Tous les chapitres de : Chapitre 131 - Chapitre 140

แสงตะวันยามสายสาดทอประกายสีทองเรืองรองอาบไล้ผืนแผ่นดินชนบท ความอบอุ่นจากดวงอาทิตย์แผ่ซ่านขับไล่ไอเย็นของฤดูเหมันต์ที่หลงเหลืออยู่ให้เจือจางหายไป ทว่าท่ามกลางความสงบร่มเย็นและบรรยากาศที่ควรจะดำเนินไปอย่างราบเรียบตามครรลองของมันนั้น ณ บริเวณหลังกำแพงดินเตี้ยๆ ของบ้านสกุลโจว โลกทั้งใบของสตรีร่างบอบบางผู้หนึ่งกลับคล้ายถูกแช่แข็งเอาไว้ในห้วงเวลาอันโหดร้าย หลังจากภาพฝันร้ายในอดีตชาติพุ่งเข้ามาโจมตีอย่างไม่ทันตั้งตัว หนิงรุ่ยยืนตัวแข็งทื่ออยู่ชั่วขณะ ร่างกายของเธอสูญเสียการควบคุมไปโดยสมบูรณ์ราวกับรูปสลักหินที่ไร้ชีวิตชีวา แขนขาทั้งสองข้างหนักอึ้งจนไม่อาจขยับเขยื้อนได้แม้แต่ปลายนิ้วสายตาของหนิงรุ่ยยังคงจับจ้องไปที่แผ่นหลังของชายแปลกหน้าผู้สวมใส่อาภรณ์เนื้อดีอย่างไม่ลดละ แผ่นหลังกว้างที่ตั้งตรงอย่างสง่าผ่าเผย ท่วงท่าการขยับตัว และจังหวะการกรีดกรายปลายนิ้วมือเพื่อประกอบคำพูดของบุรุษผู้นั้น ยังคงสะท้อนอยู่ในดวงตากลมโตของเธออย่างแจ่มชัด ภาพนั้นสลักลึกลงไปในโสตประสาท เป็นดั่งคมมีดที่กรีดลึกลงบนแผลเป็นในจิตวิญญาณที่เธอเพียรพยายามปกปิดมาตลอดชีวิตการเกิดใหม่ ความทรงจำอันแสนอัปยศอดสูและโหดร้าย

แสงตะวันในยามบ่ายคล้อยทอดเงายาวพาดผ่านผืนแผ่นดินชนบทอันแสนเงียบสงบ สายลมแห่งฤดูใบไม้ผลิพัดโชยมาเอื่อยๆ หอบเอากลิ่นไอดินและกลิ่นของใบหญ้าแห้งที่ถูกแสงแดดแผดเผามาตลอดทั้งวันให้ลอยละล่องไปทั่วบริเวณ บรรยากาศรอบกายดำเนินไปอย่างเชื่องช้าและเรียบง่ายตามวิถีชีวิตของชาวไร่ชาวนา ทว่าท่ามกลางความสงบร่มเย็นเหล่านั้น บริเวณหลังพุ่มไม้หนาทึบที่อยู่ห่างจากรั้วบ้านสกุลโจวเพียงไม่กี่สิบก้าว กลับมีเงาร่างของบุรุษผู้หนึ่งซุ่มซ่อนตัวอยู่อย่างเงียบเชียบและไร้ซึ่งการเคลื่อนไหวใดๆ จิ้งหูหย่ง ชายนักต้มตุ๋นผู้สวมหน้ากากแห่งความเมตตาในคราบพ่อค้าเร่จากเมืองหลวง กำลังยืนซ่อนตัวอยู่ในเงามืดเบื้องหลังกิ่งก้านสาขาของต้นไม้ใหญ่ นัยน์ตาที่เรียวยาวและแฝงไปด้วยความเจ้าเล่ห์เพทุบายของเขา หรี่แคบลงจนแทบจะกลายเป็นเส้นตรง สายตาอันคมกริบประดุจพญาเหยี่ยวที่กำลังจ้องมองตะครุบเหยื่อ จับจ้องทะลุผ่านช่องว่างของใบไม้ พุ่งตรงไปยังลานเสื่อสานกลางอาณาเขตบ้านสกุลโจวอย่างไม่ยอมกะพริบตาความอดทนคือคุณสมบัติที่สำคัญที่สุดของนักล่าผู้ช่ำชอง จิ้งหูหย่งตระหนักถึงข้อเท็จจริงนี้ดีเลิศ เขาไม่เร่งรีบที่จะเผยตัวออกไปในทันที ตราบใดที่สตร

แสงแดดในยามบ่ายคล้อยที่เคยสาดส่องลงมาให้ความอบอุ่นแก่ผืนแผ่นดินชนบท บัดนี้กลับให้ความรู้สึกร้อนระอุและหนักอึ้งอย่างน่าประหลาด แม้สายลมแห่งฤดูใบไม้ผลิจะยังคงพัดโชยมาเอื่อยๆ หอบเอากลิ่นไอดินและกลิ่นของใบหญ้าแห้งมาแตะจมูก ทว่าบรรยากาศบริเวณลานเสื่อสานหน้าบ้านสกุลโจวกลับถูกปกคลุมไปด้วยมวลอากาศที่แฝงความอึดอัดและอันตรายที่มองไม่เห็น จิ้งหูหย่ง ชายแปลกหน้าผู้สวมใส่อาภรณ์เนื้อผ้าไหมชั้นดีสีน้ำเงินเข้ม ยังคงยืนตระหง่านอยู่เบื้องหลังรั้วไม้ไผ่เตี้ยๆ ท่วงท่าการยืนของเขาดูผ่อนคลายและสง่างาม มือข้างหนึ่งวางพาดลงบนซี่ไม้ไผ่อย่างเป็นธรรมชาติ ใบหน้าที่หล่อเหลาเกลี้ยงเกลาของเขาประดับไปด้วยรอยยิ้มที่สว่างไสว อบอุ่น และละมุนละไมที่สุดเท่าที่มนุษย์คนหนึ่งจะสามารถปั้นแต่งขึ้นมาได้ นัยน์ตาที่เรียวยาวทอประกายความเมตตาและเอ็นดู ราวกับว่าเขาคือเทพบุตรผู้จุติลงมาเพื่อปัดเป่าความทุกข์โศกให้แก่ชาวโลกทว่าภายใต้เปลือกนอกที่ถูกฉาบทาด้วยความงดงามและจริตมารยาอันแสนแนบเนียนนั้น ภายในก้นบึ้งของจิตใจและดวงวิญญาณของจิ้งหูหย่งกลับมืดบอด โสมม และสกปรกยิ่งกว่าโคลนตมในบ่อส้วมที่เน่าเหม็นที่สุด รอยยิ้มที่เขาส่งให้เด็

แสงแดดในยามบ่ายคล้อยเริ่มทอดตัวยาวเหยียด พาดผ่านผืนแผ่นดินอันแห้งแล้งของหมู่บ้านชนบทที่เคยเงียบสงบ ร่มเงาของต้นไม้ใหญ่แผ่ขยายอาณาเขตบดบังแสงตะวันที่กำลังจะอ่อนแรงลงทีละน้อย สายลมแห่งฤดูใบไม้ผลิที่เคยพัดพาเอาความอบอุ่นมาให้ บัดนี้กลับให้ความรู้สึกแห้งแล้งและแฝงไปด้วยลางบอกเหตุบางประการที่ไม่อาจอธิบายได้ จิ้งหูหย่ง ชายนักต้มตุ๋นผู้มากด้วยเล่ห์เหลี่ยมและสวมหน้ากากแห่งความเมตตาปรานี ก้าวเดินย้อนกลับมาตามเส้นทางดินลูกรังสายเดิมที่ทอดยาวมุ่งหน้าสู่ตัวบ้านสกุลโจวอีกครั้ง ท่วงท่าการก้าวเดินของเขายังคงเต็มไปด้วยความสง่าผ่าเผยและเชื่องช้า ราวกับพญาหมาป่าที่กำลังเดินนวดฝีเท้ากลับเข้าหาเหยื่ออันโอชะที่มันได้ตีตราจองเอาไว้แล้วหลังจากที่เขาได้ใช้เวลาเพียงไม่นานในการแทรกซึมและล้วงความลับจากกลุ่มชาวบ้านปากพล่อย ข้อมูลทุกอย่างที่เขาได้รับมานั้นเปรียบเสมือนกุญแจทองคำที่ไขเปิดประตูสู่ความมั่งคั่ง ทั้งเรื่องราวความพยายามของเด็กสาวที่เพิ่งฟื้นตัวจากความพิการ และความมั่งคั่งของกิจการเต้าหู้ที่กำลังเจริญรุ่งเรือง ทุกรายละเอียดถูกประมวลผลและจัดเรียงเป็นแผนการอันแสนสกปรกอยู่ในสมองอันฉ้อฉลของเขา บัดนี้

แสงตะวันยามบ่ายคล้อยทอดเงายาวพาดผ่านเส้นทางดินลูกรังอันขรุขระและเต็มไปด้วยฝุ่นผงสีแดง สายลมร้อนที่พัดโชยมาไม่ได้ช่วยบรรเทาความคุกรุ่นที่กำลังแผดเผาอยู่ภายในจิตใจของบุรุษผู้สวมใส่อาภรณ์เนื้อไหมชั้นดีเลยแม้แต่น้อย จิ้งหูหย่งก้าวเดินห่างออกจากแนวกำแพงรั้วไม้ไผ่ของบ้านสกุลโจวด้วยจังหวะฝีเท้าที่พยายามปั้นแต่งให้ดูเยือกเย็นและสง่าผ่าเผย ทว่าภายใต้เปลือกนอกที่ดูนิ่งสงบและไม่ยี่หระนั้น ก้อนเนื้อขนาดเท่ากำปั้นในอกซ้ายของเขากลับกำลังเต้นกระหน่ำอย่างบ้าคลั่งด้วยความโกรธแค้นและอับอายอย่างถึงที่สุดนัยน์ตาที่เคยทอประกายอบอุ่นและเปี่ยมไปด้วยความเมตตาจอมปลอม บัดนี้หรี่แคบลงจนกลายเป็นเส้นตรง แววตาของเขาสาดประกายความอาฆาตมาดร้ายและขุ่นเคืองอย่างปิดไม่มิด ทุกก้าวย่างที่เหยียบย่ำลงบนผืนดิน เขารู้สึกราวกับกำลังถูกเข็มนับพันเล่มทิ่มแทงศักดิ์ศรีความเป็นบุรุษและศักดิ์ศรีของนักต้มตุ๋นผู้ไม่เคยพ่ายแพ้ให้แก่สตรีหน้าโง่คนใดมาก่อนในชีวิต ภาพใบหน้าที่เรียบตึงและดวงตากลมโตที่จ้องเขม็งมาอย่างเย็นเยียบของสตรีร่างบอบบางเธอนั้น ยังคงฉายซัดและวนเวียนอยู่ในโสตประสาทของเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ราวกับเป็นตราบาปที่ถูกประทั