All Chapters of สะใภ้ชั่วกลับใจ เกิดใหม่พร้อมระบบแต้มบุญ ยุค 80: Chapter 161 - Chapter 170

ท่ามกลางบรรยากาศที่ตึงเครียดจนแทบจะเอามีดหั่นอากาศให้ขาดเป็นสองท่อนได้ ตลาดอำเภอในยุคแปดศูนย์ที่ควรจะวุ่นวายไปด้วยเสียงต่อรองราคาผักปลา บัดนี้กลับตกอยู่ในสภาวะสุญญากาศทางเสียงอย่างสมบูรณ์แบบ ทุกสายตานับร้อยคู่ ไม่ว่าจะเป็นอาแปะร้านขายหมู อาซิ้มขายผักกาดขาว หรือแม้แต่เด็กวัดที่เพิ่งเดินผ่านมา ต่างพากันเบิกตากว้างจนแทบจะถลนออกมากองรวมกันบนพื้นดิน ทุกคนจดจ่ออยู่กับชายหนุ่มร่างยักษ์ผู้มีกล้ามเนื้อเป็นมัดๆ ระดับคนงานแบกซุง ที่กำลังหลับตาปี๋ หน้าดำหน้าแดง กลั้นหายใจประดุจนักประดาน้ำที่กำลังจะดำลงสู่ก้นมหาสมุทร ทว่าสิ่งที่เขาจ่ออยู่ตรงหน้าไม่ใช่ถังออกซิเจน แต่มันคือ เต้าหู้เหม็นทอด สีเหลืองทองที่ชุ่มฉ่ำไปด้วยซอสสูตรพิเศษ ซึ่งส่งกลิ่นเหม็นบรรลัยกัลป์จนสามารถใช้เป็นอาวุธชีวภาพล้างบางหมู่บ้านได้!ชายร่างกำยำเปิดปากกว้างราวกับสิงโตที่กำลังจะงับเหยื่อ ก่อนจะยัดชิ้นเต้าหู้เหม็นเข้าปากไปรวดเดียวจบโดยไม่มีการลังเลอีกต่อไป วินาทีนั้นเองที่เวลาบนโลกใบนี้คล้ายกับจะถูกกดปุ่มสโลว์โมชั่นกร๊วบ...เสียงแรกที่หลุดรอดออกมาจากริมฝีปากที่ปิดสนิทของชายหนุ่ม ไม่ใช่เสียงร้องโอดครวญด้วยความทรมาน ห

เส้นทางดินลูกรังที่ทอดยาวจากตลาดในตัวอำเภอมุ่งหน้ากลับสู่หมู่บ้านชนบทอันห่างไกลในค่ำคืนนี้ ดูเหมือนจะสั้นลงกว่าปกติอย่างน่าประหลาดใจ ท้องฟ้าเบื้องบนถูกฉาบย้อมด้วยสีหมึกดำสนิท มีเพียงแสงสว่างจากดวงดาวที่กะพริบวิบวับและแสงจากตะเกียงน้ำมันดวงเล็กที่แขวนอยู่หน้ารถเข็นไม้ขัดเงาคันงามเท่านั้นที่คอยนำทาง สภาพร่างกายของสมาชิกครอบครัวสกุลโจวในยามนี้แทบจะไม่ต่างอะไรกับทหารกล้าที่เพิ่งผ่านพ้นสมรภูมิรบอันดุเดือดมาหมาดๆ โจวจื่อหมิงผู้รับหน้าที่เป็นเครื่องยนต์พลังงานมนุษย์ในการเข็นรถ มีสภาพผมเผ้ายุ่งเหยิง ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยเรียบตึงประดุจรูปปั้นหินบัดนี้เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเขม่าควันและหยาดเหงื่อที่แห้งกรัง ส่วนโจวจื่อฉินผู้เป็นน้องชายก็เดินขากะเผลกตามหลังมาติดๆ ร่างกายส่ายโงนเงนไปมาราวกับซอมบี้ที่แบตเตอรี่ใกล้จะหมดทว่าในทางตรงกันฉันม สตรีร่างบอบบางที่เดินนำหน้าขบวนอยู่นั้นกลับมีสภาพที่แตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง หนิงรุ่ย สะใภ้ใหญ่แห่งตระกูลโจว เดินสับเท้าฉับๆ ด้วยท่วงท่าที่สง่างามและเปี่ยมล้นไปด้วยพลังงานชีวิตที่พุ่งทะยานจนขีดสุด ดวงตากลมโตคู่สวยของเธอเบิกกว้างและสาดประกายความบ้าคลั่งแห่งลั

ณ อีกฟากฝั่งหนึ่งของตลาดอำเภออันแสนจะกว้างใหญ่และวุ่นวาย ซึ่งอยู่ห่างไกลจากจุดตัดทำเลทองมังกรผงาดของครอบครัวสกุลโจวไปหลายช่วงตึก สถานที่แห่งนี้เคยเป็นดั่งศูนย์กลางความเจริญรุ่งเรืองทางด้านเสบียงอาหารของชาวเมืองอำเภอในยุคแปดศูนย์ ทว่าในเช้าวันนี้ บรรยากาศกลับดูเงียบเหงาและวังเวงประดุจป่าช้าที่เพิ่งถูกสั่งปิดกิจการชั่วคราว อาคารไม้สองชั้นขนาดใหญ่โตโอ่อ่าตั้งตระหง่านท้าทายสายลมและแสงแดด ด้านหน้าอาคารมีป้ายไม้แกะสลักขนาดมหึมาทาด้วยสีแดงชาดและประดับประดาด้วยตัวอักษรสีทองอร่ามตาเขียนเอาไว้อย่างวิจิตรบรรจงว่า ร้านเต้าหู้ตระกูลหวังอันดับหนึ่ง ป้ายทองคำอันแสนจะหรูหราอลังการนี้เคยเป็นความภาคภูมิใจและเป็นสัญลักษณ์แห่งอำนาจบารมีของเถ้าแก่หวัง ชายวัยกลางคนผู้มีรูปร่างอวบอ้วนกลมกลึงประดุจแตงโมฤดูหนาวที่ถูกขุนด้วยอาหารชั้นเลิศมาทั้งชีวิต เขามีใบหน้าที่บานกว้างและเต็มไปด้วยชั้นไขมันที่พับซ้อนกันจนแทบจะมองไม่เห็นลูกตาดำ ไว้หนวดทรงแปรงสีฟันที่ริมฝีปากบน และมักจะสวมใส่เสื้อผ้าไหมเนื้อดีสีแดงสดเพื่อเสริมสร้างโหงวเฮ้งแห่งความมั่งคั่ง ทว่าในวินาทีนี้ โหงวเฮ้งที่เคยเปล่งประกายออร่าของมหาเศรษฐีกลับหมอ

เข็มนาฬิกาในห้วงความรู้สึกของหนิงรุ่ยชี้บอกเวลาตีสามครึ่งอย่างแม่นยำประดุจตั้งระบบอัลกอริทึมเอาไว้ในสมองส่วนซีรีบรัม ท่ามกลางความมืดมิดของยุคแปดศูนย์ที่ความเจริญยังเป็นเพียงเรื่องเล่าปรัมปรา และอากาศในยามก่อนรุ่งสางของภาคเหนือที่หนาวเย็นเยือกจนสามารถแช่แข็งน้ำมูกให้กลายเป็นแท่งไอศกรีมได้ภายในสามวินาที สรรพสัตว์รอบหมู่บ้านต่างพากันจำศีลซุกตัวอยู่ในรังอย่างสงบเจียมเนื้อเจียมตัว แม้กระทั่งไก่โต้งจอมขยันประจำหมู่บ้านก็ยังคงหลับฝันหวานถึงทุ่งฉันวโพดสีทอง ไม่ยอมตื่นขึ้นมาโก่งคอขันทำหน้าที่ของตนเองทว่า สำหรับสตรีผู้มีจิตวิญญาณแห่งนายทุนหน้าเลือดสิงสถิตอยู่ทุกอณูขุมขนอย่างหนิงรุ่ย ความหนาวเหน็บและตารางเวลาของธรรมชาติไม่สามารถหยุดยั้งกลไกการผลิตเงินในร่างกายของเธอได้!หญิงสาวลืมตาโพลงขึ้นมาท่ามกลางความมืด ดวงตากลมโตสาดประกายวิบวับราวกับเรดาร์ตรวจจับธนบัตร เธอขยับตัวลุกขึ้นจากเตียงเตาที่เริ่มจะคลายความอบอุ่นลงอย่างแผ่วเบาที่สุด เพื่อไม่ให้กระเทือนถึงร่างกำยำของโจวจื่อหมิง สามีสุดที่รักผู้ควบตำแหน่ง เครื่องโม่ถั่วเหลืองพลังงานมนุษย์หมายเลขหนึ่ง ที่กำลังนอนหลับสนิท ลมหายใจเข้าออกสม่ำ

แสงสลัวของรุ่งอรุณเพิ่งจะเริ่มทอประกายพาดผ่านขอบฟ้า ทว่าภายในห้องนอนที่ปิดประตูล็อกกลอนอย่างแน่นหนาของสะใภ้ใหญ่แห่งบ้านสกุลโจวกลับมีความเคลื่อนไหวที่เต็มไปด้วยความลับสุดยอดซุกซ่อนอยู่ หนิงรุ่ยนั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียงเตาที่ปูด้วยผ้าห่มผืนเก่า สายตาของเธอจดจ่ออยู่กับฝ่ามือของตนเองประดุจกำลังเพ่งมองเพชรเม็ดงามมูลค่ามหาศาล ทว่าสิ่งที่วางสงบนิ่งอยู่กลางฝ่ามือขาวผ่องนั้นกลับไม่ใช่เพชรนิลจินดา ไม่ใช่ทองคำแท่ง และไม่ใช่แม้แต่เศษเงินหยวน มันคือวัตถุทรงกลมแบนๆ ขนาดเล็กจิ๋ว เล็กเสียจนหากเผลอจามแรงๆ เพียงครั้งเดียว มันคงจะปลิวหายไปในอากาศและไม่มีวันหาเจอตลอดกาล รูปลักษณ์ภายนอกของมันดูเหมือนกระดุมเสื้อพลาสติกสีน้ำตาลเข้มธรรมดาๆ ที่หลุดลุ่ยมาจากเสื้อผ้าเก่าๆ สักตัว ทว่าภายใต้ความธรรมดาอันแสนจะจืดชืดนั้น มันคือสุดยอดของวิเศษจากอนาคตกาลที่เธอยอมทุบกระปุกแต้มบุญแลกมาด้วยหยาดเหงื่อแรงกายมันคือดวงตาวิเศษสอดแนมไร้สายขนาดจิ๋ว หรือหากจะเรียกให้เข้าใจง่ายในฉบับของเธอ มันก็คือกระดุมจับโจรนั่นเอง ความล้ำลึกของของวิเศษชิ้นนี้คือมันไม่ต้องลากสายไฟระโยงระยางให้เกะกะสายตาชาวบ้าน และไม่ต้องจุดไฟหรือเติมน้ำม