All Chapters of สะใภ้ชั่วกลับใจ เกิดใหม่พร้อมระบบแต้มบุญ ยุค 80: Chapter 101 - Chapter 110

เมื่อม่านแห่งราตรีกาลอันแสนยาวนานและเงียบสงบได้ค่อยๆ ถูกคลี่ออก แสงอรุณรุ่งแห่งวันใหม่ก็เริ่มทอประกายสีทองอ่อนจางขึ้นที่เส้นขอบฟ้าฝั่งทิศตะวันออก ขับไล่ความมืดมิดและไอร้อนระอุแห่งความวุ่นวายที่เคยปกคลุมหมู่บ้านชนบทให้มลายหายไปจนหมดสิ้น อากาศในยามเช้าตรู่ยังคงหลงเหลือความหนาวเย็นแฝงตัวอยู่ในมวลอากาศ สายลมพัดโชยมากระทบยอดหญ้าและกิ่งไม้แห้งรอบบริเวณบ้านสกุลโจว หยาดน้ำค้างที่เกาะพราวอยู่ตามใบไม้สะท้อนแสงแดดแรกของวันจนดูระยิบระยับงดงาม บรรยากาศแห่งการเริ่มต้นวันใหม่ในเช้าวันนี้เต็มเปี่ยมไปด้วยความสดใสและความหวังอันสว่างไสวที่อบอวลไปทั่วทุกตารางนิ้วของผืนแผ่นดิน ทว่าความงดงามของธรรมชาติภายนอกกลับไม่อาจแทรกซึมเข้าไปถึงก้นบึ้งของจิตใจที่กำลังจมดิ่งอยู่ในความมืดมิดของใครบางคนได้เลยภายในห้องนอนขนาดเล็กที่ตั้งอยู่หลบมุมลึกเข้าไปในตัวบ้านสกุลโจว โจวเจินเอ๋อร์ เด็กสาววัยแรกรุ่นผู้มีใบหน้าจิ้มลิ้มทว่าซีดเซียว กำลังนั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ตัวเก่าที่ตั้งชิดติดกับผนังห้อง แผ่นหลังบอบบางของเธอเอนพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่วงท่าที่ไร้เรี่ยวแรง สองมือเล็กๆ ที่ขาวซีดและเต็มไปด้วยรอยเส้นเลือดสีเขียวจางๆ ว

เมื่อม่านสีดำทะมึนแห่งรัตติกาลได้แผ่สยายปกคลุมไปทั่วทุกตารางนิ้วของหมู่บ้านชนบทอันห่างไกล สรรพเสียงแห่งความวุ่นวายและการทำมาหากินในยามทิวาได้เงียบสงบลงอย่างสมบูรณ์แบบ ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่ลึกล้ำและเสียงหวีดหวิวของสายลมหนาวที่พัดกระโชกผ่านช่องว่างของแผ่นไม้กระดาน อากาศในยามวิกาลหนาวเหน็บจนจับขั้วหัวใจ หยาดน้ำค้างที่เกาะอยู่ตามยอดหญ้าภายนอกเริ่มจับตัวแข็งเป็นเกล็ดน้ำแข็งสีขาวขุ่น ภายในตัวบ้านสกุลโจวที่เคยคึกคักไปด้วยรอยยิ้มและเสียงพูดคุยบนโต๊ะอาหาร บัดนี้จมดิ่งอยู่ในความสงัด สมาชิกทุกคนในครอบครัวต่างเหน็ดเหนื่อยจากการตรากตรำทำงานหนักมาตลอดทั้งวัน และได้เข้าสู่ห้วงนิทราอันแสนสุขไปนานแล้ว เสียงลมหายใจที่เข้าออกอย่างสม่ำเสมอของโจวหูคง จิ้งฝูฝู โจวจื่อฉิน และโจวเจินเอ๋อร์ ดังก้องแผ่วเบามาจากห้องพักของแต่ละคน บ่งบอกถึงการพักผ่อนที่ไร้ซึ่งความกังวลใดๆ มากวนใจภายในห้องนอนเล็กคับแคบที่ตั้งอยู่ฝั่งปีกขวาของตัวบ้าน โจวจื่อหมิง ชายหนุ่มผู้เป็นเสาหลักและสามีที่แสนดี กำลังนอนหลับสนิทอยู่บนเตียงไม้กระดาน แผ่นหลังกว้างใหญ่ของเขากระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะการหายใจเข้าออกอย่างผ่อนคลาย ใบหน้าค

เสียงค้อนตอกตะปูกระทบเนื้อไม้ดังก้องกังวานมาจากบริเวณลานกว้างหน้าบ้านสกุลโจวอย่างสม่ำเสมอ เป็นสัญญาณแห่งความอุตสาหะของโจวจื่อหมิงที่กำลังลงมือประกอบรถเข็นคันใหม่ด้วยความตั้งใจอย่างหาที่สุดไม่ได้ ทว่าภายในพื้นที่ครัวด้านหลังบ้าน บรรยากาศกลับถูกปกคลุมไปด้วยความเงียบสงัดและเต็มไปด้วยความครุ่นคิดอย่างหนักหน่วง หนิงรุ่ยยืนนิ่งอยู่หน้าโต๊ะไม้กระดานตัวเก่า แผ่นหลังบอบบางของเธอเหยียดตรง นัยน์ตากลมโตคู่สวยจดจ้องไปยังก้อนเต้าหู้สีขาวอวบอิ่มที่เพิ่งจะทำเสร็จใหม่ๆ ซึ่งวางเรียงรายอยู่ในถาดไม้ คิ้วเรียวสวยของหญิงสาวขมวดเข้าหากันเล็กน้อยจนเกิดเป็นรอยย่นบางๆ ที่หว่างคิ้ว สมองของเธอกำลังทำงานอย่างหนักเพื่อประมวลผลและวางแผนการรบสำหรับสมรภูมิการค้าที่กำลังจะมาถึงการตัดสินใจที่จะขยายกิจการและบุกเบิกตลาดในตัวอำเภอนั้น เป็นก้าวเดินที่ยิ่งใหญ่และเต็มไปด้วยความท้าทาย หนิงรุ่ยตระหนักดีว่าตลาดในตัวอำเภอนั้นกว้างใหญ่ไพศาล มีผู้คนหลั่งไหลมาจากทั่วทุกสารทิศ ประชากรหนาแน่นและมีความหลากหลายทางฐานะและรสนิยม แม้ว่าเต้าหู้สดและเต้าหู้ทอดของเธอจะมีคุณภาพดีเยี่ยมและรสชาติอร่อยล้ำเพียงใด ทว่ามันก็ยังคงเป็นเพียงวั

หลังจากที่สองสามีภรรยาสกุลโจวได้ออกแรงผลักไสรถเข็นไม้คันใหญ่ฝ่าฟันความมืดมิดและความหนาวเหน็บมาตลอดรุ่งสาง ในที่สุดกำแพงอิฐสูงตระหง่านของตัวอำเภอที่ดูยิ่งใหญ่และน่าเกรงขามก็ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า แสงตะวันยามเช้าที่เริ่มสาดส่องลงมาอาบไล้หลังคากระเบื้องดินเผาของบ้านเรือนและร้านรวงต่างๆ ภายในกำแพงเมือง เผยให้เห็นถึงความเจริญรุ่งเรืองที่แตกต่างจากหมู่บ้านชนบทอันห่างไกลอย่างสิ้นเชิง ทันทีที่ก้าวเท้าผ่านพ้นซุ้มประตูเมืองไม้แกะสลักลวดลายวิจิตรเข้ามา โลกใบใหม่ที่เต็มไปด้วยความสับสนวุ่นวายและการแข่งขันก็เปิดฉากต้อนรับพวกเขาทันทีถนนสายหลักที่ปูด้วยแผ่นหินสกัดอย่างเรียบร้อย ทอดยาวผ่ากลางใจเมืองและเนืองแน่นไปด้วยผู้คนนับร้อยนับพันชีวิตที่เดินขวักไขว่เบียดเสียดกันไปมา เสียงล้อรถบดเบียดกับพื้นหิน เสียงตะโกนโห่ร้องเร่ขายสินค้าของพ่อค้าแม่ค้าที่ตั้งแผงอยู่สองข้างทาง และเสียงพูดคุยต่อรองราคาที่ดังกึกก้องประสานกัน กลายเป็นคลื่นเสียงแห่งความคึกคักที่ถาโถมเข้าใส่ประสาทสัมผัสของโจวจื่อหมิงและหนิงรุ่ย ชายหนุ่มผู้คุ้นชินกับความเงียบสงบของท้องทุ่งนาถึงกับต้องสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อระงับอาการประหม่า

เมื่อดวงตะวันคล้อยต่ำลงจากจุดสูงสุดของสวรรค์ แสงแดดที่เคยแผดเผาอย่างเกรี้ยวกราดในช่วงกลางวันก็เริ่มอ่อนแสงลง เปลี่ยนเป็นความอบอุ่นสีทองอมส้มที่สาดส่องลงมาอาบไล้หลังคากระเบื้องดินเผาและถนนสายหลักของตัวอำเภอ บรรยากาศรอบกายยังคงคึกคักและจอแจไปด้วยผู้คนที่เดินขวักไขว่ ทว่าสำหรับแผงขายเต้าหู้ไม้ไผ่ของครอบครัวสกุลโจว ภารกิจอันแสนหนักหน่วงและยาวนานได้สิ้นสุดลงแล้ว ถาดไม้กระดานใบใหญ่ที่เคยอัดแน่นไปด้วยเต้าหู้ปรุงรสพะโล้สีน้ำตาลเข้มมันวาวและเต้าหู้สดเนื้อเนียนละเอียด บัดนี้ว่างเปล่าจนมองเห็นก้นถาด ถังไม้โอ๊คที่เคยบรรจุน้ำเต้าหู้ร้อนๆ ก็แห้งเหือดไม่เหลือแม้แต่หยดเดียว ความสำเร็จอันงดงามในวันนี้ตอกย้ำให้เห็นถึงความนิยมที่พุ่งทะยานขึ้นอย่างไม่หยุดยั้ง ลูกค้าพากันมารุมล้อมและเหมาซื้อสินค้าจนหมดเกลี้ยงแผงก่อนเวลาที่คาดการณ์ไว้เสียอีกโจวจื่อหมิงกำลังง่วนอยู่กับการใช้ผ้าชุบน้ำเช็ดทำความสะอาดคราบน้ำซอสและเศษอาหารที่หล่นอยู่บนโต๊ะไม้ไผ่ ชายหนุ่มผู้มีร่างกายกำยำขยับตัวด้วยความกระฉับกระเฉง แม้ว่าแผ่นหลังและท่อนแขนของเขาจะชุ่มโชกไปด้วยหยาดเหงื่อจากการทำงานหนัก ทว่าใบหน้าคมคายกลับประดับไปด้วยรอยยิ้