All Chapters of สะใภ้ชั่วกลับใจ เกิดใหม่พร้อมระบบแต้มบุญ ยุค 80: Chapter 301 - Chapter 310

แสงตะวันยามบ่ายคล้อยที่เคยสาดส่องลงมามอบความอบอุ่นและชีวิตชีวาให้แก่สรรพสิ่ง บัดนี้กลับดูหม่นหมองและไร้ซึ่งเรี่ยวแรงที่จะทะลวงผ่านม่านเมฆสีเทาครึ้มที่ลอยต่ำปกคลุมเหนือหมู่บ้านซานหลิน บรรยากาศภายในบ้านของครอบครัวสกุลโจวที่เคยคึกคักและอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมหวานของถั่วเหลืองต้มสุก รวมถึงเสียงหัวเราะและเสียงพูดคุยของลูกค้าที่มารอซื้อเต้าหู้หน้าบ้าน กลับแปรเปลี่ยนเป็นความเงียบสงัดที่หนักอึ้งและเย็นเยียบประดุจสุสานร้าง กิจการร้านเต้าหู้ที่กำลังเจริญรุ่งเรืองและสร้างรายได้เป็นกอบเป็นกำถูกสั่งปิดลงอย่างกะทันหัน ป้ายไม้หน้าบ้านถูกพลิกกลับด้านเพื่อบอกกล่าวแก่ผู้มาเยือนว่าวันนี้งดทำการ ไม่มีผู้ใดในครอบครัวที่มีกะจิตกะใจจะจับต้องอุปกรณ์ทำมาหากิน หรือแม้แต่จะก้าวเท้าออกจากบ้านไปเผชิญหน้ากับผู้คนภายนอก เพราะศูนย์รวมจิตใจและเสาหลักอันแข็งแกร่งของบ้านหลังนี้ กำลังนอนทนทุกข์ทรมานอยู่บนเตียงไม้เก่าๆ ภายในห้องนอนที่มืดสลัว โจวหูคง ชายชราผู้เป็นหัวหน้าครอบครัวและเป็นสามีที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกับภรรยามาค่อนชีวิต ได้ละทิ้งงานทุกอย่างในไร่นาและงานหลังบ้านไปจนหมดสิ้น ชายผู้มีร่างกายกำยำและกร้านแดดกร้านลมจา

แสงตะวันยามเช้าที่เคยสาดส่องลงมามอบความอบอุ่นและปลุกเร้าให้ทุกสรรพสิ่งในหมู่บ้านซานหลินตื่นขึ้นมารับวันใหม่ บัดนี้กลับดูหม่นหมองและไร้ซึ่งประกายแห่งความหวังใดๆ ลำแสงสีทองที่พาดผ่านหลังคากระเบื้องดินเผาของบ้านสกุลโจว ไม่อาจเจาะทะลวงผ่านเมฆหมอกแห่งความเศร้าสลดที่ลอยปกคลุมหนาทึบอยู่เหนืออาณาบริเวณของตัวบ้านได้เลย สถานที่แห่งนี้ซึ่งเคยเต็มเปี่ยมไปด้วยเสียงหัวเราะอันสดใส รอยยิ้มที่เบิกบาน และเสียงเจื้อยแจ้วของการพูดคุยหยอกล้อกันระหว่างสมาชิกในครอบครัว กลับแปรเปลี่ยนสภาพกลายเป็นสถานที่ที่เงียบสงัดและเย็นเยียบประดุจสุสานร้าง ความเงียบงันที่กดทับลงมานั้นหนักอึ้งจนทำให้ผู้ที่ก้าวเท้าเข้ามาสัมผัสต้องรู้สึกอึดอัดและหายใจติดขัด กลิ่นหอมหวานของถั่วเหลืองต้มสุกที่เคยลอยอบอวลเป็นเอกลักษณ์ประจำบ้าน บัดนี้ถูกกลบและแทนที่ด้วยกลิ่นขมปร่าของยาต้มสมุนไพรพื้นบ้านที่โชยออกมาจากในห้องครัว กลิ่นนั้นตอกย้ำให้ทุกคนตระหนักถึงความจริงอันแสนโหดร้ายที่กำลังกัดกินรากฐานของครอบครัวอย่างช้าๆลานกว้างหน้าบ้านที่เคยถูกปัดกวาดเช็ดถูจนสะอาดสะอ้านด้วยฝีมือของจิ้งฝูฝู ผู้เป็นนายหญิงและมารดาของบ้าน บัดนี้กลับมีเศษใบไม

ท่ามกลางบรรยากาศที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายของความโศกเศร้าและความสิ้นหวังภายในบ้านสกุลโจว คำบอกเล่าของป้าหวังเรื่อง "หมอพเนจร" ผู้มีน้ำทิพย์ชุบชีวิตได้เปรียบเสมือนน้ำค้างหยดเล็กๆ ที่ร่วงหล่นลงบนผืนดินที่แห้งผากจนแตกระแหง สำหรับคนอื่น ข่าวลือนี้อาจฟังดูเหลือเชื่อและเต็มไปด้วยพิรุธ ทว่าสำหรับโจวหูคง ชายชราผู้กำลังจะสูญเสียภรรยาคู่ชีวิตไปต่อหน้าต่อตา เขากลับไม่มีพื้นที่เหลือในสมองไว้สำหรับความสงสัยหรือการไตร่ตรองให้ถี่ถ้วนแม้เพียงนิดเดียว ความรักและความผูกพันที่หยั่งรากลึกลงในจิตวิญญาณมาตลอดหลายสิบปี บีบคั้นให้เขาพร้อมจะกระโจนเข้าหาหนทางใดก็ตามที่อาจยื้อลมหายใจของจิ้งฝูฝูเอาไว้ได้ แม้หนทางนั้นจะเป็นเพียงเส้นด้ายบางๆ ที่อาจขาดสะบั้นลงได้ทุกเมื่อก็ตามโจวหูคงพุ่งตัวเข้าไปในห้องนอนโถงกลางด้วยฝีเท้าที่ลนลานจนแทบจะสะดุดขอบประตู มือที่สากระคายและสั่นเทาของเขาเอื้อมไปใต้เตียงไม้หลังใหญ่ ดึงกล่องไม้เนื้อแข็งที่ซุกซ่อนไว้ออกมาอย่างเร่งรีบ กล่องใบนี้คือที่เก็บหอมรอมริบเงินสดก้อนใหญ่ที่ได้จากการตรากตรำขายเต้าหู้และทำนาสะสมมานานหลายปี มันคือทุนรอนสำหรับอนาคตของลูกหลาน ทว่าในวินาทีนี้ ชายชรากลับไม่

บรรยากาศภายในห้องนอนอันคับแคบและมืดสลัวของบ้านสกุลโจว ซึ่งก่อนหน้านี้เคยถูกบีบคั้นด้วยความสิ้นหวังและความโศกเศร้าอย่างแสนสาหัส บัดนี้กลับถูกแทนที่ด้วยมวลอารมณ์แห่งความปีติยินดีและความหวังอันเปี่ยมล้นที่ลอยอวลอยู่แทบทุกตารางนิ้ว โจวหูคง ชายชราผู้เป็นหัวหน้าครอบครัว ประคองห่อยากระดาษสีน้ำตาลเก่าๆ เอาไว้ในมือทั้งสองข้างอย่างทะนุถนอมประดุจมันคือสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่สวรรค์ประทานลงมาให้ นัยน์ตาที่เคยฝ้าฟางและแดงก่ำจากการร้องไห้ บัดนี้สาดประกายความหวังเจิดจ้า รอยยิ้มแห่งความโล่งใจผุดขึ้นบนใบหน้าที่เต็มไปด้วยริ้วรอย โจวเจินเอ๋อร์และโจวจื่อฉินต่างก็มีสีหน้าที่ผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัด พวกเขาต่างเชื่อสนิทใจว่าปาฏิหาริย์ได้มาเยือนครอบครัวของตนแล้ว และมารดาที่นอนหายใจรวยรินอยู่บนเตียงจะต้องรอดชีวิตกลับมาส่งเสียงดุหล่อนและเขาได้อย่างแน่นอนทว่าท่ามกลางความยินดีปรีดาที่กำลังทำให้ทุกคนในบ้านมืดบอดและไร้ซึ่งการไตร่ตรอง หนิงรุ่ย สะใภ้ใหญ่แห่งสกุลโจว กลับเป็นเพียงบุคคลเดียวที่ยังคงรักษาสติสัมปชัญญะและสัญชาตญาณความระแวดระวังเอาไว้ได้อย่างสมบูรณ์แบบ หญิงสาวยืนหลบมุมอยู่บริเวณกรอบประตู นัยน์ตากลมโตขอ

แสงตะวันยามสายของเช้าวันใหม่สาดส่องลอดผ่านหมู่เมฆสีขาวสะอาด ทอประกายสีทองอร่ามลงมาอาบไล้หลังคากระเบื้องดินเผาของบ้านสกุลโจว สายลมเย็นแห่งฤดูใบไม้ผลิพัดโชยมาแผ่วเบา หอบเอากลิ่นไอดินและกลิ่นดอกหญ้าข้างทางมากลบกลิ่นอายของความโศกเศร้าที่เคยปกคลุมหมู่บ้านซานหลินจนหมดสิ้น ทว่าความงดงามของธรรมชาติในยามเช้า กลับไม่อาจขัดเกลาจิตใจที่มืดบอดและสกปรกโสมมของชายผู้หนึ่งได้เลย บนเส้นทางดินลูกรังที่ทอดยาวมุ่งหน้าเข้าสู่ตัวบ้านสกุลโจว หมอพเนจรในชุดเสื้อคลุมยาวสีขาวนวลสะอาดสะอ้าน กำลังก้าวเดินมาด้วยท่วงท่าที่หยิ่งผยองและเต็มไปด้วยความอหังการ รอยยิ้มแห่งความพึงพอใจและละโมบโลภมากประดับอยู่บนมุมปากที่ซ่อนเร้นอยู่ใต้หนวดเคราซึ่งถูกตัดแต่งมาอย่างดีในห้วงความคิดของนักต้มตุ๋นผู้นี้ เต็มไปด้วยภาพของกองธนบัตรปึกหนาและทรัพย์สมบัติที่เขากำลังจะได้ครอบครอง เขาหวนนึกถึงใบหน้าที่เปี่ยมไปด้วยความสิ้นหวังและหยาดน้ำตาของโจวหูคงเมื่อวานนี้ นึกถึงความโง่เขลาของครอบครัวชาวนาที่ยอมควักเงินเก็บก้อนใหญ่จำนวนห้าร้อยหยวนออกมาประเคนให้เขาอย่างง่ายดาย เพียงเพื่อแลกกับเศษรากหญ้าและเถ้าถ่านที่เขาปั้นน้ำเป็นตัวหลอกลวงว่าเป็