All Chapters of สะใภ้ชั่วกลับใจ เกิดใหม่พร้อมระบบแต้มบุญ ยุค 80: Chapter 121 - Chapter 130

ท่ามกลางความเงียบสงัดภายในห้องนอนฝั่งทิศตะวันตกของบ้านสกุลโจว แสงตะวันยามเช้าที่สาดส่องลอดผ่านช่องหน้าต่างไม้เข้ามานั้น ดูราวกับจะเจิดจ้าและเต็มเปี่ยมไปด้วยมนต์ขลังมากกว่าทุกวันที่เคยพานพบ ลำแสงสีทองทาบทับลงบนพื้นเสื่อสานเนื้อหนานุ่มที่ถูกปูเตรียมเอาไว้อย่างประณีตบรรจง สะท้อนให้เห็นละอองฝุ่นเล็กๆ ที่ล่องลอยร่ายรำอยู่ในอากาศ บรรยากาศภายในห้องนั้นนิ่งสนิทจนแทบจะได้ยินเสียงจังหวะการเต้นของหัวใจที่กระหน่ำรัวแรงของทุกคนในครอบครัว หนิงรุ่ยสตรีร่างบอบบางผู้เป็นดั่งเสาหลักทางจิตวิญญาณของบ้าน กำลังคุกเข่าอยู่บนพื้นเสื่อสานเบื้องหน้าโจวเจินเอ๋อร์ หญิงสาวก้มหน้าลงต่ำ นัยน์ตากลมโตคู่สวยจดจ่ออยู่กับภารกิจอันยิ่งใหญ่ที่อยู่ตรงหน้าด้วยสมาธิขั้นสูงสุด สองมือเล็กๆ ที่เต็มไปด้วยรอยด้านจากการตรากตรำทำงานหนัก ทว่ากลับอบอุ่นและนุ่มนวลที่สุดในความรู้สึกของเด็กสาวผู้พิการ กำลังบรรจงประคองสิ่งประดิษฐ์ล้ำค่ารูปทรงประหลาดตา สวมครอบลงไปบนเรียวขาที่ลีบเล็กและอ่อนแรงของเจินเอ๋อร์อย่างทะนุถนอมที่สุด หนิงรุ่ยเคลื่อนไหวฝ่ามืออย่างเชื่องช้าและแผ่วเบาราวกับกำลังสัมผัสกับกลีบดอกไม้ที่บอบบางที่สุดในโลก เธอจัดแจงเ

แสงสว่างแห่งยามเช้าที่สาดส่องลอดผ่านช่องหน้าต่างไม้เข้ามาภายในห้องนอนฝั่งทิศตะวันตกของตัวบ้านสกุลโจว ดูราวกับจะเจิดจ้าและอาบไล้ไปด้วยมนต์ขลังมากกว่าทุกคืนวันที่เคยผันผ่าน ลำแสงสีทองทาบทับลงบนพื้นเสื่อสานเนื้อหนานุ่มที่ถูกปูลาดเอาไว้อย่างประณีตบรรจง สะท้อนให้เห็นละอองฝุ่นเล็กๆ ที่ล่องลอยร่ายรำอยู่ในอากาศอย่างเชื่องช้า บรรยากาศภายในห้องที่เคยอับทึบและเต็มไปด้วยความสิ้นหวังท้อแท้ บัดนี้ได้แปรเปลี่ยนเป็นดินแดนศักดิ์สิทธิ์ที่รองรับการจุติของปาฏิหาริย์อันยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตของมนุษย์ผู้หนึ่ง ท่ามกลางความเงียบสงัดที่ทุกคนต่างกลั้นลมหายใจ ภาพของเด็กสาวร่างบอบบางที่สามารถหยัดยืนและก้าวเท้าไปเบื้องหน้าได้ด้วยสองขาของตนเอง เป็นเสมือนภาพวาดชั้นเลิศที่ถูกสลักลึกลงไปในจิตวิญญาณของผู้ที่เฝ้ามองทุกคนณ บริเวณขอบบานประตูไม้เก่าๆ ที่เปิดอ้าออกกว้าง โจวหูคงและจิ้งฝูฝูผู้เป็นบิดามารดาบังเกิดเกล้า กำลังยืนหยัดอยู่ด้วยขาทั้งสองข้างที่สั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่อยู่ ร่างกายของคนแก่ทั้งสองที่เคยกรำงานหนักและโค้งงอตามกาลเวลา บัดนี้ดูราวกับถูกแช่แข็งเอาไว้ด้วยความตื่นตะลึงระคนปีติยินดีอย่างหาที่สุดไม่ได้

กาลเวลาหมุนเวียนเปลี่ยนผ่านไปดั่งสายน้ำที่ไหลเรื่อยอย่างไม่เคยหยุดพักและไม่เคยหวนกลับคืน สายลมแห่งฤดูใบไม้ผลิที่เคยพัดพาความหนาวเหน็บมาเยือน บัดนี้ได้หอบเอาไออุ่นและความมีชีวิตชีวามาโปรยปรายลงบนผืนแผ่นดินชนบทอย่างเต็มเปี่ยม หลายสัปดาห์แห่งการฝึกฝนอย่างหนักหน่วงและเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อได้ล่วงเลยผ่านพ้นไป ลานเสื่อสานบริเวณหน้าบ้านสกุลโจวซึ่งเคยเป็นดั่งสมรภูมิแห่งความเจ็บปวดและคราบน้ำตา บัดนี้ได้กลายเป็นสักขีพยานแห่งความสำเร็จอันยิ่งใหญ่ที่สุด รอยฟกช้ำดำเขียวตามเรียวแขนและหัวเข่าของโจวเจินเอ๋อร์ที่เคยมีให้เห็นจนชินตา ได้เลือนหายไปตามกาลเวลาและถูกแทนที่ด้วยผิวพรรณที่ซับสีเลือดฝาดอย่างคนสุขภาพดีร่างกายที่เคยอ่อนแอและบอบบางประดุจกิ่งไม้แห้งของเด็กสาว ได้รับการหล่อหลอมและฟื้นฟูจนกลับมามีความแข็งแกร่งอย่างน่าอัศจรรย์ กล้ามเนื้อน่องและต้นขาที่เคยฝ่อลีบ บัดนี้กลับมาตึงกระชับและมีเรี่ยวแรงมากพอที่จะรองรับน้ำหนักตัวของเธอได้อย่างมั่นคง อุปกรณ์ช่วยพยุงร่างที่ทำจากวัสดุลี้ลับซึ่งหนิงรุ่ยอ้างว่าเป็นของวิเศษจากคุณหมอเทวดา ได้หลอมรวมกลายเป็นส่วนหนึ่งของร่างกายเด็กสาวไปโดยปริยาย โจวเจินเอ๋อร์สาม

แสงแดดยามสายสาดส่องทะลุผ่านม่านเมฆบางเบาลงมาอาบไล้ลานดินกว้างกลางหมู่บ้านชนบทอันเงียบสงบ ละอองฝุ่นสีทองล่องลอยพลิ้วไหวไปตามจังหวะการพัดโชยของสายลมแห่งฤดูใบไม้ผลิ เฉินกวง ชายแปลกหน้าผู้สวมใส่อาภรณ์เนื้อดีและรองเท้าหนังขัดมันเงาวับ ยืนหยัดอยู่ท่ามกลางวงล้อมของสายตาชาวบ้านที่ยังคงแฝงความประหม่าระคนอยากรู้อยากเห็น แม้ผู้นำหมู่บ้านจะเปิดทางให้เขาก้าวล่วงเข้ามาในอาณาเขตแล้ว ทว่ากำแพงแห่งความหวาดระแวงในใจของชนชั้นรากหญ้าผู้ซื่อบริสุทธิ์ หาได้พังทลายลงง่ายดายเพียงแค่ลมปากและรอยยิ้มที่เคลือบแฝง ชายหนุ่มผู้เจนจัดในเล่ห์เหลี่ยมมนุษย์แห่งเมืองหลวงตระหนักถึงข้อเท็จจริงนี้ดีเลิศ เขารู้ว่าการจะเจาะทะลวงเข้าสู่ก้นบึ้งของความไว้วางใจ ต้องเริ่มต้นจากการใช้เหยื่อล่อที่หอมหวานและไร้เดียงสาที่สุด นั่นก็คือเด็กน้อยผู้เปรียบเสมือนดวงใจของคนเป็นพ่อเป็นแม่เฉินกวงระบายยิ้มละมุนละไมบนใบหน้าที่เกลี้ยงเกลาและหมดจด เขาย่อเข่าลงข้างหนึ่งจนชายเสื้อผ้าไหมเนื้อดีสัมผัสกับพื้นดินลูกรังที่เปรอะเปื้อนฝุ่น ทว่าเขากลับไม่มีท่าทีรังเกียจหรือปัดป้องร่องรอยความสกปรกนั้นเลยแม้แต่น้อย การกระทำอันแสนเรียบง่ายนี้กลับซื้อใ

ดวงตะวันยามสายสาดทอประกายแสงสีทองอร่ามลงมาอาบไล้ผืนแผ่นดินเบื้องล่างอย่างเท่าเทียม สายลมแห่งฤดูใบไม้ผลิพัดโชยมาแผ่วเบา หอบเอากลิ่นหอมของไอดินและกลิ่นอายของธรรมชาติอันบริสุทธิ์มาหล่อเลี้ยงสรรพชีวิตในหมู่บ้านชนบทอันแสนห่างไกล ทว่าท่ามกลางความสงบร่มเย็นและบรรยากาศที่ควรจะดำเนินไปอย่างราบเรียบตามครรลองของมันนั้น ณ บริเวณหลังกำแพงดินเตี้ยๆ ของบ้านสกุลโจว โลกทั้งใบของสตรีร่างบอบบางผู้หนึ่งกลับกำลังพังทลายลงอย่างย่อยยับในชั่วพริบตาเพียงแค่การปะทะสายตากับแผ่นหลังของบุรุษแปลกหน้าหนิงรุ่ยยืนตัวแข็งทื่ออยู่หลังแนวกำแพงดินที่ปกคลุมไปด้วยเถาวัลย์สีเขียวครึ้ม สองมือที่เคยคล่องแคล่วและเปี่ยมไปด้วยพละกำลังในการหยิบจับสิ่งของ บัดนี้กลับสั่นสะท้านอย่างไม่อาจควบคุม นัยน์ตากลมโตคู่สวยที่เคยสุกใสและเต็มเปี่ยมไปด้วยความหวังแห่งการสร้างอนาคตใหม่ เบิกกว้างจนแทบจะถลนออกมาจากเบ้า รูม่านตาของเธอหดเกร็งเมื่อจดจ้องมองทะลุผ่านช่องว่างของใบไม้ไปยังลานกว้างใต้ต้นไทรใหญ่ แผ่นหลังกว้างที่ตั้งตรงอย่างสง่าผ่าเผย ท่าทางการเอียงลาดไหล่ และโดยเฉพาะอย่างยิ่งจังหวะการกรีดกรายปลายนิ้วมือเพื่อประกอบคำพูดของบุรุษผู้นั้น