ค่ำคืนในฤดูใบไม้ร่วงแผ่ซ่านความหนาวเย็นยะเยือกเข้ามาปกคลุมทั่วทั้งตลาดอำเภออย่างเงียบเชียบ สายลมกรรโชกแรงพัดลอดผ่านช่องว่างของหน้าต่างบานเกล็ดที่ปิดสนิท หอบเอาเสียงใบไม้แห้งปลิวเสียดสีกระทบพื้นดินลูกรังดังกรอบแกรบ บรรยากาศภายนอกนั้นมืดมิดและไร้ซึ่งผู้คนสัญจรไปมา มีเพียงแสงสว่างสีส้มจางๆ จากเสาไฟริมถนนที่สาดส่องกระทบแผ่นไม้กระดานซึ่งถูกตอกปิดตายอยู่หน้าตึกแถวสองคูหาของร้านเต้าหู้สกุลโจว ทว่าภายในพื้นที่พักอาศัยด้านหลังร้าน หลังจากที่การประชุมครอบครัวอันแสนตึงเครียดและเปี่ยมไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความซาบซึ้งใจเพิ่งจะสิ้นสุดลง สมาชิกทุกคนต่างแยกย้ายกันกลับเข้าห้องพักของตนเองเพื่อพักผ่อนร่างกายที่เหนื่อยล้า ทิ้งไว้เพียงความเงียบสงัดที่กดทับลงมาบนบ่าของสตรีผู้เป็นมันสมองของบ้านหนิงรุ่ย สะใภ้ใหญ่แห่งตระกูลโจว ก้าวเดินด้วยฝีเท้าที่หนักอึ้งทว่ามั่นคงไปตามโถงทางเดินแคบๆ ที่ปูด้วยแผ่นไม้กระดานขัดมัน เสียงฝีเท้าของเธอสะท้อนก้องเบาๆ ท่ามกลางความเงียบ หญิงสาวสวมเสื้อเชิ้ตลายตารางสีฟ้าอ่อนที่บัดนี้มีรอยยับย่นจากการตรากตรำทำงานและแบกรับความเครียดมาตลอดทั้งวัน นัยน์ตากลมโตที่เคยสาดประกายความสดใสแ
Read more