All Chapters of สะใภ้ชั่วกลับใจ เกิดใหม่พร้อมระบบแต้มบุญ ยุค 80: Chapter 91 - Chapter 100

แสงตะวันยามเช้าตรู่สาดส่องลงมาอาบไล้หลังคากระเบื้องดินเผาของบ้านสกุลโจว ลมหนาวระลอกใหม่พัดโชยมากระทบกิ่งไม้แห้งจนเกิดเสียงเสียดสีกันเบาๆ บรรยากาศการเริ่มต้นวันใหม่ควรจะเต็มไปด้วยความสงบสุขและความหวัง ทว่าสำหรับโจวจื่อฉินแล้ว เช้าวันนี้กลับเป็นจุดเริ่มต้นของพายุลูกใหม่ที่กำลังจะพัดกระหน่ำเข้ามาทดสอบความมุ่งมั่นในจิตใจของเขา ข่าวสารจากทางโรงเรียนประจำตำบลถูกส่งผ่านมาทางเพื่อนบ้านที่แวะเวียนมาซื้อเต้าหู้ เป็นกระดาษแผ่นเล็กๆ ที่พับอย่างเรียบร้อย แจ้งกำหนดการสำคัญที่ทำให้หัวใจของเด็กหนุ่มร่วงหล่นลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม ทางโรงเรียนประกาศว่าจะมีการจัดสอบย่อยเพื่อประเมินความรู้พื้นฐานของนักเรียนทุกคนก่อนที่จะเริ่มต้นการเรียนการสอนในภาคเรียนใหม่ เพื่อจัดสรรชั้นเรียนและปรับพื้นฐานให้เหมาะสมกับระดับสติปัญญาของแต่ละคนโจวจื่อฉินรับกระดาษแผ่นนั้นมาถือไว้ด้วยมือที่สั่นเทา นัยน์ตาของเขากวาดมองตัวอักษรเหล่านั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าราวกับหวังว่าข้อความบนนั้นจะเปลี่ยนแปลงไป ทว่าความจริงก็ยังคงเป็นความจริง การสอบประเมินความรู้คือสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ สำหรับนักเรียนคนอื่นที่เล่าเรียนอย่างสม่ำเสมอ การสอบย่อยอ

สายลมหนาวของช่วงปลายฤดูเหมันต์พัดโชยมากระทบผืนดินและกิ่งไม้แห้งกรอบรอบบริเวณลานกว้างของบ้านสกุลโจว ทว่าความหนาวเย็นที่แผ่ซ่านอยู่ในมวลอากาศกลับไม่อาจแทรกซึมผ่านรอยยิ้มและความอบอุ่นที่กำลังเบ่งบานอยู่ภายในจิตใจของสมาชิกทุกคนในครอบครัวได้เลย กระดาษแจ้งผลการสอบประเมินความรู้แผ่นเล็กๆ ที่โจวจื่อฉินกำเอาไว้ในมือแน่นจนยับยู่ยี่นั้น เปรียบเสมือนแสงสว่างแห่งรุ่งอรุณที่สาดส่องเข้ามาขับไล่ม่านหมอกแห่งความสิ้นหวังและความอึดอัดใจที่เคยปกคลุมบ้านหลังนี้มาอย่างยาวนานให้มลายหายไปจนหมดสิ้นหนิงรุ่ยทอดสายตามองดูใบหน้าที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความภาคภูมิใจและหยาดน้ำตาแห่งความปีติยินดีของน้องชายสามีด้วยความรู้สึกอิ่มเอมใจอย่างหาที่สุดไม่ได้ หญิงสาวรับรู้ได้ถึงหยาดเหงื่อ ความเหน็ดเหนื่อย และความกดดันมหาศาลที่เด็กหนุ่มคนนี้ต้องแบกรับเอาไว้ตลอดช่วงเวลาที่ผ่านมา การที่อดีตเด็กเกเรผู้เคยทอดทิ้งตำราเรียนและหันหลังให้กับอนาคต สามารถพลิกฟื้นความรู้และสอบผ่านเกณฑ์ทุกรายวิชาได้ภายในระยะเวลาอันสั้นเช่นนี้ นับเป็นความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่และสมควรได้รับการยกย่องอย่างแท้จริงริมฝีปากบางสีระเรื่อของหนิงรุ่ยค่อยๆ คลี

แสงตะวันแห่งรุ่งอรุณในยามเช้าตรู่ค่อยๆ สาดส่องทะลุผ่านม่านหมอกสีเทาหม่นที่ลอยละล่องปกคลุมเหนือหลังคากระเบื้องดินเผาของหมู่บ้านชนบทอันเงียบสงบ ลมหนาวของช่วงปลายฤดูเหมันต์ยังคงพัดโชยมากระทบผิวกาย ทว่าความเหน็บหนาวในวันนี้กลับไม่อาจสร้างความหวาดผวาหรือความหดหู่ให้แก่ผู้คนได้อีกต่อไป เมื่อแสงสีทองอร่ามทาบทับลงบนแผ่นดิน ถนนดินลูกรังที่ทอดยาวเข้าสู่ใจกลางตลาดประจำตำบลก็เริ่มปรากฏความเคลื่อนไหวที่ผิดแผกไปจากหลายสัปดาห์ที่ผ่านมา ภาพของความรกร้างว่างเปล่า บานประตูไม้ที่ถูกปิดตาย และความเงียบงันอันน่าสะพรึงกลัว ได้มลายหายไปจนหมดสิ้น ราวกับว่าหมู่บ้านแห่งนี้เพิ่งได้รับการชุบชีวิตขึ้นมาใหม่อีกครั้งไม่เพียงแค่ชาวบ้านทั่วไปที่เริ่มกล้าก้าวเท้าออกจากเคหสถานเพื่อมาจับจ่ายใช้สอย ทว่าบรรดาพ่อค้าแม่ค้าในตลาดที่เคยต้องจำใจเก็บข้าวของและปิดร้านหนีความเกรี้ยวกราดของพวกคนพาลหน้าบาก บัดนี้ต่างก็ทยอยเดินทางกลับมาเปิดร้านค้าของตนเองตามปกติ เสียงแผ่นกระดานไม้ที่ใช้ปิดหน้าร้านถูกถอดออกทีละแผ่นดังกระทบกันเป็นจังหวะ เสียงไม้กวาดทางมะพร้าวที่กวาดปัดฝุ่นผงบนลานดิน และเสียงร้องเรียกทักทายกันระหว่างเพื่อนร่วมอ

กาลเวลาหมุนเวียนเปลี่ยนผ่านไปอย่างเงียบเชียบและไร้ร่องรอย เหมันต์ฤดูที่เคยเหน็บหนาวและโหดร้ายกำลังค่อยๆ คลายความเกรี้ยวกราดลงทีละน้อย สายลมที่พัดผ่านยอดหญ้าและทิวไผ่เริ่มเจือปนไปด้วยไออุ่นอันแผ่วเบาของฤดูใบไม้ผลิที่กำลังจะมาเยือนในอีกไม่ช้า สรรพสิ่งรอบกายเริ่มตื่นจากการหลับใหล ต้นไม้ที่เคยทิ้งใบจนเหลือเพียงกิ่งก้านสาขาที่แห้งกรอบ บัดนี้เริ่มผลิยอดอ่อนสีเขียวขจีเพื่อต้อนรับฤดูกาลแห่งการเริ่มต้นใหม่ เช่นเดียวกับบรรยากาศภายในบ้านสกุลโจวที่กำลังเบ่งบานไปด้วยความหวังและความมุ่งมั่นอันแรงกล้า หลังจากวิกฤตการณ์และความยากลำบากที่ถาโถมเข้ามาได้ถูกกวาดล้างไปจนหมดสิ้น กิจการขายเต้าหู้ของครอบครัวก็เจริญรุ่งเรืองขึ้นอย่างก้าวกระโดด เม็ดเงินที่ไหลเวียนเข้ามาช่วยหล่อเลี้ยงชีวิตความเป็นอยู่ให้หลุดพ้นจากความยากจนข้นแค้นได้อย่างงดงาม ทว่าท่ามกลางความสำเร็จที่หอมหวานนั้น หนิงรุ่ยผู้เป็นสะใภ้ใหญ่และเสาหลักของบ้าน กลับไม่เคยปล่อยให้ความหลงระเริงเข้าครอบงำสติสัมปชัญญะของตนเองเลยแม้แต่วินาทีเดียว หญิงสาวยังคงมองการณ์ไกลและตระหนักดีว่า การลงทุนที่คุ้มค่าและยั่งยืนที่สุด ไม่ใช่การกักตุนเงินทองเอาไว้ในหีบสมบ

เมื่อกงล้อแห่งกาลเวลาหมุนเวียนเปลี่ยนผ่าน ฤดูเหมันต์อันแสนเหน็บหนาวและโหดร้ายได้ค่อยๆ คลายความเกรี้ยวกราดลง ม่านหมอกสีเทาหม่นที่เคยปกคลุมทั่วทั้งหมู่บ้านชนบทได้ถูกสายลมแห่งฤดูใบไม้ผลิพัดพาให้มลายหายไปจนหมดสิ้น แสงอรุณรุ่งแห่งวันใหม่ในเช้าวันเปิดภาคเรียนสาดส่องประกายสีทองอร่ามลงมาอาบไล้ผืนแผ่นดิน ท้องฟ้าเบื้องบนเปิดกว้างและโปร่งใสเป็นสีฟ้าครามสดใสไร้ซึ่งเมฆหมอกบดบัง นกกระจอกตัวน้อยกระโดดโลดเต้นอยู่บนกิ่งไม้ที่เริ่มผลิใบอ่อนสีเขียวขจี ส่งเสียงร้องเจื้อยแจ้วประสานกันเป็นท่วงทำนองแห่งการเริ่มต้นชีวิตใหม่ บรรยากาศรอบกายเต็มเปี่ยมไปด้วยความสดใส ความหวัง และพลังงานด้านบวกที่แผ่ซ่านไปทั่วทุกอณูขุมขนภายในห้องนอนขนาดเล็กของบ้านสกุลโจว โจวจื่อฉินหยัดกายลุกขึ้นยืนอยู่เบื้องหน้ากระจกทองเหลืองบานเก่าที่ตั้งพิงอยู่ตรงมุมห้อง เด็กหนุ่มทอดสายตามองเงาสะท้อนของตนเองด้วยความรู้สึกที่หลากหลายตีรวนอยู่ในอก ภาพของอดีตเด็กเกเรที่เคยมอมแมม สวมเสื้อผ้าขาดวิ่นเปื้อนคราบฝุ่นดินและคราบน้ำมัน ใบหน้าบึ้งตึงและเต็มไปด้วยความก้าวร้าวหาเรื่องผู้คน ได้ตายจากไปอย่างสมบูรณ์แบบแล้ว สิ่งที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าในยามน