All Chapters of สะใภ้ชั่วกลับใจ เกิดใหม่พร้อมระบบแต้มบุญ ยุค 80: Chapter 111 - Chapter 120

ความมืดมิดของยามราตรีได้แผ่สยายม่านสีดำทะมึนปกคลุมไปทั่วทุกตารางนิ้วของหมู่บ้านชนบทอันเงียบสงบ สายลมหนาวของช่วงปลายฤดูเหมันต์พัดกระโชกผ่านยอดต้นไม้ใหญ่จนเกิดเสียงหวีดหวิวชวนให้รู้สึกเหน็บหนาวไปถึงขั้วหัวใจ ท่ามกลางความเงียบสงัดที่ทุกสรรพสิ่งต่างจมดิ่งอยู่ในห้วงนิทรา ภายในห้องนอนอันคับแคบของบ้านสกุลโจวกลับยังมีดวงตาคู่หนึ่งที่เบิกกว้างและทอประกายท่ามกลางความมืดมิด หนิงรุ่ยนอนนิ่งอยู่บนเตียงไม้กระดาน แผ่นหลังของเธอสัมผัสกับฟูกนอนที่ปูรองไว้อย่างเรียบง่าย ข้างกายคือร่างสูงใหญ่ของโจวจื่อหมิงผู้เป็นสามีที่กำลังหลับสนิท ลมหายใจของเขาเข้าออกอย่างสม่ำเสมอและผ่อนคลาย บ่งบอกถึงความเหนื่อยล้าจากการตรากตรำทำงานหนักมาตลอดทั้งวัน ทว่าจิตใจของหญิงสาวร่างบอบบางกลับตื่นตัวและทำงานอย่างหนักหน่วง ราวกับมีฟันเฟืองนับร้อยนับพันกำลังหมุนวนอยู่ภายในสมองภาพเรียวขาที่ลีบเล็กและบอบบางประดุจกิ่งไม้แห้งของโจวเจินเอ๋อร์ น้องสาวของสามี ยังคงฉายชัดและวนเวียนอยู่ในห้วงความคิดของหนิงรุ่ยอย่างไม่รู้จักจบสิ้น ความปรารถนาอันแรงกล้าที่จะช่วยเหลือเด็กสาวให้กลับมาลุกขึ้นยืนและก้าวเดินได้ด้วยสองขาของตนเอง เป็นเสมือน

กาลเวลาหมุนเวียนเปลี่ยนผ่านไปอย่างเชื่องช้าทว่ามั่นคงและไม่เคยหยุดนิ่ง สายลมหนาวเหน็บแห่งฤดูเหมันต์ที่เคยพัดกระหน่ำอย่างเกรี้ยวกราดเริ่มอ่อนกำลังลง เปิดทางให้ไออุ่นแห่งฤดูกาลใหม่ค่อยๆ คืบคลานเข้ามาเยือนผืนแผ่นดิน ทว่าท่ามกลางการเปลี่ยนแปลงของธรรมชาติภายนอก ภายในบ้านสกุลโจวกลับมีวัตรปฏิบัติอันแสนงดงามและเปี่ยมไปด้วยความหวังที่ดำเนินอยู่อย่างต่อเนื่องและคงที่ ไม่เคยแปรเปลี่ยนหรือขาดตกบกพร่องไปเลยแม้แต่วันเดียว นั่นคือภารกิจแห่งความรักและความเสียสละของหนิงรุ่ยที่เพียรพยายามฟื้นฟูเรียวขาอันลีบเล็กของโจวเจินเอ๋อร์ทุกค่ำคืน หลังจากที่แสงตะวันลับขอบฟ้าและถูกแทนที่ด้วยความมืดมิดของราตรีกาล แม้ว่าร่างกายของหนิงรุ่ยจะปวดเมื่อยและเหนื่อยล้าจากการตรากตรำยืนขายเต้าหู้ในตัวอำเภอมาตลอดทั้งวัน แผ่นหลังของเธอจะปวดหนึบ ท่อนแขนจะหนักอึ้ง ฝ่าเท้าจะพองเจ็บจากการเดินฝ่าเส้นทางลูกรังอันขรุขระ ทว่าหญิงสาวร่างบอบบางผู้นี้กลับไม่เคยอนุญาตให้ตนเองได้ล้มตัวลงนอนพักผ่อนอย่างเกียจคร้านเลยสักครั้ง ทันทีที่จัดการเรื่องเงินทองและงานบ้านส่วนรวมเสร็จสิ้น เธอจะรีบตรงดิ่งเข้าไปในห้องครัวที่ยังคงหลงเหลือไออุ่นจากเ

ท่ามกลางม่านหมอกสีเทาหม่นที่ยังคงปกคลุมหนาแน่นในยามเช้ามืด อากาศของช่วงปลายฤดูเหมันต์ยังคงทิ้งร่องรอยความหนาวเหน็บที่บาดลึกเข้าไปถึงกระดูก ทว่าบนถนนสายหลักที่ปูด้วยแผ่นหินสกัดของตัวอำเภอ กลับปรากฏความคึกคักที่สวนทางกับสภาพอากาศอย่างสิ้นเชิง ดวงอาทิตย์ยังไม่ทันจะโผล่พ้นขอบฟ้าเพื่อทอแสงแรกแห่งวัน แผงลอยร้านค้าอื่นๆ ยังคงปิดเงียบและหลับใหลอยู่ใต้ความมืดสลัว ทว่าที่บริเวณใต้ต้นไทรใหญ่ตรงหัวมุมถนนอันเป็นทำเลทอง รถเข็นไม้คันใหญ่ของครอบครัวสกุลโจวได้ถูกเข็นมาจอดประจำที่เรียบร้อยแล้ว และสิ่งที่น่าตื่นตะลึงยิ่งกว่าความขยันขันแข็งของสองสามีภรรยา คือภาพของฝูงชนจำนวนนับสิบชีวิตที่มายืนเข้าแถวรอคอยกันอย่างเป็นระเบียบตั้งแต่ตลาดยังไม่เปิดทำการลูกค้ารายแรกๆ ที่มายืนรอจนตัวสั่นสะท้านท่ามกลางลมหนาว ต่างสอดมือเข้าไปในสาบเสื้อเพื่อสร้างความอบอุ่น ลมหายใจที่พ่นออกมากลายเป็นไอควันสีขาวขุ่น ทว่านัยน์ตาของพวกเขากลับสาดประกายความคาดหวังและความหิวโหยอย่างปิดไม่มิด เมื่อเห็นโจวจื่อหมิงและหนิงรุ่ยกำลังจัดเตรียมข้าวของอยู่หลังแผงไม้ไผ่ เสียงพูดคุยซุบซิบด้วยความตื่นเต้นก็เริ่มดังระงมขึ้นทำลายความเงียบงันข

เมื่อม่านสีดำทะมึนแห่งราตรีกาลแผ่สยายครอบคลุมไปทั่วทุกตารางนิ้วของผืนแผ่นดิน หมู่บ้านชนบทอันห่างไกลก็จมดิ่งลงสู่ความเงียบสงัดที่ลึกล้ำ แสงจันทร์นวลตาที่เคยสาดส่องถูกบดบังด้วยหมู่เมฆก้อนใหญ่ ทิ้งไว้เพียงความมืดมิดที่แผงตัวมาพร้อมกับสายลมหนาวของช่วงปลายฤดูเหมันต์ที่พัดกระโชกผ่านยอดไม้จนเกิดเสียงหวีดหวิว สรรพเสียงแห่งความวุ่นวายและการดิ้นรนทำมาหากินในยามทิวาได้ปลาสนาการไปจนหมดสิ้น ภายในบ้านสกุลโจวที่เคยคึกคักและอบอวลไปด้วยรอยยิ้ม บัดนี้ทุกชีวิตต่างเข้าสู่ห้วงนิทราอันแสนสงบ โจวหูคงและจิ้งฝูฝูหลับสนิทอยู่ในห้องพักของตนเอง โจวจื่อฉินผู้เหน็ดเหนื่อยจากการร่ำเรียนก็จมอยู่ในความฝันอันงดงาม และโจวเจินเอ๋อร์ เด็กสาวผู้มีความหวังในการกลับมาเดินได้อีกครั้ง ก็หลับใหลไปพร้อมกับรอยยิ้มบางๆ บนริมฝีปากทว่าท่ามกลางความเงียบสงัดและลมหายใจที่เข้าออกอย่างสม่ำเสมอของทุกคนในบ้าน ภายในห้องนอนอันคับแคบฝั่งปีกขวา กลับยังมีสตรีผู้หนึ่งที่ไม่อาจข่มตาให้หลับลงได้ หนิงรุ่ยหยัดกายลุกขึ้นนั่งตัวตรงอยู่บนเตียงไม้กระดาน แผ่นหลังบอบบางของเธอเหยียดตรงและเกร็งแน่น เส้นผมสีดำขลับที่ปล่อยสยายคลอเคลียแผ่นหลังพลิ้วไหว

แสงอาทิตย์ยามเช้าสาดส่องลอดผ่านช่องหน้าต่างไม้เข้ามาภายในห้องนอนฝั่งทิศตะวันตกของบ้านสกุลโจว ลำแสงสีทองอ่อนจางทาบทับลงบนพื้นไม้กระดานที่ถูกขัดถูจนสะอาดสะอ้านและเสื่อสานเนื้อหนานุ่มที่ปูลาดเอาไว้อย่างประณีตตรงกึ่งกลางห้อง บรรยากาศภายในห้องที่เคยอับทึบและเต็มไปด้วยข้าวของระเกะระกะ บัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นพื้นที่โล่งกว้างที่อบอวลไปด้วยมวลอากาศแห่งความหวังและความตื่นเต้นที่อัดแน่นจนแทบจะจับต้องได้ โจวจื่อหมิงประคองร่างบอบบางของโจวเจินเอ๋อร์ผู้เป็นน้องสาวให้ค่อยๆ หย่อนกายลงนั่งบนขอบเตียงไม้กระดานอย่างทะนุถนอมที่สุด ท่วงท่าการเคลื่อนไหวของชายหนุ่มเต็มไปด้วยความระมัดระวังราวกับกลัวว่าน้องสาวจะแตกสลาย ร่างกายของเจินเอ๋อร์สั่นสะท้านเล็กน้อยด้วยความประหม่า นัยน์ตากลมโตคู่สวยของเด็กสาวเบิกกว้างและจับจ้องไปที่สิ่งของปริศนาซึ่งตั้งตระหง่านอยู่บนเสื่อสานตรงหน้าอย่างไม่คลาดสายตามันคือกล่องไม้เนื้อแข็งใบใหญ่ที่ถูกปิดผนึกเอาไว้อย่างแน่นหนา มุมกล่องทั้งสี่ด้านถูกหุ้มด้วยโลหะสีเงินเพื่อเพิ่มความแข็งแกร่ง ลวดลายสลักบนฝากล่องดูแปลกตาและแฝงไปด้วยมนต์ขลังที่ไม่อาจอธิบายได้ โจวหูคงและจิ้งฝูฝูผู้เป็นบิดาม