All Chapters of สะใภ้ชั่วกลับใจ เกิดใหม่พร้อมระบบแต้มบุญ ยุค 80: Chapter 201 - Chapter 210

บรรยากาศของตลาดอำเภอในยุคปี 1983 ซึ่งเป็นยุคแห่งการปฏิรูปและเปิดประเทศ กำลังเต็มไปด้วยความคึกคักและพลังแห่งการขับเคลื่อนทางเศรษฐกิจรูปแบบใหม่ เสียงกระดิ่งจากรถจักรยานตราฟีนิกซ์ที่ชาวบ้านปั่นสัญจรไปมาดังสะท้อนก้องไปทั่วบริเวณถนนดินลูกรังที่ถูกบดอัดจนแน่น สลับกับเสียงเพลงป็อปจังหวะสนุกสนานจากวิทยุเทปคาสเซ็ตต์เครื่องใหญ่ที่ตั้งอยู่บนชั้นไม้อย่างภาคภูมิใจภายในตึกแถวสองคูหาของครอบครัวสกุลโจว กิจการร้านเต้าหู้แห่งนี้ไม่ได้เป็นเพียงแค่ร้านค้าระดับท้องถิ่นอีกต่อไป ทว่ามันได้กลายเป็นสัญลักษณ์แห่งความทันสมัยและความสำเร็จของการทำธุรกิจส่วนตัวในยุคเศรษฐกิจใหม่ไปเสียแล้วบริเวณหน้าร้านที่ถูกปรับปรุงใหม่ทั้งหมด สว่างไสวและดูสะอาดตาจนผิดแปลกไปจากร้านรวงอื่นๆ ในตลาด เคาน์เตอร์ไม้ที่เคยใช้ถูกดัดแปลงโดยการนำตู้กระจกใสบานใหญ่มาครอบเอาไว้ด้านบน เพื่อป้องกันฝุ่นละอองและแมลงวันตามมาตรฐานความสะอาดขั้นสูงสุดที่หนิงรุ่ยนำแนวคิดมาจากโลกอนาคต ภายในตู้กระจกนั้น ก้อนเต้าหู้ขาวเนียนละเอียดประดุจหิมะ เต้าหู้พะโล้สีน้ำตาลเข้มที่ส่งกลิ่นหอมกรุ่น และแผ่นฟองเต้าหู้สีเหลืองทองที่พับซ้อนกันอย่างมีระเบียบ ถูกจัดวาง

แสงแดดในยามสายของตลาดอำเภอสาดส่องลงมากระทบหลังคาสังกะสีและกันสาดผ้าใบของร้านรวงต่างๆ อากาศในยุคปี 80 เริ่มทวีความร้อนระอุขึ้นตามเข็มนาฬิกาที่ขยับเดิน ทว่าความร้อนจากธรรมชาติยังไม่อาจเทียบเท่ากับความเดือดดาลที่กำลังแผดเผาอยู่ภายในจิตใจของคุณหนูจางหรงปิง ทายาทสาวแห่งตระกูลนายทุนใหญ่ผู้กุมบังเหียนโรงงานอุตสาหกรรมอาหารระดับมณฑล หญิงสาวในชุดเดรสกระโปรงผ้าไหมสีครีมงาช้างเสริมฟองน้ำหนุนไหล่ตามแฟชั่นตะวันตก ก้าวเดินกระแทกส้นรองเท้าคัทชูสีแดงเลือดนกออกมาจากร้านเต้าหู้สกุลโจวด้วยท่วงท่าที่แข็งกร้าวและเต็มไปด้วยโทสะ เสียงส้นรองเท้ากระทบพื้นซีเมนต์หน้าร้านดังก๊อกๆ อย่างเกรี้ยวกราด ประดุจเสียงรัวกลองรบที่กำลังประกาศเจตนารมณ์แห่งการทำลายล้างชายหนุ่มในชุดสูทสีเทาเข้มซึ่งทำหน้าที่เป็นทั้งคนขับรถและบอดี้การ์ดส่วนตัว รีบก้าวพรวดพราดออกมาจากหน้ารถยนต์เก๋งซีดานหรูหราสีดำขลับที่จอดเทียบฟุตบาทอยู่ เขาโค้งศีรษะลงเล็กน้อยและยื่นมือไปเปิดบานประตูรถฝั่งผู้โดยสารด้านหลังรอรับเจ้านายสาวอย่างรู้หน้าที่ ทว่าจางหรงปิงกลับยกมือเรียวบางที่เคลือบเล็บสีแดงสดขึ้นมาเป็นเชิงห้ามปราม เธอไม่ได้ก้าวขึ้นรถในทันที รองเ

ณ บริเวณพื้นที่ส่วนหลังของตึกแถวสองคูหาที่ถูกกั้นไว้เป็นห้องทำงานชั่วคราว กลิ่นหมึกพิมพ์จากกระดาษใบเสร็จและกลิ่นกระดาษสมุดบัญชีเล่มหนา ลอยอวลผสมปนเปไปกับกลิ่นหอมบางเบาของสบู่ก้อนยี่ห้อดังในยุค 80 หนิงรุ่ยเพิ่งจะวางปากกาลูกลื่นด้ามโปรดลงบนโต๊ะไม้สักขัดเงา หลังจากที่เธอนั่งหลังขดหลังแข็งเคาะเครื่องคิดเลขพลาสติกเพื่อสรุปยอดรายรับรายจ่ายของช่วงเช้าที่ผ่านมา ตัวเลขกำไรที่พุ่งทะยานจนน่าตกใจทำให้ริมฝีปากบางของเธอจุดรอยยิ้มแห่งความพึงพอใจ หญิงสาวในชุดเสื้อเชิ้ตลายสก๊อตสีแดงสลับขาวที่ถูกพับแขนขึ้นอย่างทะมัดทะแมง เข้าคู่กับกางเกงยีนส์ทรงกระบอกที่กำลังเป็นที่นิยมในหมู่วัยรุ่นยุคใหม่ ขยับบิดขี้เกียจเพื่อคลายความเมื่อยล้าที่สะสมมาหลายชั่วโมงเธอเอื้อมมือไปหยิบผ้าฝ้ายสีขาวสะอาดที่พับเตรียมไว้บนโต๊ะขึ้นมาเช็ดคราบหมึกและคราบเหงื่อที่ชื้นอยู่ตามฝ่ามืออย่างลวกๆ ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แม้ว่าธุรกิจร้านเต้าหู้จะกำลังไปได้สวยจนแทบจะกลายเป็นเครื่องพิมพ์แบงก์ประจำอำเภอ แต่หนิงรุ่ยก็ไม่เคยปล่อยปละละเลยความเรียบร้อยของตัวเอง เธอปัดฝุ่นที่มองไม่เห็นออกจากหน้าขา จัดระเบียบปกเสื้อเชิ้ตให้เข้าที่ สมองอ

แสงแดดช่วงสายสาดส่องลอดผ่านกระจกหน้าร้านเต้าหู้สกุลโจว กระทบกับซองจดหมายสีขาวสะอาดตาที่ประทับตราครั่งสีแดงหรูหรา ซองจดหมายฉบับนั้นถูกวางลงบนโต๊ะไม้ขัดเงาตัวใหม่เอี่ยมอย่างไม่แยแสโดยฝีมือของโจวจื่อหมิง ชายหนุ่มร่างกำยำในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวที่พับแขนขึ้นจนถึงข้อศอก ทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้พลาสติกฝั่งตรงข้ามภรรยาด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความหงุดหงิดและรำคาญใจ คิ้วหนาเข้มของเขาขมวดเข้าหากันจนเป็นปม ร่องรอยของหยาดเหงื่อจากการยืนทอดเต้าหู้หน้าเตาไฟยังคงเกาะพราวอยู่ตามกรอบหน้าและลำคอแกร่ง ทว่าความร้อนจากเปลวไฟยังไม่ทำให้เขารู้สึกอึดอัดเท่ากับเจตนาแอบแฝงของผู้ที่ส่งจดหมายฉบับนี้มา"พี่ดูแล้วก็รู้ว่ามันไม่ใช่เรื่องดี" โจวจื่อหมิงเอ่ยทำลายความเงียบ น้ำเสียงทุ้มต่ำของเขาเจือไปด้วยความขุ่นเคือง "ผู้หญิงคนนั้น... คุณหนูจางอะไรนั่น สายตาที่เธอมองมามันไม่ได้มีความจริงใจเลยแม้แต่นิดเดียว พี่ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมเราต้องไปยุ่งเกี่ยวกับคนพรรค์นี้ด้วย เราขายเต้าหู้ของเราอยู่ที่นี่ก็ดีอยู่แล้ว รายได้ก็มีเข้ามากำไรก็เป็นกอบเป็นกำ ไม่เห็นจำเป็นต้องไปรับข้อเสนอลงทุนบ้าบออะไรจากพวกนายทุนหน้าเงินนั่นเลย"ห

บรรยากาศภายในห้องอาหารวีไอพีบนชั้นดาดฟ้าของโรงแรมแกรนด์พาเลซ แข็งค้างและเย็นเยียบลงจนถึงจุดเยือกแข็ง แม้ว่าเครื่องปรับอากาศที่ซ่อนอยู่บนฝ้าเพดานจะยังคงทำงานส่งเสียงครางหึ่งๆ แผ่ความเย็นสบายออกมาตรึงอุณหภูมิห้องให้คงที่ ทว่าความกดดันที่แผ่ซ่านออกมาจากการปะทะคารมเมื่อครู่ กลับทำให้มวลอากาศหนักอึ้งจนแทบจะหายใจไม่ออก กองธนบัตรใบละสิบหยวนจำนวนมหาศาลที่อัดแน่นอยู่ในกระเป๋าเอกสารหนังแท้สีดำ ซึ่งเลขาหนุ่มจงใจเปิดอ้าโชว์ความมั่งคั่งเอาไว้บนโต๊ะไม้มะฮอกกานี บัดนี้กลับดูไร้ค่าและจืดชืดไปถนัดตา เมื่อมันถูกปฏิเสธอย่างไม่ไยดีจากบุรุษชาวบ้านผู้มีอุดมการณ์และความซื่อสัตย์ภักดีต่อภรรยาอย่างโจวจื่อหมิงจางหรงปิง คุณหนูทายาทนายทุนใหญ่แห่งอุตสาหกรรมอาหารระดับมณฑล นั่งกำมือแน่นอยู่บนเก้าอี้บุนวมกำมะหยี่สีแดง นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มของเธอที่กรีดอายไลเนอร์มาอย่างโฉบเฉี่ยวเบิกกว้างและสั่นระริกด้วยความโกรธแค้นที่สุมทับอยู่ในอก การถูกด่าทอและปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใยต่อหน้าสตรีที่เป็นศัตรูหมายเลขหนึ่งอย่างหนิงรุ่ย เปรียบเสมือนการถูกตบหน้าฉาดใหญ่กลางสี่แยกไฟแดงในตัวเมืองเอก ทว่าด้วยสายเลือดของนักธุรกิจทุนนิยมที่