All Chapters of สะใภ้ชั่วกลับใจ เกิดใหม่พร้อมระบบแต้มบุญ ยุค 80: Chapter 81 - Chapter 90

ความมืดมิดของราตรีกาลยังคงห่มคลุมแผ่นดินเอาไว้อย่างหนาแน่น ท้องฟ้าเบื้องบนไร้ซึ่งแสงดาวหรือแสงจันทร์ มีเพียงสีดำสนิทที่ทอดยาวออกไปจรดขอบฟ้า อากาศในยามเช้าตรู่ของฤดูเหมันต์หนาวเหน็บจนแทบจะแช่แข็งทุกสรรพสิ่ง หยาดน้ำค้างที่เกาะอยู่ตามยอดหญ้าและใบไม้รอบตัวบ้านสกุลโจวจับตัวเป็นเกล็ดน้ำแข็งสีขาวโพลน ลมหนาวพัดโชยมาปะทะกับบานหน้าต่างไม้จนเกิดเสียงดังเอี๊ยดอ๊าดเบาๆ ทว่าท่ามกลางความเงียบสงัดที่ทุกคนยังคงจมดิ่งอยู่ในห้วงนิทรานั้น กลับมีเงาร่างของใครบางคนกำลังขยับเขยื้อนเคลื่อนไหวอยู่อย่างเงียบเชียบ โจวจื่อฉินผุดลุกขึ้นจากเตียงนอนที่ปูด้วยฟางและผ้าห่มผืนบางตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง ร่างกายของเด็กหนุ่มยังคงปวดเมื่อยและบอบช้ำจากเหตุการณ์ความวุ่นวายเมื่อวันก่อน รอยรัดของเชือกป่านที่ข้อมือและข้อเท้ายังคงทิ้งรอยแดงจางๆ เอาไว้ ทว่าความเจ็บปวดทางกายเหล่านั้นกลับไม่อาจฉุดรั้งความมุ่งมั่นที่เพิ่งถูกจุดประกายขึ้นในจิตใจของเขาได้เลยแม้แต่น้อย เด็กหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึกจนสุดปอด รับเอาอากาศอันหนาวเย็นเข้าไปกระตุ้นสติสัมปชัญญะให้ตื่นตัว เขาสะบัดศีรษะไล่ความง่วงงุน ทบทวนคำสาบานและกฎเหล็กที่ตนเองได้รับปากเอาไว้

บรรยากาศในยามสายของบ้านสกุลโจวเงียบสงบและร่มรื่น แสงแดดสีทองอ่อนละมุนสาดส่องลอดผ่านช่องหน้าต่างไม้ที่เปิดกว้าง เผยให้เห็นละอองฝุ่นเล็กๆ ที่ลอยล่องเต้นระบำอยู่ในอากาศ อากาศในฤดูเหมันต์ที่เคยเหน็บหนาวเริ่มคลายความรุนแรงลงเมื่อได้รับความอบอุ่นจากแสงอาทิตย์ ภายในห้องโถงกลางบ้านซึ่งบัดนี้ถูกดัดแปลงให้กลายเป็นห้องเรียนชั่วคราว หนิงรุ่ยนั่งหลังเหยียดตรงอยู่บนเก้าอี้ไม้ตัวเก่า สายตาของเธอทอดมองไปยังกองหนังสือเรียนที่ถูกซ่อมแซมอย่างประณีตซึ่งวางเรียงรายอยู่บนโต๊ะปลายนิ้วเรียวเล็กของหญิงสาวลูบไล้ไปบนหน้าปกหนังสือที่เปื้อนคราบด่างดำอย่างแผ่วเบา สัมผัสสากกระด้างของกระดาษปลุกเร้าความทรงจำอันแสนห่างไกลให้ผุดพรายขึ้นมาในห้วงความคิด ในอดีตชาติก่อนที่ชีวิตของเธอจะพลิกผันและตกลงสู่ห้วงเหวแห่งความมืดมิด เธอเคยเป็นเด็กสาวที่รักการเรียนและมีความใฝ่ฝันอันยิ่งใหญ่ว่าอยากจะก้าวเดินเข้าสู่รั้วมหาวิทยาลัย อยากจะสวมชุดนักศึกษาและมีอนาคตที่สดใส ทว่าโชคชะตาที่โหดร้ายและภาระหน้าที่ทางครอบครัวก็บีบบังคับให้เธอต้องทิ้งความฝันเหล่านั้นไปอย่างน่าเสียดาย เธอต้องละทิ้งตำราเรียนเพื่อก้าวเข้าสู่โลกแห่งการทำงานหาเล

กาลเวลาหมุนเวียนเปลี่ยนผ่านจากวันเป็นสัปดาห์ จากสัปดาห์ล่วงเลยเข้าสู่เดือน บรรยากาศภายในบ้านสกุลโจวที่เคยคุกรุ่นไปด้วยความตึงเครียดและความหวาดผวา บัดนี้ได้แปรเปลี่ยนเป็นความเงียบสงบและเต็มเปี่ยมไปด้วยความมุ่งมั่นอันแรงกล้า นับตั้งแต่วันที่โจวจื่อฉินได้ให้คำมั่นสัญญาต่อหน้าพี่ชายและพี่สะใภ้ว่าจะกลับตัวกลับใจ เด็กหนุ่มก็ไม่เคยผิดคำพูดของตนเองเลยแม้แต่เพียงครึ่งคำ นอกเหนือจากการตื่นแต่เช้าตรู่เพื่อมารับผิดชอบงานบ้านที่ต้องใช้แรงงานหนักอย่างการผ่าฟืนและหาบน้ำจนเสร็จสิ้นอย่างหมดจดแล้ว เวลาที่เหลือทั้งหมดในแต่ละวันของเขาล้วนถูกทุ่มเทให้กับการนั่งจมจ่อมอยู่หน้ากองหนังสือเรียนที่เคยถูกทิ้งขว้างในยามราตรีที่ความมืดมิดเข้าครอบคลุมทั่วทุกอาณาบริเวณ ท่ามกลางความเหน็บหนาวของสายลมฤดูเหมันต์ที่พัดกระหน่ำปะทะบานหน้าต่างไม้จนเกิดเสียงลั่นดังเอี๊ยดอ๊าด ร่างของเด็กหนุ่มยังคงนั่งนิ่งไม่ไหวติงอยู่เบื้องหน้าโต๊ะไม้กระดานตัวเก่า แสงสว่างสลัวจากตะเกียงน้ำมันก๊าดดวงเล็กที่ตั้งอยู่มุมโต๊ะ ทอประกายสีเหลืองนวลวูบวาบ สาดส่องลงมาอาบไล้ใบหน้าที่กำลังเคร่งเครียดและจดจ่ออยู่กับตัวอักษรนับพันนับหมื่นตัวบนหน้าก

ความเงียบสงัดภายในห้องนอนเล็กคับแคบของบ้านสกุลโจวถูกปกคลุมไปด้วยบรรยากาศที่หนักอึ้งและตึงเครียดอย่างถึงที่สุด ลมหนาวระลอกใหญ่ในยามเช้าตรู่พัดกระโชกผ่านช่องหน้าต่างไม้ที่ปิดไม่สนิท นำพาเอาความเย็นเยียบที่บาดลึกเข้าไปถึงกระดูกสาดซัดเข้ามาภายในห้อง ทว่าความหนาวเหน็บจากธรรมชาติภายนอกกลับไม่อาจเทียบเคียงได้กับความร้อนรุ่มราวกับมีกองเพลิงสุมอยู่บนเตียงไม้กระดาน ร่างบอบบางของหนิงรุ่ยนอนซมไร้สติอยู่ใต้กองผ้าห่มผืนหนาหลายชั้นที่โจวจื่อหมิงผู้เป็นสามีพยายามนำมาห่มทับเพื่อบรรเทาอาการหนาวสั่น ทว่าพิษไข้หวัดใหญ่ที่จู่โจมอย่างกะทันหันและรุนแรงได้แผดเผาร่างกายของหญิงสาวจนร้อนระอุ ลมหายใจที่สูดเข้าและผ่อนออกแต่ละครั้งเต็มไปด้วยความยากลำบากและเสียงหอบเหนื่อยที่ดังก้องกังวานทำลายความเงียบงันโจวจื่อหมิงนั่งคุกเข่าอยู่ข้างเตียงด้วยใบหน้าที่ซีดเซียวและเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น ชายหนุ่มผู้มีร่างกายกำยำและไม่เคยเกรงกลัวต่อสิ่งใด บัดนี้กลับทำตัวไม่ถูกเมื่อต้องเผชิญกับความเจ็บป่วยของภรรยาอันเป็นที่รัก เขากุมมือเล็กๆ ที่ร้อนจัดของเธอเอาไว้แน่น ดวงตาคมเข้มจดจ้องมองใบหน้าที่แดงก่ำเพราะพิษไข้ของเธออย่างไม่ว

แสงอรุณรุ่งของวันใหม่เริ่มทอประกายสีทองอ่อนจางขึ้นที่เส้นขอบฟ้า ขับไล่ม่านหมอกสีเทาหม่นและความมืดมิดของราตรีกาลให้มลายหายไปอย่างช้าๆ อากาศในยามเช้าตรู่ยังคงหลงเหลือความหนาวเหน็บที่พัดโชยมากระทบผิวหน้า ทว่าความหนาวเย็นนั้นกลับไม่สามารถแทรกซึมผ่านความอบอุ่นที่แผ่ซ่านอยู่ภายในจิตใจของหนิงรุ่ยได้เลย หญิงสาวค่อยๆ ขยับเปลือกตาขึ้นต้อนรับแสงสว่างที่ลอดผ่านช่องหน้าต่างไม้เข้ามาภายในห้องนอน ร่างกายที่เคยหนักอึ้งและเต็มไปด้วยความเจ็บปวดจากพิษไข้หวัดใหญ่เมื่อวานนี้ บัดนี้กลับรู้สึกเบาหวิวและปลอดโปร่งอย่างหาที่สุดไม่ได้ ปาฏิหาริย์จากยาลดไข้ที่เธอแอบกลืนกินเข้าไปเมื่อคืนได้ทำหน้าที่ฟื้นฟูเรี่ยวแรงและพละกำลังของเธอให้กลับคืนมาอย่างสมบูรณ์แบบราวกับไม่เคยล้มป่วยมาก่อนหนิงรุ่ยหยัดกายลุกขึ้นนั่งบนเตียงไม้กระดาน เธอยืดแขนและบิดขี้เกียจเพื่อคลายกล้ามเนื้อที่หดเกร็งจากการนอนซมมาตลอดทั้งวัน สัมผัสได้ถึงความกระปรี้กระเปร่าที่ไหลเวียนไปตามกระแสเลือด หญิงสาวก้มลงมองเสื้อผ้าของตนเองและจัดการสวมเสื้อคลุมตัวนอกทับเพื่อเพิ่มความอบอุ่น สมองของเธอเริ่มประมวลผลถึงหน้าที่รับผิดชอบมากมายที่คั่งค้างอยู่ เธอรู้ด