All Chapters of สะใภ้ชั่วกลับใจ เกิดใหม่พร้อมระบบแต้มบุญ ยุค 80: Chapter 211 - Chapter 220

บรรยากาศภายในห้องอาหารวีไอพีบนชั้นดาดฟ้าของโรงแรมแกรนด์พาเลซในตัวเมืองเอก อบอวลไปด้วยความเงียบสงัดที่หนักอึ้งจนแทบจะจับต้องได้ในมวลอากาศ เครื่องปรับอากาศที่ติดตั้งอยู่บนฝ้าเพดานส่งเสียงครางหึ่งๆ แผ่ความเย็นเฉียบออกมาอย่างต่อเนื่อง ทว่าอุณหภูมิที่ลดต่ำลงกลับไม่อาจดับความร้อนระอุของการปะทะกันทางจิตวิทยาระหว่างสองสตรีที่นั่งอยู่คนละฝั่งของโต๊ะไม้มะฮอกกานีตัวใหญ่ แสงแดดยามบ่ายที่สาดส่องผ่านกระจกบานกว้าง กระทบลงบนแฟ้มเอกสารปกหนังสีน้ำเงินเข้มที่ประทับโลโก้สีทองของเครืออุตสาหกรรมอาหารตระกูลจาง ซึ่งบัดนี้ตกอยู่ในมือของหนิงรุ่ย สะใภ้ใหญ่แห่งสกุลโจวผู้มาในชุดสูทสตรีสีแดงเบอร์กันดีเสริมฟองน้ำหนุนไหล่ตามแฟชั่นยุคแปดศูนย์ที่ดูทรงอำนาจและเยือกเย็นหนิงรุ่ยเปิดแฟ้มเอกสารออก กลิ่นกระดาษใหม่และกลิ่นหมึกพิมพ์จากเครื่องพิมพ์ดีดลอยแตะจมูก หญิงสาวไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกหรือหวั่นไหวต่อตัวเลขเงินลงทุนหลายหมื่นหยวนที่ระบุไว้ในหน้าแรก นัยน์ตากลมโตของเธอที่เคยสาดประกายความสดใสเวลาต้อนรับลูกค้าที่ร้านเต้าหู้ บัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นความเฉียบคมและเยือกเย็นประดุจนักวิเคราะห์ธุรกิจระดับแนวหน้า เธอไล่สายตาอ่า

เศษกระดาษสีขาวบริสุทธิ์ที่เคยถูกพิมพ์ด้วยข้อความทางกฎหมายอันสลับซับซ้อนและเต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมแห่งระบบทุนนิยม บัดนี้ถูกฉีกกระชากจนขาดวิ่นเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย ร่วงหล่นกระจายเกลื่อนกลาดอยู่บนพื้นผิวของโต๊ะอาหารไม้มะฮอกกานีขัดเงาวับภายในห้องวีไอพีสุดหรูบนชั้นดาดฟ้าของโรงแรมแกรนด์พาเลซ บรรยากาศที่เคยถูกฉาบเคลือบเอาไว้ด้วยความโอ่อ่าอลังการและกลิ่นอายแห่งความมั่งคั่งของตัวเมืองเอกในยุคทศวรรษ 1980 พลันแตกสลายลงอย่างไม่มีชิ้นดี ความเงียบสงัดที่เข้าครอบงำพื้นที่นั้นหนักอึ้งจนแทบจะสูบเอาอากาศหายใจของทุกคนไปจนหมดสิ้น มีเพียงเสียงครางหึ่งๆ ของเครื่องปรับอากาศที่ซ่อนตัวอยู่บนฝ้าเพดาน คอยพ่นไอเย็นเฉียบออกมาปะทะผิวกาย ทว่าอุณหภูมิที่ลดต่ำลงกลับไม่อาจดับความร้อนระอุที่กำลังเดือดพล่านอยู่ภายในจิตใจของคุณหนูทายาทนายทุนใหญ่ได้เลยแม้แต่น้อยจางหรงปิง คุณหนูผู้สูงศักดิ์แห่งตระกูลจาง นั่งตัวแข็งทื่ออยู่บนเก้าอี้บุนวมกำมะหยี่สีแดง นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มที่ถูกกรีดอายไลเนอร์มาอย่างโฉบเฉี่ยวตามแฟชั่นตะวันตก บัดนี้เบิกกว้างจนแทบจะถลนออกมานอกเบ้า รูม่านตาของหล่อนหดเกร็งและสั่นระริกไปด้วยความตกตะลึงระคนเคีย

แสงแดดในยามสายของฤดูใบไม้ร่วงเริ่มทวีความร้อนแรงขึ้นตามเข็มนาฬิกาที่ขยับเดินไปข้างหน้า บรรยากาศภายในร้านเต้าหู้สกุลโจวที่ตั้งอยู่ริมถนนสายหลักของตลาดอำเภอยังคงคลาคล่ำไปด้วยผู้คนที่มาเข้าคิวรอซื้อสินค้า ทว่าเบื้องหลังเคาน์เตอร์กระจกใสที่เคยเต็มไปด้วยความหวังและความเบิกบานใจ บัดนี้กลับถูกปกคลุมไปด้วยเมฆหมอกแห่งความตึงเครียด โจวจื่อหมิงปั่นจักรยานตรานกฟีนิกซ์กลับมาถึงหน้าร้านด้วยใบหน้าที่เคร่งขรึมและเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อ ชายหนุ่มก้าวลงจากจักรยาน เข็นมันไปพิงไว้ที่กำแพงด้านข้าง ก่อนจะเดินตรงเข้าไปหาหนิงรุ่ยที่กำลังยืนนับจำนวนก้อนเต้าหู้ที่เหลืออยู่ในถาดสแตนเลส เขาถ่ายทอดคำพูดบ่ายเบี่ยงและข้ออ้างเรื่องผลผลิตขาดตลาดของเถ้าแก่เฉินให้ภรรยาฟังอย่างละเอียดทุกถ้อยคำ แววตาของชายหนุ่มเต็มไปด้วยความโกรธเคืองต่อความไม่ซื่อสัตย์ของพ่อค้าคนกลางที่เคยร่วมงานกันมาอย่างยาวนานหนิงรุ่ยยืนฟังคำบอกเล่าของสามีด้วยใบหน้าที่เรียบตึง นัยน์ตากลมโตของเธอสาดประกายความเยือกเย็นและเฉียบคมประดุจใบมีด หญิงสาวไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกหรือตีโพยตีพายเหมือนสตรีชาวบ้านทั่วไป ทว่าสมองอันปราดเปรื่องของเธอกำลังทำงานอย่า

ความเงียบสงัดที่เข้าครอบงำอาคารตึกแถวสองคูหาของร้านเต้าหู้สกุลโจวในยามสาย ช่างเป็นความเงียบที่น่าอึดอัดและบาดลึกเข้าไปถึงกระดูกดำของทุกคนในครอบครัว เครื่องปั่นมอเตอร์ไฟฟ้าที่เคยส่งเสียงครางหึ่งๆ อย่างทรงพลังเพื่อบดถั่วเหลืองในทุกเช้า บัดนี้ถูกถอดปลั๊กและตั้งนิ่งสงบราวกับเศษเหล็กไร้ค่า เตาถ่านที่เคยลุกโชนด้วยเปลวไฟสีแดงฉานเพื่อต้มน้ำเต้าหู้จนส่งกลิ่นหอมกรุ่นไปทั่วทั้งตรอก บัดนี้เหลือเพียงเถ้าถ่านสีเทาหม่นที่เย็นเฉียบและไร้ซึ่งไออุ่น ถังไม้โอ๊กขนาดใหญ่หลายใบที่เคยตั้งเรียงรายและอัดแน่นไปด้วยเมล็ดถั่วเหลืองคุณภาพดีสีเหลืองทอง บัดนี้ว่างเปล่าจนสามารถมองเห็นรอยขูดขีดที่ก้นถังได้อย่างชัดเจนเจนตา ความว่างเปล่าของวัตถุดิบหลักเปรียบเสมือนบาดแผลฉกรรจ์ที่ถูกกรีดลงบนเส้นเลือดใหญ่ของกิจการที่กำลังเจริญรุ่งเรืองอย่างถึงขีดสุดวิกฤตการณ์ขาดแคลนวัตถุดิบที่เกิดจากการกว้านซื้ออย่างบ้าคลั่งและการใช้อิทธิพลมืดข่มขู่ของจางหรงปิง คุณหนูทายาทนายทุนใหญ่แห่งมณฑล ได้สร้างแรงสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งตลาดอำเภอ ช่วงเวลาที่ประเทศจีนกำลังอยู่ในยุคเปลี่ยนผ่านและการปฏิรูปเศรษฐกิจ ระบบการค้าเสรีที่เพิ่งจะเริ่มต้นขึ

เสียงค้อนเหล็กที่ฟาดกระทบลงบนหัวตะปูตัวเขื่องดังก้องกังวานไปทั่วทั้งตรอกแคบๆ ของตลาดอำเภอในยามสาย เสียง ปัง... ปัง... ปัง... แต่ละครั้งที่ดังกึกก้องขึ้นมานั้น ไม่ได้เป็นเสียงของการก่อสร้างเพื่อริเริ่มสิ่งใหม่ ทว่ามันกลับเป็นเสียงที่เปรียบเสมือนการตอกฝาโลงแห่งความหวังและการหยุดพักความฝันที่เพิ่งจะเบ่งบาน โจวจื่อหมิง ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่กำยำในชุดเสื้อเชิ้ตแขนสั้นสีขาวที่บัดนี้เปียกชุ่มไปด้วยหยาดเหงื่อแห่งความตึงเครียด กำลังยืนกัดฟันกรอด ออกแรงตอกตะปูยึดแผ่นไม้กระดานเนื้อแข็งเข้ากับกรอบประตูและหน้าต่างกระจกใสของร้านเต้าหู้สกุลโจวทีละแผ่นอย่างเชื่องช้าและเจ็บปวดหลังจากที่ต้องเผชิญหน้ากับวิกฤตการณ์ขาดแคลนวัตถุดิบอย่างหนักหน่วง ไร้ซึ่งเมล็ดถั่วเหลืองแม้แต่ครึ่งกิโลกรัมที่จะนำมาแช่น้ำและเข้าเครื่องปั่นมอเตอร์ไฟฟ้าเพื่อผลิตเป็นก้อนเต้าหู้ และหลังจากที่หนิงรุ่ยได้ตัดสินใจอย่างเด็ดขาดแล้วว่าจะไม่ยอมก้มหัวซื้อถั่วเหลืองในราคาขูดเลือดขูดเนื้อจากนายหน้าเถื่อนในตลาดมืด ทางออกเดียวที่เหลืออยู่สำหรับการแก้ปัญหาเฉพาะหน้าในเวลานี้ คือการหยุดสายพานการผลิตทั้งหมด และปิดประตูร้านลงชั่วคราวอย่างไม่ม