All Chapters of สะใภ้ชั่วกลับใจ เกิดใหม่พร้อมระบบแต้มบุญ ยุค 80: Chapter 171 - Chapter 180

หลังจากที่กระดุมสอดแนมวิเศษแห่งโลกอนาคตได้ถูกติดตั้งเข้าที่อย่างแนบเนียนไร้ร่องรอย หนิงรุ่ยก็ไม่ได้ปล่อยให้เวลาอันมีค่าสูญเปล่าไปกับการนั่งจิบน้ำชาหรือนอนกลางวันเยี่ยงคุณนายผู้ว่างงาน ซีอีโอสาวฉันมยุคผู้มีจิตวิญญาณแห่งความกวนประสาทไหลเวียนอยู่เต็มสายเลือดตระหนักดีว่า การมีกล้องวงจรปิดชั้นยอดนั้นเป็นเพียงแค่การเตรียมเครื่องมือจับโจร ทว่าการจะล่อให้หนูตัวอ้วนพีที่หิวโหยยอมคลานออกจากรูมืดๆ มาติดกับดักได้อย่างสมบูรณ์แบบนั้น มันต้องอาศัย เหยื่อล่อ ที่ส่งกลิ่นหอมหวนเย้ายวนใจจนพวกมันหน้ามืดตามัว ยอมทิ้งสติปัญญาอันน้อยนิดแล้วกระโจนเข้าหาอย่างไม่คิดชีวิตหนิงรุ่ยเดินค้นฉันวของในห้องเก็บของเก่าๆ ที่เต็มไปด้วยฝุ่นและหยากไย่ เธอรื้อค้นลังไม้ผุพังอยู่พักใหญ่ จนกระทั่งมือเรียวบางไปสะดุดเข้ากับสมุดบันทึกเล่มหนึ่ง มันเป็นสมุดปกอ่อนสีน้ำตาลตุ่นๆ ที่มีสภาพเก่าคร่ำคร่าจนแทบจะเรียกได้ว่าเป็นวัตถุโบราณวัตถุ กระดาษด้านในเปลี่ยนเป็นสีเหลืองอ๋อยและมีรอยแมลงสาบแทะจนขาดวิ่นเป็นขอบหยัก มุมสมุดพับงอและมีคราบน้ำหยดใส่จนตัวหนังสือเก่าๆ เลือนรางหายไปหมดสิ้น สภาพของมันดูราวกับคัมภีร์วิทยายุทธที่ขอทานหน้าวัดเก

เสียงฝีเท้าที่ย่ำเหยียบลงบนใบไม้แห้งกรอบและกิ่งไม้หักดังสวบสาบ ค่อยๆ ห่างออกไปเรื่อยๆ จนกระทั่งถูกกลืนหายไปกับเสียงหรีดหริ่งเรไรและเสียงเห่าหอนของสุนัขจรจัดท้ายหมู่บ้าน ท่ามกลางความมืดมิดและเงียบสงัดของยามราตรีในยุคแปดศูนย์ที่ไร้ซึ่งแสงสีจากหลอดไฟนีออน บรรยากาศรอบบ้านสกุลโจวกลับมาสงบเยือกเย็นประดุจป่าช้าที่ถูกทิ้งร้างอีกครั้ง ทว่าภายในห้องนอนสี่เหลี่ยมเล็กๆ ที่มีผนังทำจากดินเหนียวและฟางฉันว กลับมีสตรีผู้หนึ่งที่ยังมีสติสัมปชัญญะตื่นตัวเต็มร้อยเปอร์เซ็นต์ยิ่งกว่านกฮูกที่ซดกาแฟดำเข้าไปสามแก้วรวดหนิงรุ่ย สะใภ้ใหญ่ผู้มีจิตวิญญาณแห่งการเป็นสุดยอดซีอีโอจอมกวนประสาทสิงสถิตอยู่ นั่งขัดสมาธิกอดอกอยู่บนพื้นไม้กระดานฉันงตู้เสื้อผ้า หญิงสาวเงี่ยหูฟังจนแน่ใจร้อยเปอร์เซ็นต์ว่าไอ้โจรหน้าโง่ที่บังอาจลักลอบเข้ามาขโมย คัมภีร์สูตรนรกแตก ของเธอได้เผ่นแน่บหนีหายเข้ากลีบเมฆไปไกลจนสุดกู่แล้ว เธอจึงค่อยๆ ขยับตัวลุกขึ้นยืนด้วยท่วงท่าที่พริ้วไหวและเงียบกริบประดุจวิฬาร์รัตติกาลหญิงสาวเดินย่องไปที่โต๊ะหัวเตียง คว้าไม้ขีดไฟก้านเล็กขึ้นมาขีดเสียดสีกับฉันงกล่องดัง แชะ! เปลวไฟสีส้มดวงน้อยลุกโชนขึ้นท่าม

สภาพของร้านเต้าหู้ตระกูลหวังอันดับหนึ่ง ในยามบ่ายคล้อยของวันนี้ หากมีจิตรกรเอกวาดภาพเก็บไว้ คงต้องตั้งชื่อภาพว่า อวสานแห่งมหาอาณาจักรของเน่า ซากปรักหักพังที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้านั้นเกินกว่าคำว่ายับเยินไปหลายขุม ป้ายไม้สลักสีแดงชาดประดับทองคำเปลวที่เถ้าแก่หวังเคยเชิดหน้าชูคอภาคภูมิใจหนักหนา บัดนี้ถูกประดับประดาไปด้วยเศษใบกะหล่ำปลีเน่า หัวไชเท้าที่ถูกกัดแล้วปาทิ้ง และคราบน้ำก้อนเต้าหู้สีดำปิ๊ดปี๋ที่สาดกระเซ็นไปติดอยู่ตรงตัวอักษรคำว่า อันดับหนึ่ง อย่างพอดิบพอดีจนดูเหมือนคำด่าทอมากกว่าชื่อร้าน กลิ่นอับชื้นผสมกลิ่นเปรี้ยวบูดของน้ำส้มสายชูหมดอายุและกลิ่นรากผักชีเน่าที่ลอยตลบอบอวลอยู่ในอากาศนั้น รุนแรงเสียจนแมลงวันยังต้องบินหนีไปอ้วกที่ซอยถัดไปเถ้าแก่หวัง ชายวัยกลางคนผู้มีรูปร่างอวบอ้วนกลมกลึงประดุจถังหมักซีอิ๊ว นั่งทิ้งตัวลงบนเก้าอี้ไม้สักหลังเคาน์เตอร์คิดเงินด้วยสภาพที่ดูไม่จืด เสื้อผ้าไหมสีแดงสดที่เคยเป็นสัญลักษณ์แห่งความมั่งคั่ง บัดนี้เต็มไปด้วยรอยด่างดำและคราบน้ำตาที่เกิดจากการสำลักความขมของเต้าหู้นรกแตกเมื่อช่วงเช้า ใบหน้าที่เคยบานกว้างและมันแผล็บ บัดนี้เปลี่ยนเป็นสีเขียวคล้ำสลั

ข่าวอัปมงคลเรื่องเต้าหู้มีพิษแพร่กระจายออกไปรวดเร็วยิ่งกว่าไฟลามทุ่งหญ้าแห้งในฤดูแล้ง เพียงแค่เสี้ยวลมหายใจที่ชายหน้าม้าจอมลวงโลกทิ้งตัวลงไปนอนชักดิ้นชักงอพร้อมกับพ่นฟองสบู่ออกมาจากปาก คำว่าพิษร้ายก็พุ่งทะลวงเข้าสู่โสตประสาทของชาวเมืองอำเภอที่กำลังเบียดเสียดกันอยู่หน้าแผงรถเข็นไม้ขัดเงาของสกุลโจว บรรยากาศที่เคยเต็มไปด้วยความหิวโหยและความคาดหวังที่จะได้ลิ้มรสอาหารเลิศรส พลันแปรเปลี่ยนเป็นความหวาดผวาอันน่าสะพรึงกลัว ดวงตาหลายร้อยคู่ที่เคยมองก้อนเต้าหู้ทอดสีเหลืองทองด้วยความหลงใหล บัดนี้กลับเบิกกว้างจนแทบจะถลนออกมานอกเบ้าด้วยความตื่นตระหนกสุดขีดชายหนุ่มที่เพิ่งจะกัดเต้าหู้เหม็นเข้าปากไปครึ่งคำถึงกับหน้าซีดเผือด เขารีบคายก้อนเต้าหู้ที่ยังเคี้ยวไม่ละเอียดบ้วนทิ้งลงบนพื้นดินอย่างไม่ไยดี พร้อมกับใช้นิ้วล้วงคอตัวเองอย่างเอาเป็นเอาตายเพื่อหวังจะสำรอกเอาสิ่งที่เขาเชื่อว่าเป็นยาพิษออกมาให้หมด หญิงชราสวมเสื้อลายดอกที่ยืนอยู่ฉันงๆ ถึงกับเข่าอ่อน เธอปล่อยถุงกระดาษบรรจุเต้าหู้ราดน้ำจิ้มชุ่มฉ่ำให้ร่วงหล่นลงจากมือ ก้อนเต้าหู้สีทองกลิ้งเกลือกไปคลุกกับฝุ่นทรายบนพื้นอย่างน่าเสียดาย น้ำจิ้มรสเด็ดส

บรรยากาศกลางตลาดอำเภอที่เคยเต็มไปด้วยเสียงด่าทอสาปแช่งและเศษผักเน่าที่ปลิวว่อน บัดนี้กลับตกอยู่ในความเงียบงันที่แสนจะน่าอึดอัดและตึงเครียดประดุจสายธนูที่ถูกง้างจนสุด แรงกดดันมหาศาลลอยวนเวียนอยู่เหนือศีรษะของทุกคน ชาวบ้านนับร้อยชีวิตต่างยืนกลั้นหายใจ สายตาทุกคู่จดจ้องไปยังสุดปลายถนนดินลูกรังของตลาด คลื่นฝูงชนที่เคยเบียดเสียดยัดเยียดกันจนแทบจะไม่มีที่ให้มดเดิน ค่อยๆ ขยับแยกตัวออกเป็นสองฝั่งอย่างพร้อมเพรียงราวกับมีมือที่มองไม่เห็นมาแหวกทางให้ เส้นทางสายเล็กๆ ถูกเปิดออกเพื่อต้อนรับการมาเยือนของบุคคลสำคัญผู้กุมชะตากรรมของตระกูลโจวและกลุ่มหน้าม้าลวงโลกเอาไว้ในกำมือเสียงฝีเท้าที่ย่ำลงบนพื้นดินอย่างเชื่องช้าทว่าหนักแน่นมั่นคงดังสะท้อนเข้ามาใกล้ทุกขณะ ชายชราผู้มีผมและหนวดเคราสีขาวโพลนประดุจหิมะแรกฤดูหนาวก้าวเดินเข้ามาด้วยท่วงท่าที่สง่างามและน่าเกรงขาม คุณคือหมอหลี่ แพทย์แผนโบราณประจำอำเภอผู้มีอายุล่วงเลยเข้าสู่วัยเจ็ดสิบปี ทว่าแผ่นหลังของคุณยังคงตั้งตรงตั้งฉากกับพื้นโลก มือขวาที่เหี่ยวย่นและเต็มไปด้วยร่องรอยแห่งกาลเวลาถือกล่องไม้สักเก่าคร่ำคร่าบรรจุเครื่องมือแพทย์เอาไว้แน่น นัยน์ตาของห