All Chapters of สะใภ้ชั่วกลับใจ เกิดใหม่พร้อมระบบแต้มบุญ ยุค 80: Chapter 231 - Chapter 240

ท่ามกลางความเงียบสงัดของลานดินกว้างด้านหลังตึกแถวสองคูหาแห่งสกุลโจว เปลวแดดในยามบ่ายคล้อยของฤดูใบไม้ร่วงยังคงแผดเผาลงมาอย่างไม่ปรานีปราศรัย ความร้อนระอุเต้นระยิบระยับอยู่เหนือผิวดินที่เต็มไปด้วยเศษไม้และฝุ่นผงจากการก่อสร้างโรงเรือน ทว่าอุณหภูมิที่ร้อนแรงจากธรรมชาติเบื้องบน กลับไม่อาจเทียบเคียงได้กับเปลวไฟแห่งความโกรธเกรี้ยวที่กำลังลุกโชนและเดือดพล่านอยู่ภายในจิตใจของบุรุษร่างสูงใหญ่ ผู้ซึ่งกำลังยืนหยัดอยู่บนขั้นบันไดไม้ไผ่ที่พาดพิงกับโครงหลังคาคำเชิญชวนอันแสนจะโสมมและน่ารังเกียจที่เพิ่งจะหลุดรอดออกมาจากริมฝีปากเคลือบสีแดงสดของคุณหนูจางหรงปิง ยังคงดังก้องสะท้อนไปมาอยู่ในโสตประสาทของโจวจื่อหมิง "มาเป็นสามีของฉันเถอะ ฉันจะให้เงินคุณใช้ทั้งชาติโดยไม่ต้องมาตากแดดซ่อมหลังคาแบบนี้" ถ้อยคำเหล่านั้นเปรียบเสมือนใบมีดที่อาบไปด้วยยาพิษแห่งความหยิ่งยโส มันกรีดลึกลงไปบนศักดิ์ศรีของความเป็นลูกผู้ชาย บาดลึกเข้าไปถึงเกียรติยศที่เขาเพียรพยายามสร้างสมมาด้วยหยาดเหงื่อและสองมือที่หยาบกร้าน และที่สำคัญที่สุด มันเป็นการเหยียบย่ำความรักอันบริสุทธิ์และการร่วมทุกข์ร่วมสุขระหว่างเขากับหนิงรุ่ย ภรรยาผู้เ

แสงตะวันในยามเช้าตรู่ของฤดูใบไม้ร่วงทอประกายสีทองอร่าม สาดส่องผ่านม่านหมอกสีขาวขุ่นที่ลอยระเรี่ยอยู่เหนือยอดเขา บรรยากาศของหมู่บ้านซานหลินที่เคยเงียบเหงาและอ้างว้าง บัดนี้กลับถูกปลุกให้ตื่นขึ้นด้วยเสียงเครื่องยนต์ดีเซลที่ดังกระหึ่มกึกก้องกังวานไปทั่วทั้งหุบเขา โจวจื่อหมิง ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่กำยำผู้เป็นเสาหลักของครอบครัวสกุลโจว นั่งสง่าอยู่บนเบาะหน้าข้างคนขับของรถบรรทุกสิบล้อคันใหญ่ยักษ์ ซึ่งเป็นรถคันนำทัพของขบวนรถบรรทุกขนาดใหญ่จำนวนห้าคันที่เขาได้ควักเงินว่าจ้างมาด้วยราคาสูงลิ่ว ชายหนุ่มทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่างกระจก นัยน์ตาสีเข้มของเขาสาดประกายความภาคภูมิใจและความหวังที่ลุกโชนประดุจเปลวเพลิง เมื่อขบวนรถบรรทุกแล่นผ่านซุ้มประตูไม้ไผ่ของหมู่บ้านเข้ามา ภาพที่ปรากฏแก่สายตาคือลานดินกว้างที่ถูกแปรสภาพให้กลายเป็นลานตากผลผลิตขนาดย่อม ลานตากนั้นถูกปูทับด้วยเสื่อลำแพนและผืนผ้าใบสีฟ้า บนนั้นเต็มไปด้วยเมล็ดถั่วเหลืองสีทองที่แห้งสนิทและส่งกลิ่นหอมกรุ่นของธัญพืชชั้นยอดลอยอบอวลไปทั่วบริเวณ กระสอบป่านใบใหญ่ที่บรรจุถั่วเหลืองจนแน่นขนัด ถูกวางเรียงซ้อนทับกันเป็นกำแพงสูงตระหง่านประดุจป้อมปราการแห่งค

แสงอาทิตย์ยามเช้าตรู่สาดส่องลอดผ่านช่องว่างของอาคารไม้และตึกแถวในตลาดอำเภอ ลำแสงสีทองทาบทับลงบนแผ่นกระเบื้องปูพื้นหน้าร้านเต้าหู้สกุลโจว ขับไล่ความหนาวเย็นและเงียบเหงาที่เกาะกินพื้นที่แห่งนี้มาตลอดหลายวันที่ผ่านมาให้มลายหายไปจนหมดสิ้น ฝูงชนจำนวนมหาศาลที่มายืนเข้าแถวรอคอยตั้งแต่ท้องฟ้ายังมืดมิด บัดนี้เริ่มขยับตัวไปมาด้วยความกระวนกระวายใจ ทุกสายตาล้วนจับจ้องไปยังเบื้องหลังเคาน์เตอร์กระจกใสที่ถูกเช็ดจนสะอาดหมดจด ไร้รอยนิ้วมือหรือคราบฝุ่นใดๆ กลิ่นหอมกรุ่นของน้ำเต้าหู้ต้มสุกใหม่ลอยอวลออกมาจากโรงเรือนด้านหลัง เป็นกลิ่นที่หอมหวานและเข้มข้นยิ่งกว่าครั้งใดในความทรงจำของชาวเมือง มันกระตุ้นความหิวโหยและปลุกเร้าความคาดหวังให้พุ่งทะยานขึ้นถึงขีดสุดหนิงรุ่ยยืนหยัดอย่างสง่างามอยู่เบื้องหลังเคาน์เตอร์กระจก หญิงสาวสวมเสื้อผ้าฝ้ายสีอ่อนที่ดูสะอาดตา สวมผ้ากันเปื้อนสีขาวสะอาดทับไว้อย่างเรียบร้อย เส้นผมดำขลับถูกรวบมัดเป็นหางม้าเพื่อความทะมัดทะแมง นัยน์ตากลมโตของเธอสาดประกายความมุ่งมั่นและความมั่นใจอย่างเต็มเปี่ยม มือเรียวบางของเธอเอื้อมไปหยิบมีดทำครัวเล่มบางเฉียบที่ถูกลับจนคมกริบขึ้นมาถือไว้ แสงแด

บรรยากาศยามเช้าในตลาดอำเภอที่เคยเงียบสงบและถูกปกคลุมด้วยม่านหมอกสีขาวขุ่น ถูกปลุกให้ตื่นตะลึงด้วยเสียงเครื่องยนต์ดีเซลที่แผดคำรามกึกก้อง ท่ามกลางฝูงชนที่กำลังจับจ่ายซื้อของและพ่อค้าแม่ค้าที่กำลังจัดเรียงสินค้า มีสายตาคู่หนึ่งที่ไม่ได้จับจ้องไปยังข้าวของเครื่องใช้ ทว่ากลับซุกซ่อนตัวอยู่ในเงามืดของตรอกแคบฝั่งตรงข้ามร้านเต้าหู้สกุลโจวอย่างแนบเนียน ชายวัยกลางคนรูปร่างผอมเกร็ง สวมหมวกสานปีกกว้างกดต่ำจนปิดบังใบหน้าไปกว่าครึ่ง สวมเสื้อแจ็กเก็ตสีมอซอที่กลมกลืนไปกับสภาพแวดล้อม เขาคือ "อาซาน" สายลับมือฉมังที่จางหรงปิง คุณหนูทายาทนายทุนใหญ่แห่งเครืออุตสาหกรรมอาหารตระกูลจาง จ่ายเงินก้อนโตว่าจ้างให้มาซุ่มดูลาดเลาและเฝ้าสังเกตการณ์ความพินาศของครอบครัวสกุลโจวอาซานยืนพิงกำแพงอิฐที่ชื้นแฉะ ริมฝีปากของเขาคาบมวนยาสูบที่ไม่ได้จุดไฟเอาไว้เพื่อตบตาผู้คน ในช่วงหลายวันที่ผ่านมา เขาเฝ้ารอคอยที่จะได้เห็นภาพคนในครอบครัวสกุลโจวเดินคอตก หอบข้าวของหนีหนี้ หรือไม่ก็เห็นโจวจื่อหมิงออกมาคุกเข่าขอร้องพ่อค้าคนกลางในตลาด ทว่าสิ่งที่ปรากฏแก่สายตาของเขาในเช้าวันนี้ กลับแปรเปลี่ยนความคาดหวังอันมาดร้ายให้กลายเป็นควา

บรรยากาศยามบ่ายคล้อยภายในห้องพักส่วนตัวของสะใภ้ใหญ่แห่งตระกูลโจวเต็มไปด้วยความเงียบสงบ แสงแดดสีทองอ่อนจางสาดส่องลอดผ่านหน้าต่างไม้เข้ามาตกกระทบลงบนซองบัตรเชิญสีครีมขลิบทองที่วางอยู่บนโต๊ะทำงาน หนิงรุ่ยนั่งมองบัตรเชิญหรูหราจากสมาคมการค้าแห่งเมืองเอกด้วยสายตาที่สงบนิ่งทว่าแฝงไปด้วยความครุ่นคิดอย่างลึกซึ้ง หญิงสาวตระหนักดีว่างานเลี้ยงกาล่าดินเนอร์ที่กำลังจะเกิดขึ้นในอีกสองสัปดาห์ข้างหน้านี้ ไม่ใช่เพียงแค่งานสังสรรค์เพื่อรับประทานอาหารและพูดคุยเรื่องดินฟ้าอากาศ ทว่ามันคือสมรภูมิรบที่ถูกฉาบเคลือบด้วยความหรูหราของสังคมชั้นสูง เป็นเวทีที่พวกนายทุนหน้าเลือดอย่างจางหรงปิงจงใจสร้างขึ้นมาเพื่อหวังจะเหยียบย่ำและฉีกหน้าครอบครัวของเธอให้แหลกคามือในโลกของธุรกิจและการห้ำหั่นทางชนชั้น เสื้อผ้าและเครื่องแต่งกายไม่ได้เป็นเพียงแค่สิ่งห่อหุ้มร่างกายเพื่อปกปิดความเปลือยเปล่า ทว่ามันคืออาวุธและเกราะกำบังชิ้นสำคัญที่สุดที่จะใช้ประกาศศักดิ์ศรีและอำนาจของผู้สวมใส่ หากเธอและโจวจื่อหมิงก้าวเข้าไปในงานเลี้ยงด้วยเสื้อผ้าฝ้ายธรรมดาหรือชุดที่ตัดเย็บอย่างหยาบกระด้าง พวกนายทุนเหล่านั้นก็จะมองเห็นพวกเธอเป็นเพีย