All Chapters of สะใภ้ชั่วกลับใจ เกิดใหม่พร้อมระบบแต้มบุญ ยุค 80: Chapter 71 - Chapter 80

ความเงียบสงัดที่โรยตัวลงมาครอบคลุมบริเวณลานกว้างหน้าบ้านสกุลโจวภายหลังการปะทะอันดุเดือดนั้น ช่างเป็นความเงียบที่หนักอึ้งและเต็มไปด้วยความน่าสะพรึงกลัว ทว่าในขณะเดียวกันมันก็แฝงไปด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดที่ยากจะอธิบาย สายลมหนาวในฤดูเหมันต์ยังคงพัดกระโชกแรง หอบเอาฝุ่นผงสีแดงขุ่นมัวและเศษใบไม้แห้งให้ปลิวว่อนขึ้นสู่อากาศ ก่อนจะค่อยๆ ร่วงหล่นลงมาปกคลุมเศษซากความพินาศของรถเข็นไม้และรอยเลือดจางๆ ที่เปรอะเปื้อนอยู่บนพื้นดิน เสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดทรมานของกลุ่มอันธพาลหน้าบากที่เคยก้องกังวาน บัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นเพียงเสียงครางเครือแผ่วเบาและเสียงหอบหายใจรวยรินดั่งสัตว์ร้ายที่ใกล้สิ้นใจเบื้องหลังบานประตูไม้ที่สั่นคลอนและหน้าต่างที่ถูกปิดตายของบ้านเรือนในละแวกนั้น ชาวบ้านผู้บริสุทธิ์ที่เคยวิ่งหนีหัวซุกหัวซุนเข้าไปหลบซ่อนตัวด้วยความหวาดผวาสุดขีด กำลังกลั้นหายใจและเงี่ยหูฟังความเคลื่อนไหวภายนอกด้วยหัวใจที่เต้นระรัวราวกับจังหวะกลองรบ พวกเขาหวาดกลัวเหลือเกินว่าเสียงอาละวาดของการทำลายล้างจะลุกลามมาถึงหน้าประตูบ้านของตนเอง ทว่าเมื่อเวลาผ่านไปหลายอึดใจ และเสียงการปะทะด้วยกำลังได้ยุติลงอย่

ม่านราตรีในค่ำคืนนี้ช่างมืดมิดและหนักอึ้งราวกับผืนผ้ากำมะหยี่สีดำสนิทที่ผืนใหญ่ยักษ์ถูกคลี่ออกปกคลุมไปทั่วทั้งผืนฟ้าและแผ่นดิน ท้องฟ้าเบื้องบนไร้ซึ่งแสงจันทร์นวลตาที่จะคอยนำทาง ไร้ซึ่งประกายระยิบระยับของหมู่ดาวแม้แต่ดวงเดียวที่จะคอยทอแสงเป็นเพื่อนยามวิกาล มีเพียงความมืดมิดอันลึกล้ำที่กลืนกินทุกสรรพสิ่งให้จมดิ่งลงสู่ความเงียบงันอันน่าสะพรึงกลัว สายลมหนาวในฤดูเหมันต์ที่เคยพัดกระโชกแรงในช่วงกลางวัน บัดนี้ได้อ่อนกำลังลงเหลือเพียงสายลมเอื่อยๆ ที่พัดโชยมาเป็นระลอก ทว่าความเย็นยะเยือกของมันกลับบาดลึกเข้าไปถึงกระดูกและไขกระดูก บรรยากาศรอบหมู่บ้านชนบทที่เคยมีชีวิตชีวาในยามสว่าง บัดนี้เงียบสงัดจนได้ยินเพียงเสียงจิ้งหรีดเรไรและแมลงกลางคืนที่กรีดปีกส่งเสียงร้องระงมประสานกันเป็นท่วงทำนองแห่งความอ้างว้างภายในบ้านสกุลโจว ความเหน็ดเหนื่อยจากการเผชิญหน้ากับเหตุการณ์อันตึงเครียดและเลวร้ายมาตลอดทั้งวัน ได้ดึงรั้งให้สมาชิกทุกคนในครอบครัวจมดิ่งลงสู่ห้วงนิทราอย่างล้ำลึก โจวหูคงและจิ้งฝูฝูผู้เป็นบุพการีต่างหลับสนิทอยู่บนเตียงไม้กระดานในห้องพักของตนเอง ร่างกายที่ชราภาพและเต็มไปด้วยความหวาดผวาเมื่อช่ว

ท่ามกลางความมืดมิดที่ถูกย้อมด้วยกลิ่นฉุนกึกล้าของน้ำมันก๊าดซึ่งเจิ่งนองอยู่บนพื้นดิน แสงสว่างเพียงน้อยนิดจากปลายคบเพลิงที่มอดดับไปแล้วเหลือเพียงกลุ่มควันสีเทาจางๆ ที่ลอยวนเวียนอยู่รอบกาย ราวกับเป็นวิญญาณร้ายที่คอยเฝ้าดูความพินาศ กลุ่มอันธพาลที่เหลือรอดจากการถูกกวาดล้างเมื่อตอนกลางวัน บัดนี้กำลังตกอยู่ในสภาวะคลุ้มคลั่งแบบหมาจนตรอก ดวงตาของพวกมันแดงก่ำด้วยฤทธิ์สุราและความแค้นที่บดบังสติสัมปชัญญะ พวกมันรู้ดีว่าหากพ่ายแพ้ในคืนนี้ จุดหมายปลายทางเดียวที่รออยู่คือคุกตารางที่มืดมิดและไร้อิสรภาพไม่ต่างจากลูกพี่ของพวกมัน"ฆ่ามัน! ถ้าไม่ฆ่าพวกมัน พวกเราก็ไม่มีทางรอด!" ชายหน้าหนูที่ข้อมือบิดเบี้ยวร้องตะโกนก้องด้วยความเจ็บปวดและเคียดแค้น มันพยายามพยุงตัวลุกขึ้นพร้อมกับสั่งการให้ลูกสมุนที่เหลือบุกจู่โจมอย่างไม่คิดชีวิตเมื่อเห็นท่าทีสู้ตายแบบไม่สนฟ้าสนดินของกลุ่มคนพาล หนิงรุ่ยที่ยืนหันหลังชนกับโจวจื่อหมิงก็สัมผัสได้ถึงรังสีมรณะที่เข้มข้นขึ้น หญิงสาวไม่รอช้า เธอสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อรวบรวมสมาธิในเสี้ยววินาทีนั้น จิตใต้สำนึกของเธอเชื่อมต่อกับระบบแต้มบุญที่เรืองรองอยู่ในห้วงความคิด มือซ้าย

แสงตะวันยามสายสาดส่องลงมาอาบไล้ลานดินกว้างหน้าบ้านสกุลโจว ขับไล่ความหนาวเหน็บของรุ่งอรุณให้มลายหายไปจนหมดสิ้น เสียงจอแจของกลุ่มชาวบ้านที่หลั่งไหลกันมามอบข้าวของและกล่าวคำสรรเสริญ ค่อยๆ กลืนหายไปตามเส้นทางดินลูกรังที่ทอดยาวออกไปสู่ตัวหมู่บ้าน ฝุ่นผงสีแดงที่ถูกตีรวนขึ้นสู่อากาศจากการเดินย่ำของฝูงชนเริ่มโรยตัวลงสู่พื้นดินอย่างเชื่องช้า บรรยากาศที่เคยคึกคักและเต็มไปด้วยความตื่นเต้นยินดี บัดนี้กลับคืนสู่ความเงียบสงบและร่มรื่นอีกครั้งหนิงรุ่ยยืนทอดสายตามองตามแผ่นหลังของชาวบ้านคนสุดท้ายที่เดินลับสายตาไป รอยยิ้มอันอบอุ่นและเปี่ยมไปด้วยความตื้นตันใจยังคงประดับอยู่บนใบหน้าจิ้มลิ้ม ภารกิจอันหนักอึ้งที่แบกรับมาตลอดหลายวันได้เสร็จสิ้นลงแล้ว อิทธิพลมืดที่คอยกัดกินความสุขของทุกคนถูกถอนรากถอนโคนจนหมดสิ้น หญิงสาวผ่อนลมหายใจออกมายาวเหยียด รู้สึกราวกับก้อนหินขนาดใหญ่ที่ถ่วงทับอยู่บนบ่าถูกยกออกไปจนหมดสิ้น เธอหันหลังกลับหมายจะชวนสามีเข้าไปพักผ่อนและรับประทานอาหารเช้าที่เลยเวลามาเนิ่นนาน"จื่อหมิงคะ พวกเราเข้าไปข้างในกันเถอะค่ะ คุณพ่อกับคุณแม่คงจะหิวแย่แล้ว"หนิงรุ่ยเอ่ยด้วยน้ำเสียงสดใสพล

ท่ามกลางห้วงเวลาแห่งความมืดมิดที่แผ่คลุมไปทั่วทั้งแผ่นดิน ค่ำคืนนี้ช่างยาวนานและหนาวเหน็บเสียจนแทบจะแช่แข็งทุกสรรพสิ่งให้หยุดนิ่ง ภายในห้องเก็บฟืนขนาดเล็กที่ตั้งอยู่โดดเดี่ยวทางด้านหลังของบ้านสกุลโจว บรรยากาศช่างอับทึบและชวนให้หายใจไม่ออก กลิ่นของไม้ผุพัง ดินโคลนที่เปียกชื้น และกลิ่นเหม็นอับของเชื้อราที่เกาะกินอยู่ตามซอกหลืบ ลอยคละคลุ้งอวลอยู่แทบทุกตารางนิ้ว โจวจื่อฉิน เด็กหนุ่มวัยรุ่นที่เคยเย่อหยิ่งและทะนงตัวว่าตนเองแน่กว่าใครในครอบครัว บัดนี้กำลังตกอยู่ในสภาพที่น่าสมเพชและอเนจอนาถที่สุดในชีวิต ร่างกายที่ผอมบางของเขาถูกพันธนาการด้วยเชือกป่านเส้นหยาบกระด้าง มือทั้งสองข้างถูกมัดไพล่หลังจนแน่นตึง ข้อเท้าทั้งสองถูกรวบผูกติดกันจนไม่อาจขยับเขยื้อนไปไหนได้ เขานอนขดตัวคู้คุดคู้อยู่บนพื้นดินที่เย็นเฉียบราวกับก้อนน้ำแข็งตลอดทั้งวันที่ผ่านมา เขาต้องทนทุกข์ทรมานกับความหิวโหยที่กัดกินกระเพาะอาหารจนปวดเกร็ง ข้าวต้มใสแจ๋วกับเศษผักดองเพียงชิ้นเดียวที่ได้กลืนกินเข้าไปเมื่อตอนบ่าย ไม่อาจช่วยบรรเทาความหนาวสั่นและความอ่อนล้าของร่างกายลงได้เลยแม้แต่น้อย ทว่าความทรมานทางกายนั้น กลับเทียบไม่ได้เลยก