Tous les chapitres de : Chapitre 151 - Chapitre 160

แสงจากตะเกียงน้ำมันดวงเก่าที่ตั้งอยู่กลางโต๊ะไม้สี่เหลี่ยมในห้องโถงบ้านสกุลโจวสาดส่องแสงสีส้มวูบวาบ สร้างเงาทะมึนประหลาดทาบทับลงบนใบหน้าของสมาชิกทุกคนในครอบครัว ทว่าสิ่งที่ดึงดูดสายตาทุกคู่ไม่ได้อยู่ที่แสงเงาเหล่านั้น หากแต่อยู่ที่กองกระดาษและเหรียญทองแดงที่กองพะเนินเทินทึกอยู่เบื้องหน้าของหนิงรุ่ย สะใภ้ใหญ่ผู้ซึ่งบัดนี้มีท่าทีไม่ต่างจากมังกรหวงสมบัติในนิทานปรัมปรา ดวงตากลมโตคู่สวยของเธอเบิกกว้างจนแทบจะถลนออกมาจากเบ้า ประกายตาสะท้อนกับแสงตะเกียงเป็นรูปสัญลักษณ์เงินตราอย่างชัดเจนจนแทบจะมองเห็นเป็นรูปเป็นร่างมือบางที่เคยใช้ล้างถั่วเหลืองและนวดเต้าหู้อย่างทะนุถนอม บัดนี้กำลังกรีดกรายนับธนบัตรใบเก่าๆ ที่ยับยู่ยี่ด้วยท่วงท่าที่พริ้วไหวและเชี่ยวชาญราวกับพนักงานโรงรับจำนำที่ผ่านงานมาสามสิบปี เธอแตะปลายนิ้วชี้ลงบนปลายลิ้นเพื่อเพิ่มความหนืด ก่อนจะกรีดธนบัตรนับทีละใบ เสียงกระดาษเสียดสีกันดังพรึ่บพรั่บ ช่างเป็นท่วงทำนองที่ไพเราะเสนาะหูยิ่งกว่าเสียงพิณสวรรค์ในความคิดของเธอโจวหูคงผู้เป็นพ่อสามีนั่งกลืนน้ำลายดังเอื๊อก เขามองดูกองเงินที่เกิดจากการขายเต้าหู้พะโล้ด้วยความรู้สึกเหมือนกำลั

ท้องฟ้าเหนือตลาดอำเภอในยุคแปดศูนย์เริ่มสว่างไสวขึ้นทีละน้อย พระอาทิตย์ยามเช้าโผล่พ้นขอบฟ้ามาพร้อมกับแสงแดดอ่อนๆ ที่สาดส่องลงมากระทบหลังคาผ้าใบและร่มหลากสีสันของบรรดาพ่อค้าแม่ค้า บรรยากาศภายในตลาดที่เคยเงียบสงบในตอนตีสี่ บัดนี้ถูกแทนที่ด้วยความวุ่นวายระดับทำลายล้าง เสียงตะโกนต่อรองราคาผักกาดขาวดังฉันมแผง เสียงสับกระดูกหมูดังปังๆ ราวกับจังหวะกลองรบ และเสียงกระดิ่งจักรยานที่ดังกรุ๊งกริ๊งแทรกตัวฝ่าฝูงชน ชาวเมืองที่ตื่นเช้าต่างพากันหิ้วตะกร้าสานเดินจับจ่ายซื้อของกันอย่างคึกคัก บางคนหัวฟู หน้ามันแผล็บ บางคนสวมเสื้อกันหนาวตัวหนาเตอะเดินเบียดเสียดกันจนแทบจะรวมร่างท่ามกลางความโกลาหลอันแสนจะมีชีวิตชีวานั้น บริเวณทำเลทองหัวมุมตลาดที่ผู้คนพลุกพล่านที่สุด กลับมีรถเข็นคันใหญ่ยักษ์ที่ทำจากไม้เนื้อแข็งเคลือบเงาวับจนสะท้อนแสงแดดเข้าตาคนเดินผ่านไปมาจนแทบจะตาบอด รถเข็นคันนี้คือผลงานชิ้นเอกของตระกูลโจว โจวจื่อหมิงยืนอกผายไหล่ผึ่งอยู่หลังหม้อเต้าหู้พะโล้ใบยักษ์ที่ส่งควันหอมฉุยลอยฟุ้งไปในอากาศ เขาพยายามปั้นหน้าให้ดูเป็นมิตรที่สุดเท่าที่ผู้ชายหน้าตายคนหนึ่งจะทำได้ ในขณะที่โจวจื่อฉินผู้เป็นน้องชาย ยื

กาลเวลาหมุนผ่านไปอย่างเชื่องช้า ทว่าข่าวลือในตลาดอำเภอนั้นกลับพัดกระพือไปไกลและรวดเร็วยิ่งกว่าไฟป่าลามทุ่งในฤดูแล้ง เพียงแค่ไม่กี่วันที่ราชรถเต้าหู้พะโล้สุดอลังการของครอบครัวสกุลโจวมาตั้งตระหง่านอยู่ตรงจุดตัดทำเลทองหัวมุมตลาด ชื่อเสียงของเต้าหู้สกุลโจวก็ทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุดของตารางสนทนายามเช้า กลบแม้กระทั่งข่าวฉาวเรื่องผู้ใหญ่บ้านแอบไปกิ๊กกับแม่หม้ายท้ายซอยเสียจนมิดชิดตามตรอกซอกซอยเล็กๆ ที่แสนจะคับแคบและเต็มไปด้วยกลิ่นอายของวิถีชีวิตชาวบ้าน ไม่ว่าจะเป็นวงซักผ้าริมคลอง วงหมากรุกของบรรดาคุณลุงใต้ต้นไทร หรือแม้แต่วงไพ่นกกระจอกที่เล่นกันอย่างหลบๆ ซ่อนๆ หัวข้อสนทนาอันดับหนึ่งที่ทุกคนต้องหยิบยกขึ้นมาถกเถียงกันอย่างออกรสออกชาติหนีไม่พ้นเรื่องของเต้าหู้พะโล้รสชาติทะลวงวิญญาณแห่งสกุลโจวบรรดาแม่บ้านผมหยิกฟูที่เพิ่งกลับจากการจับจ่ายซื้อของ ต่างพากันหิ้วตะกร้าผักยืนจับเข่าคุยกันฉันมรั้วบ้านด้วยดวงตาที่เบิกกว้างและน้ำลายที่สอเต็มปาก พวกเธอไม่ได้พูดถึงแค่ความนุ่มละมุนของเนื้อเต้าหู้ที่แทบจะละลายหายไปในกระพุ้งแก้มโดยไม่ต้องเคี้ยว หรือรสชาติของน้ำพะโล้ที่เข้มข้นจนสามารถเอาไปคลุกฉันวสวย

แสงแดดยามเช้าสาดส่องลงมากระทบหลังคาสังกะสีและร่มผ้าใบหลากสีสันในตลาดอำเภอ บรรยากาศแห่งความวุ่นวายเริ่มต้นขึ้นตั้งแต่ไก่ยังไม่ทันจะได้โก่งคอขันจนสุดเสียง คลื่นฝูงชนที่ประกอบไปด้วยบรรดาพ่อบ้านแม่บ้านและคนวัยทำงานต่างพากันเดินขวักไขว่เบียดเสียดกันราวกับฝูงมดที่กำลังแตกรัง เสียงตะโกนต่อรองราคาผักสด เสียงสับกระดูกหมูดังสะท้านเขียง และเสียงกระดิ่งจักรยานที่ดังแทรกมาเป็นระยะ ล้วนเป็นท่วงทำนองประจำวันของสถานที่แห่งนี้ ทว่าในเช้าวันนี้ มีบางสิ่งบางอย่างที่ผิดแปลกไปจากเดิม จุดศูนย์กลางของความสนใจทั้งหมดในตลาดไม่ได้อยู่ที่แผงขายเนื้อหมูเธอประจำ หรือแผงขายปลาสดที่เพิ่งจับมาจากแม่น้ำ แต่สายตาทุกคู่กลับพุ่งตรงไปยังทำเลทองหัวมุมตลาด ซึ่งเป็นที่ตั้งของรถเข็นไม้คันใหญ่ยักษ์ที่ขัดเคลือบเงาวับจนสะท้อนแสงแดดแยงตาผู้คนราชรถเต้าหู้พะโล้แห่งสกุลโจวตั้งตระหง่านอยู่อย่างสง่างาม โจวจื่อหมิงยืนอกผายไหล่ผึ่งอยู่หลังหม้อใบยักษ์ที่ส่งควันหอมฉุยลอยฟุ้งไปไกลแปดร้อยเมตร ใบหน้าของเขายังคงเรียบตึงประดุจรูปปั้นหินแกะสลัก ทว่าแววตากลับแฝงไปด้วยความระแวดระวังภัยขั้นสูงสุด ส่วนโจวจื่อฉินผู้เป็นน้องชายนั้นยืนฉีกยิ้ม

กาลเวลาหมุนผ่านไปอย่างรวดเร็วราวกับลูกหนี้ที่กำลังวิ่งหนีเจ้าหนี้นอกระบบ เผลอเพียงแค่กะพริบตาเดียว เวลาแห่งการรอคอยก็ร่วงหล่นปฏิทินไปแล้วหลายสัปดาห์ ภายใต้ร่มเงาของต้นไม้ใหญ่หลังบ้านสกุลโจว ไหดินเผาขนาดใหญ่หลายใบที่ถูกปิดผนึกด้วยผ้ากอซและพอกทับด้วยดินเหนียวอย่างแน่นหนา ยังคงตั้งตระหง่านเรียงรายกันอย่างสงบนิ่งราวกับกองทัพทหารดินเผาของจิ๋นซีฮ่องเต้ หากมองเผินๆ จากภายนอก พวกมันก็เป็นแค่ไหธรรมดาที่ดูไม่มีพิษมีภัยอะไร ทว่าใครเล่าจะล่วงรู้ว่า ภายในพื้นที่ปิดตายอันมืดมิดนั้น กระบวนการทางเคมีชีวภาพระดับทำลายล้างโลกกำลังทำงานของมันอย่างขะมักเขม้น!จุลินทรีย์นับล้านตัวในน้ำหมักสมุนไพรสูตรลับที่หนิงรุ่ยยอมทุบกระปุกแต้มบุญแลกมา กำลังทำปฏิกิริยากับก้อนเต้าหู้สีขาวบริสุทธิ์ พวกมันแทรกซึม กัดกิน และหมักบ่มรสชาติอย่างบ้าคลั่ง เปลี่ยนแปลงโครงสร้างของโปรตีนถั่วเหลืองให้กลายเป็นสุดยอดนวัตกรรมทางอาหาร และแน่นอนว่าผลพลอยได้จากปฏิกิริยาเคมีอันซับซ้อนนี้ก็คือ ก๊าซชีวภาพ ที่มีอานุภาพร้ายแรงยิ่งกว่าอาวุธสงคราม!เมื่อเวลาผ่านไป ความเข้มข้นของน้ำหมักก็พุ่งทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุด แรงดันภายในไหเริ่มหาทา