All Chapters of สะใภ้ชั่วกลับใจ เกิดใหม่พร้อมระบบแต้มบุญ ยุค 80: Chapter 31 - Chapter 40

กงล้อแห่งฤดูกาลหมุนเวียนเปลี่ยนผ่านไปอย่างโหดร้ายและไร้ความปรานี ท้องฟ้าที่เคยเปิดโปร่งและสวมใส่สีฟ้าครามกระจ่างใสในยามที่ดอกถั่วเหลืองเริ่มผลิบาน บัดนี้กลับกลายเป็นลานกว้างที่เวิ้งว้างและว่างเปล่า ปราศจากร่องรอยของหมู่เมฆสีขาวที่เคยลอยล่องให้ร่มเงา อากาศร้อนอบอ้าวและแห้งแล้งแผ่ปกคลุมไปทั่วทั้งหมู่บ้านชนบทอันห่างไกลติดต่อกันเป็นเวลาหลายสัปดาห์แล้ว ดวงอาทิตย์ที่สาดส่องลงมาในยามกลางวันมิได้ทอแสงอ่อนโยนอีกต่อไป แต่มันแผดเผารังสีความร้อนลงมาอย่างเกรี้ยวกราดประดุจลูกไฟขนาดยักษ์ที่จงใจจะแผดเผาทุกสรรพสิ่งบนผืนปฐพีให้มอดไหม้เป็นจุล เปลวแดดเต้นเร่าระยิบระยับอยู่เหนือผืนดิน สะท้อนไอร้อนระอุขึ้นมาปะทะผิวหนังจนแสบสันราวกับถูกเข็มนับพันเล่มทิ่มแทง ภาวะฝนแล้งย่อยๆ เริ่มก้าวล่วงเข้ามาเยือนอย่างเงียบเชียบทว่าฝากบาดแผลเอาไว้อย่างลึกซึ้งผืนดินสีดำขลับที่เคยร่วนซุยและอุดมสมบูรณ์ไปด้วยปุ๋ยหมักธรรมชาติและหยาดน้ำค้าง บัดนี้ถูกแสงแดดแผดเผาจนสูญเสียความชุ่มชื้นไปจนหมดสิ้น หน้าดินที่เคยอ่อนนุ่มเริ่มจับตัวแข็งกระด้างและแยกตัวออกจากกัน เกิดเป็นรอยแตกระแหงแตกลายงาเป็นร่องลึกราวกับกระดองเต่าที่แห้งกรัง ต้

ท่ามกลางเปลวแดดที่แผดเผาจนอากาศเหนือพื้นดินสั่นระริกเป็นระลอกคลื่นความร้อน หมู่บ้านชนบทอันห่างไกลกำลังตกอยู่ในสภาวะจำนนต่ออำนาจของธรรมชาติที่ไร้ความปรานี ท้องฟ้าเบื้องบนยังคงสวมใส่สีฟ้าครามกระจ่างใสไร้ปุยเมฆขาวมาบดบังรังสีอันร้อนแรง แสงอาทิตย์ยามบ่ายสาดส่องลงมาทิ่มแทงทุกสรรพสิ่งราวกับเข็มนับพันเล่มที่ลุกเป็นไฟ ทว่าท่ามกลางความแห้งแล้งที่พยายามจะกลืนกินลมหายใจของพืชพรรณ แปลงนาของครอบครัวสกุลโจวกลับยืนหยัดอยู่อย่างน่าอัศจรรย์ใจประดุจโอเอซิสสีเขียวขจีที่ผุดขึ้นกลางทะเลทรายที่ร้อนระอุเสียง "แกรก... แกรก... แกรก..." ของกลไกฟันเฟืองจากกังหันระหัดวิดน้ำทำมือยังคงดังกังวานสม่ำเสมอเป็นจังหวะแห่งชีวิต โจวจื่อหมิงยืนอยู่บนแท่นเหยียบไม้ที่ถูกสร้างขึ้นอย่างมั่นคง สองมือหนาเกาะกุมขื่อไม้พยุงตัวพลางออกแรงย่ำเท้าสลับซ้ายขวาด้วยท่วงท่าที่ชำนาญ หยาดเหงื่อเม็ดเป้งไหลโซมกายจนเสื้อผ้าฝ้ายแนบลู่ไปกับมัดกล้ามเนื้อที่ตึงเขม็ง ทว่าใบหน้าคมเข้มของเขากลับปราศจากร่องรอยของความท้อแท้ ทุกครั้งที่เท้าของเขาเหยียบลงไป แผ่นไม้กั้นน้ำภายในรางจะวิดกวาดเอาสายน้ำเย็นฉ่ำจากลำธารเบื้องล่างไต่ระดับขึ้นมาตามรางไม้ ก่

เสียงเรียกชื่อที่ดังขึ้นจากเบื้องหลังท่ามกลางความเงียบสงัดของลานบ้าน เปรียบประดุจสายฟ้าที่ฟาดผ่าลงมากลางกระหม่อมของหญิงวัยกลางคนอย่างจัง ร่างกายอันอวบอูมของป้าหวังสะดุ้งสุดตัวราวกับถูกกระแสไฟฟ้าที่มองไม่เห็นกระชากอย่างรุนแรง กล้ามเนื้อทุกมัดบนสรีระแข็งทื่อไปชั่วขณะ ลมหายใจที่เคยหอบเหนื่อยจากการรื้อค้นข้าวของพลันสะดุดกึกจุกอยู่ที่ลำคอจนไม่อาจสูดอากาศเข้าปอดได้ มือที่หยาบกร้านและเต็มไปด้วยริ้วรอยแห่งวัยซึ่งกำลังถือกระบวยตักน้ำทำจากกะลามะพร้าวสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ จนทำให้กระบวยร่วงหล่นหลุดจากง่ามนิ้ว กระทบลงบนพื้นดินอัดแน่นเบื้องล่างเสียงดังคลุกคลัก เสียงไม้อันแห้งผากกระทบพื้นดินนั้นดังก้องกังวานในโสตประสาทของนางราวกับเสียงระฆังที่ตีบอกวาระสุดท้ายของชีวิตป้าหวังค่อยๆ หันขวับกลับมามองตามต้นเสียงด้วยการเคลื่อนไหวที่เชื่องช้าและแข็งกระด้างราวกับหุ่นเชิดที่สายป่านขาด ใบหน้าที่เคยอวบอิ่มและมักจะประดับไปด้วยรอยยิ้มเย้ยหยันผู้อื่นอยู่เสมอ บัดนี้ซีดเผือดไร้สีเลือด หยาดเหงื่อเย็นเฉียบผุดซึมขึ้นมาตามไรผมและหน้าผาก ไหลย้อยลงมาตามร่องแก้มที่สั่นระริก แม้ว่าแสงแดดในยามบ่ายจะยังคงสาดส่อง

เมื่อม่านสีดำทะมึนของยามราตรีเริ่มสลายตัวลง และถูกเจือจางด้วยแสงสีน้ำเงินเข้มปนม่วงอ่อนที่ขอบฟ้าเบื้องทิศตะวันออก เสียงไก่ขันเจื้อยแจ้วจากเล้าหลังบ้านก็ดังกังวานขึ้นเพื่อทำหน้าที่ปลุกสรรพสิ่งให้ตื่นจากการหลับใหล ทว่าในเช้าตรู่วันนี้ สมาชิกทุกคนในคฤหาสน์ดินปั้นของตระกูลโจวไม่ได้รอให้เสียงไก่ขันจบประโยคด้วยซ้ำ พวกเขาต่างผุดลุกขึ้นจากเตียงเตาที่หลับนอนด้วยความกระตือรือร้นและเรี่ยวแรงที่เต็มเปี่ยม ความง่วงงุนและความเหนื่อยล้าที่สะสมมาตลอดหลายเดือนถูกปัดเป่าให้มลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงหัวใจที่เต้นกระหน่ำรัวแรงด้วยความเบิกบานและคาดหวัง วันที่พวกเขาทุกคนเฝ้ารอคอย วันที่หยาดเหงื่อและคราบน้ำตาจะถูกแปรเปลี่ยนเป็นความมั่งคั่งได้เดินทางมาถึงแล้ว วันนี้คือวันเริ่มต้นของฤดูเก็บเกี่ยวอันยิ่งใหญ่ภายในลานบ้านที่ยังคงถูกปกคลุมด้วยสายหมอกบางเบาและลมหนาวของยามเช้าตรู่ ความเคลื่อนไหวที่เต็มไปด้วยพลังชีวิตกำลังดำเนินไปอย่างคึกคัก โจวจื่อหมิง ชายหนุ่มผู้เป็นเสาหลัก นั่งยองๆ อยู่ริมโอ่งน้ำ เขากำลังใช้หินลับมีดขัดฝนคมเคียวเหล็กทีละเล่มอย่างตั้งใจ เสียงเหล็กเสียดสีกับเนื้อหินดังกังวานเป็นจังหวะหนัก

ความเงียบสงบภายในห้องครัวอันคับแคบและมืดสลัวของคฤหาสน์ดินปั้นตระกูลโจว ถูกแทนที่ด้วยบรรยากาศแห่งความขะมักเขม้นและความหวังที่กำลังก่อตัวขึ้นอย่างช้าๆ หลังจากกระบวนการบดขยี้เมล็ดถั่วเหลืองสีทองอร่ามด้วยโม่หินแกรนิตโบราณเสร็จสิ้นลงอย่างสมบูรณ์แบบ สิ่งที่หลงเหลืออยู่ในถังไม้ใบใหญ่คือของเหลวข้นหนืดสีขาวอมเหลืองที่อุดมไปด้วยกากใยและน้ำนมถั่วเหลืองดิบผสมปนเปกันอยู่ หนิงรุ่ยสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ เพื่อรวบรวมพละกำลังที่ถดถอยลงไปจากการออกแรงหมุนโม่หิน หญิงสาวขยับตัวลุกขึ้นยืน นำผ้าขาวบางผืนใหญ่ที่ถูกซักทำความสะอาดจนขาวสะอาดและไร้กลิ่นอับมากางออกกว้าง เตรียมพร้อมสำหรับขั้นตอนที่สำคัญและต้องอาศัยความประณีตอย่างถึงที่สุด นั่นคือการแยกกากและน้ำคั้นออกจากกันหนิงรุ่ยนำผ้าขาวบางไปวางพาดปากถังไม้โอ๊คอีกใบที่ว่างเปล่า โดยให้ก้นผ้าตกลงไปเป็นแอ่งลึกตรงกลาง จากนั้นหญิงสาวจึงใช้กระบวยไม้ตักของเหลวข้นหนืดจากถังใบแรก ค่อยๆ เทหยอดลงไปตรงกึ่งกลางของผ้าขาวบางอย่างระมัดระวัง น้ำคั้นถั่วเหลืองดิบไหลทะลักลงสู่ผืนผ้า น้ำหนักของมันทำให้ผ้าตึงรั้งขึ้นมาทันที หนิงรุ่ยรวบมุมผ้าทั้งสี่ด้านเข้าหากันอย่างแน่นหนา จับ