All Chapters of สะใภ้ชั่วกลับใจ เกิดใหม่พร้อมระบบแต้มบุญ ยุค 80: Chapter 241 - Chapter 250

ความเงียบสงัดที่เข้าครอบงำห้องโถงแกรนด์บอลรูมอันหรูหราของโรงแรมใจกลางเมืองเอกในเวลานี้ ช่างเป็นความเงียบที่หนักอึ้งและเต็มไปด้วยแรงกดดันมหาศาล แสงไฟจากโคมระย้าคริสตัลที่ส่องสว่างระยิบระยับอยู่เบื้องบน ดูเหมือนจะสูญเสียความร้อนแรงไปชั่วขณะเมื่อต้องเผชิญกับความตึงเครียดที่แผ่ซ่านออกมาจากใจกลางเวที แขกเหรื่อผู้ทรงเกียรตินับร้อยชีวิตซึ่งล้วนแต่มั่งคั่งและมีอำนาจล้นฟ้า ต่างพากันนิ่งขึงราวกับถูกสาปให้กลายเป็นรูปปั้นหิน ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะขยับตัวหรือส่งเสียงกระซิบกระซาบ รูม่านตาทุกคู่เบิกกว้างและจับจ้องไปที่โต๊ะไม้สักตัวยาวซึ่งปูทับด้วยผ้ากำมะหยี่สีแดงสด อันเป็นที่นั่งของคณะกรรมการผู้ทรงคุณวุฒิทั้งสามท่านบนโต๊ะตัวนั้น ถาดทองคำสลักลวดลายมังกรของตระกูลจางและถาดไม้โอ๊กขัดเงาของครอบครัวสกุลโจวตั้งวางเคียงคู่กันประดุจตัวแทนของสองขั้วอำนาจที่กำลังทำสงครามกันอย่างเงียบเชียบ หลังจากที่คณะกรรมการได้ตักเต้าหู้จากถาดทองคำของจางหรงปิงเข้าปากและแสดงสีหน้าที่เรียบเฉยจนยากจะคาดเดา บัดนี้ ช้อนกระเบื้องเคลือบสีขาวบริสุทธิ์ในมือของคณะกรรมการทั้งสาม ได้ช้อนตักเอาเต้าหู้สีขาวนวลจากถาดไม้ของหนิงรุ่ยขึ้น

เสียงปรบมือที่ดังกึกก้องกังวานและยาวนานประดุจเกลียวคลื่นในมหาสมุทรที่ถาโถมเข้าฝั่ง ยังคงสะท้อนไปมาตรึงอยู่ทั่วทุกตารางนิ้วของห้องโถงแกรนด์บอลรูมอันแสนจะหรูหราอลังการ เสียงโห่ร้องชื่นชมและคำสรรเสริญที่หลั่งไหลออกมาราวกับสายน้ำเชี่ยวกราก ล้วนพุ่งตรงไปยังจุดศูนย์กลางของเวที ที่ซึ่งสตรีในชุดราตรีผ้าไหมเนื้อด้านสีน้ำเงินเข้มและบุรุษร่างกำยำในชุดสูทสีเทากำลังยืนหยัดอยู่อย่างสง่างาม ทว่าท่ามกลางบรรยากาศแห่งความปีติยินดีและการเฉลิมฉลองชัยชนะของผู้ที่คู่ควร กลับมีมุมหนึ่งของห้องโถงที่ถูกแช่แข็งเอาไว้ด้วยความพ่ายแพ้ที่แสนจะน่าสมเพชและย่อยยับที่สุดเท่าที่ประวัติศาสตร์ของวงการสังคมชั้นสูงในเมืองเอกเคยจารึกเอาไว้จางหรงปิง คุณหนูทายาทสายตรงแห่งเครืออุตสาหกรรมอาหารตระกูลจาง ผู้ซึ่งเมื่อไม่กี่นาทีก่อนหน้านี้ยังคงเชิดหน้าชูตาและก้าวเดินด้วยท่วงท่าที่หยิ่งยโสโอหังประดุจนางพญาที่กุมชะตากรรมของทุกคนเอาไว้ในกำมือ บัดนี้กลับยืนตัวแข็งทื่อเป็นท่อนไม้ ทรวดทรงอรชรที่ถูกรัดรึงด้วยชุดราตรีสีแดงเพลิงประดับเลื่อมระยิบระยับ ไม่สามารถขยับเขยื้อนเคลื่อนไหวได้เลยแม้แต่นิ้วเดียว ราวกับว่าหล่อนถูกสาปด้วยมนต์ดำแ

แสงอรุณรุ่งแห่งวันใหม่สาดส่องพ้นขอบฟ้า ทอประกายสีทองเรืองรองอาบไล้ไปทั่วทั้งตัวอำเภอที่เคยเงียบสงบในยามราตรี สายลมเย็นเยียบของช่วงปลายฤดูใบไม้ร่วงพัดโชยมาแผ่วเบา หอบเอากลิ่นอายของน้ำค้างและฝุ่นดินลอยละล่อง ทว่าสิ่งที่ปลุกให้ผู้คนในละแวกตลาดอำเภอต้องตื่นตัวอย่างแท้จริงกลับไม่ใช่แสงแดดหรือสายลม หากแต่เป็นกลิ่นหอมกรุ่นอันเป็นเอกลักษณ์ของน้ำนมถั่วเหลืองที่ถูกเคี่ยวกรำด้วยฟืนไฟอย่างพิถีพิถัน กลิ่นหอมละมุนที่เจือความหวานมันตามธรรมชาติลอยขจรขจายออกมาจากอาคารตึกแถวสองคูหาของครอบครัวสกุลโจว อาณาจักรเต้าหู้ที่เพิ่งจะไปสร้างตำนานบทใหม่ในงานเลี้ยงกาล่าดินเนอร์ระดับมณฑลเมื่อค่ำคืนที่ผ่านมา บรรยากาศหน้าร้านในเช้าวันนี้คึกคักและเนืองแน่นไปด้วยผู้คนมากมายยิ่งกว่าทุกวันที่ผ่านมา ลูกค้าทั้งขาประจำที่คุ้นหน้าคุ้นตาและลูกค้าขาจรที่ดั้นด้นเดินทางมาจากต่างอำเภอ ต่างพากันมายืนเข้าแถวเรียงคิวกันอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยตั้งแต่บานประตูบานเฟี้ยมยังไม่ทันจะเปิดออกจนสุด เสียงพูดคุยจอแจด้วยความตื่นเต้นและรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความคาดหวัง ประดับอยู่บนใบหน้าของผู้คนที่รอคอยจะได้ลิ้มรสเต้าหู้ทำมืออันเลื่องชื่อ แสง

เมื่อดวงตะวันสีส้มอมแดงเริ่มคล้อยต่ำลงจนแตะขอบฟ้าทางทิศตะวันตก แสงแดดที่เคยแผดเผาอย่างร้อนแรงในยามกลางวันก็ค่อยๆ อ่อนแสงลง แปรเปลี่ยนเป็นม่านแสงสีทองเรืองรองที่ทาบทับลงบนหลังคาสังกะสีและผืนดินลูกรังของตัวอำเภอ บรรยากาศของตลาดที่เคยจอแจและเต็มไปด้วยเสียงตะโกนค้าขาย เริ่มสงบเงียบลงตามจังหวะเวลา ผู้คนต่างพากันเก็บข้าวของและมุ่งหน้ากลับสู่เคหสถานเพื่อพักผ่อน โจวจื่อหมิง ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่กำยำ ยกท่อนแขนที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อขึ้นปาดหยาดเหงื่อที่เกาะพราวอยู่บนหน้าผาก เขาสูดลมหายใจรับเอาความเย็นสบายของสายลมยามเย็นเข้าสู่ปอด ก่อนจะก้าวเดินไปที่บริเวณหน้าร้านเต้าหู้สกุลโจว สองมือที่หยาบกร้านจากการกรำงานหนักออกแรงดึงบานประตูไม้บานเฟี้ยมที่หนักอึ้ง ให้ค่อยๆ เลื่อนปิดเข้าหากันทีละบาน เสียงไม้เสียดสีกันดังกึกกักเป็นจังหวะสม่ำเสมอ จนกระทั่งบานประตูแผ่นสุดท้ายถูกประกบปิดสนิทและลงกลอนเหล็กอย่างแน่นหนา เป็นสัญญาณบ่งบอกถึงการสิ้นสุดของวันทำงานที่แสนจะยาวนานและเต็มเปี่ยมไปด้วยชัยชนะอันยิ่งใหญ่การปิดร้านในวันนี้ แตกต่างจากการปิดร้านในทุกๆ วันที่ผ่านมาอย่างสิ้นเชิง มันไม่ได้หลงเหลือความเหนื่อย

ความเงียบสงัดของยามราตรีแผ่ซ่านครอบคลุมไปทั่วทั้งอาณาบริเวณของอาคารตึกแถวสองคูหาแห่งครอบครัวสกุลโจว สายลมเย็นเยียบของช่วงปลายฤดูใบไม้ร่วงพัดลอดผ่านช่องหน้าต่างไม้เข้ามาเพียงแผ่วเบา หอบเอากลิ่นอายของน้ำค้างและไอดินลอยละล่องเข้ามาปะปนกับกลิ่นหอมหวานอมเปรี้ยวของสุราผลไม้หมักที่ยังคงตกค้างอยู่ในลมหายใจ ภายในห้องนอนที่ถูกปิดประตูล็อกอย่างแน่นหนา แสงสว่างเพียงหนึ่งเดียวมาจากตะเกียงน้ำมันก๊าดดวงเล็กที่ถูกหรี่ไฟลงจนเหลือเพียงแสงสีเหลืองนวลสลัว แสงนั้นทาบทับลงบนเครื่องเรือนไม้และทอดเงายาวไปบนผนังห้อง สร้างบรรยากาศที่แสนจะอบอุ่นและเป็นส่วนตัวอย่างถึงที่สุดบนเตียงไม้หลังใหญ่ที่ปูลาดด้วยฟูกนอนหนานุ่ม โจวจื่อหมิงทอดร่างนอนตะแคงอยู่เคียงข้างสตรีผู้เป็นดั่งดวงใจ ท่อนแขนแข็งแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อของเขายังคงสอดรองรับอยู่ใต้ศีรษะทุยสวยของหนิงรุ่ยต่างหมอนหนุน ในขณะที่แขนอีกข้างหนึ่งโอบตระกองกอดร่างอรชรเอาไว้แนบอกอย่างหวงแหน ชายหนุ่มไม่ได้หลับตาลงเข้าสู่ห้วงนิทราตามภรรยา ทว่าเขากลับปล่อยให้เวลาเดินผ่านไปอย่างเชื่องช้าด้วยการทอดสายตามองดูใบหน้าที่หลับสนิทของหล่อนอย่างไม่รู้จักเบื่อหน่าย แ