้องครัวอันคับแคบและเคยมืดสลัวของคฤหาสน์ดินปั้นตระกูลโจว บัดนี้อบอวลไปด้วยไอร้อนบางเบาและกลิ่นหอมละมุนละไมของถั่วเหลืองต้มสุกที่ผสานเข้ากับกลิ่นอายแห่งความหวัง หลังจากที่หนิงรุ่ยได้ทุ่มเทสมาธิและหยาดเหงื่อทั้งหมดในการใช้สูตรลับส่วนผสมจนทำให้น้ำนมถั่วเหลืองในกระทะเหล็กหล่อใบยักษ์จับตัวกันเป็นก้อนสีขาวบริสุทธิ์ลอยฟ่องอยู่เหนือผิวน้ำสีเหลืองทองใสกระจ่าง ขั้นตอนต่อไปที่สำคัญไม่แพ้กันก็มารอคอยอยู่เบื้องหน้า หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ เพื่อระงับความตื่นเต้นที่ทำให้หัวใจเต้นกระหน่ำรัวแรง เธอหันไปมองกรุแม่พิมพ์ไม้สี่เหลี่ยมจัตุรัสที่โจวจื่อหมิงผู้เป็นสามีได้ตั้งใจตอกและประกอบขึ้นมาด้วยความประณีต แม่พิมพ์ไม้นี้ทำจากไม้เนื้อแข็งชั้นดีที่ถูกขัดจนเรียบเนียน ไร้เสี้ยนหนามใดๆ ที่จะมาทำร้ายเนื้อเต้าหู้อันบอบบาง มันถูกวางตั้งเอาไว้บนโต๊ะไม้ตัวเตี้ยที่มีร่องระบายน้ำอยู่ด้านล่าง หนิงรุ่ยนำผ้าฝ้ายสีขาวบางผืนใหญ่ที่ซักจนสะอาดสะอ้านและต้มในน้ำร้อนเพื่อฆ่าเชื้อสิ่งสกปรกมากางออก หญิงสาวค่อยๆ ปูลาดผืนผ้าขาวบางนั้นลงไปบุรองภายในกรุแม่พิมพ์ไม้อย่างเบามือ จัดแจงดึงมุมผ้าทั้งสี่ด้านให

กลางดึกสงัดของค่ำคืนที่แสนยาวนาน บรรยากาศภายในคฤหาสน์ดินปั้นของครอบครัวสกุลโจวตกอยู่ในความเงียบงันจนแทบจะได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน ทว่าภายในห้องครัวอันคับแคบและมืดสลัวกลับเต็มไปด้วยความเคลื่อนไหวที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความหวังและความระมัดระวังอย่างถึงที่สุด แสงไฟสีส้มอมเหลืองจากตะเกียงน้ำมันก๊าดดวงเล็กที่ตั้งอยู่บนมุมโต๊ะ สาดส่องกระทบใบหน้าของสองสามีภรรยาที่กำลังง่วนอยู่กับการจัดการผลผลิตอันล้ำค่าที่สุดในชีวิตของพวกเขา ก้อนเต้าหู้สีขาวนวลบริสุทธิ์ที่ผ่านการกดทับจนได้รูปทรงสี่เหลี่ยมจัตุรัสที่สมบูรณ์แบบ บัดนี้ถูกตัดแบ่งออกเป็นก้อนขนาดพอเหมาะสำหรับการนำไปวางขาย ทุกก้อนมีความเรียบเนียนและเต่งตึงราวกับหยกขาวที่ถูกสลักเสลามาอย่างประณีตบรรจง กลิ่นหอมละมุนละไมของถั่วเหลืองต้มสุกยังคงลอยอวลบางเบาอยู่ในอากาศ เป็นกลิ่นแห่งความอุดมสมบูรณ์ที่กระตุ้นให้หัวใจของคนทั้งสองเต้นระรัวด้วยความคาดหวังหนิงรุ่ยใช้สองมือที่สะอาดสะอ้านและสั่นเทาเล็กน้อย ช้อนประคองก้อนเต้าหู้สีขาวนวลก้อนแรกขึ้นมาอย่างทะนุถนอมที่สุด ราวกับว่าสิ่งที่อยู่ในมือคือทารกแรกเกิดที่บอบบางและพร้อมจะแตกสลายได้ทุกเมื่อ หญิงสาวค่อ

กาลเวลาในยามเช้าตรู่ของตลาดตำบลที่เคยเต็มไปด้วยความหนาวเหน็บและเสียงจอแจอันแสนวุ่นวาย ดูเหมือนจะหยุดนิ่งลงไปชั่วขณะในห้วงความรู้สึกของหนิงรุ่ยและโจวจื่อหมิง สองสามีภรรยาตระกูลโจวต่างกลั้นลมหายใจโดยไม่รู้ตัว นัยน์ตาสองคู่จับจ้องไปที่การเคลื่อนไหวของคุณป้าวัยกลางคนผู้เป็นลูกค้ารายแรกอย่างไม่กะพริบตา หญิงวัยกลางคนผู้นั้นค่อยๆ ยกไม้ไผ่เหลาปลายแหลมที่มีเต้าหู้ชิ้นสี่เหลี่ยมลูกเต๋าสีขาวนวลเสียบอยู่ขึ้นมาจ่อที่ริมฝีปาก ไอความร้อนบางเบาที่ยังคงหลงเหลืออยู่ลอยกรุ่นขึ้นมาปะทะปลายจมูก นำพาเอากลิ่นหอมหวานละมุนละไมของถั่วเหลืองต้มสุกที่บริสุทธิ์และเข้มข้นที่สุดเข้าไปกระตุ้นต่อมรับรส นางเผยอปากอ้าออกเล็กน้อย ก่อนจะนำชิ้นเต้าหู้สีขาวบริสุทธิ์นั้นเข้าสู่โพรงปากอย่างเชื่องช้า ท่ามกลางสายตาที่ลุ้นระทึกของเจ้าของแผงลอยทั้งสองวินาทีที่เนื้อเต้าหู้สัมผัสกับปลายลิ้น ร่างกายอันอวบอิ่มของคุณป้าถึงกับชะงักงันไปในทันที นัยน์ตาที่เคยมองดูสินค้าอย่างฉงนสนเท่ห์เมื่อครู่ บัดนี้เบิกกว้างขึ้นจนสุดขีดราวกับเพิ่งได้ค้นพบขุมทรัพย์อันล้ำค่าที่ซ่อนเร้นอยู่ในดินแดนลี้ลับ นางหลับตาลงโดยสัญชาตญาณ ปล่อยให้ประสาทสัมผั

แสงตะวันในยามสายสาดส่องลอดผ่านรอยแยกของแผ่นไม้กระดานที่ตีประกบเป็นผนังบ้าน ทอประกายสีทองตกลงมากระทบกับกองภูเขาเงินตราที่ตั้งตระหง่านอยู่บนโต๊ะไม้เก่าคร่ำคร่ากลางห้องโถง บรรยากาศภายในคฤหาสน์ดินปั้นของตระกูลโจวในเวลานี้อบอวลไปด้วยความเงียบสงบที่เปี่ยมล้นไปด้วยความอิ่มเอมใจ เสียงหอบหายใจที่เคยสั่นสะท้านด้วยความตื่นตะลึงเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นจังหวะที่ผ่อนคลายและสม่ำเสมอมากขึ้น หยาดเหงื่อแห่งความเหน็ดเหนื่อยจากการตรากตรำนับเหรียญทองแดงทีละเหรียญได้เหือดแห้งไปจากหน้าผากของทุกคน หลงเหลือไว้เพียงรอยยิ้มที่กว้างขวางและแววตาที่ทอประกายระยิบระยับประดุจดวงดาวในยามราตรี หนิงรุ่ย หญิงสาวผู้เป็นดั่งแสงสว่างนำทางของครอบครัว ค่อยๆ ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ไม้ไผ่ที่ตั้งอยู่หัวโต๊ะ ร่างกายที่บอบบางของเธอเอนพิงพนักเก้าอี้เพื่อผ่อนคลายกล้ามเนื้อแผ่นหลังที่ปวดเมื่อยจากการก้มตัวเป็นเวลานาน นัยน์ตาคู่สวยที่เคยเด็ดเดี่ยวและเฉียบขาดในยามค้าขาย บัดนี้ทอดมองไปยังกองเงินที่ถูกจัดเรียงแยกประเภทเอาไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยด้วยสายตาที่อ่อนโยนและลึกซึ้ง กองเหรียญทองแดงถูกซ้อนทับกันเป็นแท่งสูง กองเงินอีแปะถู

แสงสลัวจากตะเกียงน้ำมันดวงเก่าที่ตั้งอยู่กึ่งกลางโต๊ะไม้กระดาน สาดส่องแสงสีเหลืองนวลกระทบลงบนใบหน้าของสมาชิกทุกคนในครอบครัวสกุลโจว เปลวไฟดวงเล็กเต้นระริกไปตามจังหวะของสายลมหนาวที่พัดลอดรอยต่อของแผ่นไม้เข้ามาภายในคฤหาสน์ดินปั้น ทว่าความหนาวเหน็บจากโลกภายนอกไม่อาจกล้ำกรายเข้ามาทำลายความอบอุ่นที่กำลังแผ่ซ่านอยู่ภายในห้องโถงแห่งนี้ได้เลยแม้แต่น้อย บนโต๊ะอาหารที่เคยมีเพียงชามข้าวต้มใสและผักดองรสเค็มจัด บัดนี้กลับละลานตาไปด้วยร่องรอยของความอุดมสมบูรณ์ ชามกระเบื้องใบใหญ่ตรงกลางบรรจุเนื้อหมูตุ๋นน้ำแดงที่ส่งกลิ่นหอมกรุ่นของเครื่องเทศและน้ำตาลเคี่ยวลอยตลบอบอวล ไอร้อนบางเบาม้วนตัวลอยขึ้นสู่อากาศ นำพาความหอมหวานที่ยั่วยวนความหิวโหยให้กระจายไปทั่วทุกซอกทุกมุมของบ้าน ท่ามกลางบรรยากาศแห่งความสุขและการเฉลิมฉลองความสำเร็จจากการค้าขายเต้าหู้ในตลาดเช้า สมาชิกทุกคนต่างจับตะเกียบและลิ้มรสอาหารเลิศรสด้วยใบหน้าที่เปื้อนยิ้ม ทว่าหากสังเกตให้ลึกซึ้ง จะพบว่ามีเพียงจิ้งฝูฝู หญิงชราผู้เป็นมารดาของเสาหลักครอบครัวเท่านั้น ที่ยังมีท่าทีเชื่องช้าและลังเลใจ นางนั่งหลังค่อมอยู่บนเก้าอี้ไม้ไผ่ นัยน์ตาที่ฝ้