All Chapters of ทะลุมิติมาเป็นแสงจันทร์ขาวของตัวร้ายในนิยายคุณธรรม: Chapter 11 - Chapter 20

เรือนฉงจื่อของอนุเถียนอยู่ห่างไกลจากเรือนหลังอื่นๆ อนุเถียนผู้นี้คือบุตรีของชิ่วไฉยากจนในชนบทแห่งหนึ่ง ความงามของนางเป็นที่เลื่องลือของผู้คนในหมู่บ้าน มีอยู่มาวันหนึ่งนางได้ช่วยเหลือชายหนุ่มแปลกหน้าที่ได้รับบาดเจ็บสาหัส ช่วงที่ชายหนุ่มรักษาตัวอยู่ที่บ้านของนางก่อให้เกิดความใกล้ชิดจนเกินพอดีระหว่างหนุ่มสาวนางหลงรักเขาจนถอนตัวไม่ขึ้น ตอนที่เขากำลังจะขออำลากลับบ้านนางก็อาศัยสุราอำลามอมเมาให้เขาครองสติของตนเองไม่อยู่ จนผลสุดท้ายเขาก็ล่วงเกินนางจนไม่อาจจะละทิ้งนางได้ โดยที่นางไม่เคยรู้เลยว่าบ้านที่เขาต้องการจะกลับไปมีสตรีที่เขารักมากที่สุดกำลังรอเขาอยู่แล้วหลังจากนั้นก็บังเกิดฉากนิยายรักอันแสนเศร้าขึ้นมา นางใช้เรื่องที่ตนเองสูญเสียความบริสุทธิ์บังคับให้เขารับนางเป็นภรรยา เขาจึงจำใจต้องแต่งนางเข้าบ้าน เพียงแต่ฐานะที่เขามอบให้นางมีแค่เพียงฐานะอนุเพียงเท่านั้น หลังจากนั้นก็เกิดโศกนาฏกรรมรักอันแสนเศร้าเมื่อฮูหยินผู้เป็นที่รักของชายหนุ่มทนแบกรับความเสียใจจากการที่ต้องแบ่งปันความรักของสามีให้สตรีอื่นไม่ได้ สุดท้ายฮูหยินก็ตายจากไปทำให้ชายหนุ่มผู้นั้นกล่าวโทษว่าเป็นเพราะนาง ที่เป็นต้นเหตุให้สตรี

ซูเหวินจางจ้องมองบุตรสาวด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสารเขาต้องการจะห้ามนางแต่นางกลับไม่สนใจเขา“ใช่แล้ว! เป็นอย่างที่เขาพูดมา ข้าคนนี้เป็นสตรีที่แปดเปื้อนราคีไปแล้ว ทุกอย่างล้วนเป็นเพราะแผนการของเขากับน้องสาวของข้า พวกเขาอยากจะครองคู่กันจึงได้วางแผนทำร้ายข้า ยามนี้ยังมาโพนทะนาความชั่วร้ายของตนเองให้ผู้อื่นได้รู้เพื่อจะได้ทำลายชื่อเสียงของข้า พวกท่านดูหน้าชายโฉดหญิงชั่วที่อยู่ตรงหน้าข้าให้ดี คนคู่นี้ตั้งใจจะบีบคั้นให้ข้าตาย” เมื่อซูเยว่อิงเอ่ยจบนางก็ดึงปิ่นปักผมของตนเองออกทำท่าว่าจะทำร้ายตนเองแต่บิดาของนางกลับรีบแย่งปิ่นในมือของนางไป“ไม่นะอิงเอ๋อร์ เจ้าจะทำร้ายตนเองเช่นนี้ไม่ได้”“ท่านพ่อเป็นเพราะข้า จึงทำให้ชื่อเสียงของสกุลซูต้องแปดเปื้อน” เสียงของซูเยว่อิงไม่เบาเลยทำให้ซูเยว่ฉางรีบวิ่งมาหานางแล้วดึงแขนอีกข้างนางเอาไว้เพื่อป้องกันไม่ให้นางทำร้ายตนเอง“ไม่! ไม่ใช่เจ้า แต่เป็นสองคนนั้นต่างหากที่ทำร้ายเจ้า” ซูเยว่ฉางเอ่ยออกมาพลางจ้องซื่อจื่ออิงกั๋วกงกู้หมิงและซูเยว่หรูด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเกลียดชัง“ซูเยว่อิง สตรีที่แปดเปื้อนไปแล้วเช่นเจ้ายังกล้ามาใส่ความข้ากับเยว่หรูอีกหรือ เรื่อง

หยางจื่อโม่ลืมตาขึ้นมาท่ามกลางม่านมุ้งของโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่ง ภาพความทรงจำหลังจากถูกช่วยขึ้นมาจากน้ำหลั่งไหลเข้ามาในหัวจนเขาต้องหลับตาลง เขายกมือขึ้นมากุมศีรษะของตนเองที่ยังคงร้าวระบมอยู่แล้วจึงได้คำรามออกมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเดือดดาล“ผู้ใดกล้าบังอาจตีหัวข้า” เสียงของหยางจื่อโม่ทำให้สุ่ยเหิงที่เดินไปเดินมาอยู่หน้าเตียงรีบแหวกม่านมุ้งออกแล้วเอ่ยออกมาในทันที“ในที่สุดซื่อจื่อก็ตื่นแล้ว เป็นข้าน้อยเองที่ลงมือทำร้ายซื่อจื่อ เมื่อกลับไปแล้วข้าน้อยจะไปขอรับโทษที่กองบัญชาการนะขอรับ” เสียงของสุ่ยเหิงทำให้หยางจื่อโม่นิ่วหน้าแล้วจึงได้เอ่ยถามออกมาด้วยน้ำเสียงเย็นชา“มู่หรงต้วนมาถึงแล้วหรือ”“ผู้บัญชาการมู่มาถึงแล้วขอรับ ยามนี้กำลังพักผ่อนอยู่ที่ห้องถัดไป โอ๊ะ! ซื่อจื่อจำได้แล้วหรือขอรับ” สุ่ยเหิงเอ่ยถามออกมาด้วยความยินดีทำให้หยางจื่อโม่พยักหน้าพลางส่งเสียง “อือ” ออกมา เขาเหลือบไปมองท้องฟ้าด้านนอกที่กำลังมืดมิดด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจ ตอนที่เขาหมดสติเขาจำได้ว่ายังเป็นเวลาที่เช้าอยู่มากแต่ยามนี้ท้องฟ้ากลับมืดไปเสียแล้วแสดงให้เห็นว่าเขาน่าจะหมดสติไปเกือบทั้งวัน เมื่อคิดได้เช่น

เมื่อหยางจื่อโม่เดินออกจากประตูห้องของซูเยว่อิงก็พบว่ามู่หรงต้วนมายืนรอเขาอยู่ คนทั้งคู่สบตากันเพียงครู่แล้วหยางจื่อโม่ก็หันไปเอ่ยกับผู้คุ้มกันที่ยืนอยู่ไม่ไกล“ส่งคนมาคอยคุ้มกันจวนเสนาบดี อย่าให้คนนอกสามารถลักลอบเข้ามาง่ายๆ เช่นนี้อีก” เมื่อเอ่ยจบเขาก็หันไปเอ่ยกับมู่หรงต้วนด้วยน้ำเสียงเย็นชา“เจ้าตามข้ามา” หยางจื่อโม่เอ่ยพลางเดินทางด้านหลังของจวนอย่างคุ้นเคย เหลือบตาไปมองคนเฝ้าประตูที่ในยามนี้ยังคงหลับใหลไม่ได้สติเพราะฤทธิ์สุราแล้วก็ทอดถอนใจออกมา พลางคิดในใจว่าสาเหตุที่คนอย่างกู้หมิงสามารถเข้าออกจากสกุลซูไปหาซูเยว่หรูได้อย่างสะดวกสบายอยู่หลายครั้งล้วนเป็นเพราะความหย่อนยานในการดูแลความปลอดภัยของซูเหวินจางและซูเหวินฉีผู้เป็นนายท่านใหญ่และนายท่านรองของจวน“อีกคนเป็นถึงเสนาบดีใหญ่ในราชสำนัก ส่วนอีกคนเป็นรองเจ้ากรมพิธีการ ตำแหน่งของคนทั้งคู่หาได้อ่อนด้อยแต่กลับไม่คิดระแวดระวังเพิ่มเวรยามปกป้องคนในจวนบ้างเลย” คำพูดของหยางจื่อโม่ทำให้มู่หรงต้วนเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงผ่อนคลาย“พวกเขาไม่ชอบสร้างศัตรู อยู่ในราชสำนักก็อ่อนน้อมถ่อมตน มีความเด็ดขาดในเรื่องที่สมควรจะเด็ดขาด จึงแทบจะไม่เคยสร้างความบา

เรื่องที่ซูเยว่หรูขอตัดขาดกับจวนสกุลซูล้วนเป็นไปตามความคาดหมายของซูเยว่อิง เพียงแต่นางไม่เคยคาดคิดเลยว่าซูเยว่หรูจะไปจากจวนสกุลพร้อมกับความบาดหมางอย่างรุนแรงเช่นนี้ สาวใช้จากโรงซักล้างยังไม่ทันได้มาเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในโถงรับแขกของจวนให้นางฟัง ซูเยว่ฉางก็รีบมาที่เรือนจื่อเถิงนำเรื่องราวที่เกิดขึ้นในโถงรับรองมาเล่าให้นางฟังอย่างละเอียดแล้ว“ยามนี้นางได้เป็นคุณหนูจวนราชเลขาธิการแล้ว เรื่องการแต่งเข้าจวนอิงกั๋วกงของนางก็คงมีหนทางที่จะเป็นไปได้แล้ว” ซูเยว่ฉางเอ่ยออกมาพลางจ้องสีหน้าของซูเยว่อิง แต่เมื่อเขาเห็นว่าซูเยว่อิงไม่ได้มีสีหน้าเศร้าเสียใจเขาจึงได้คลายความกังวลใจของตนเองลง“พวกเขาจะได้แต่งงานกันหรือไม่ก็ไม่ได้ข้องเกี่ยวกับข้าแล้ว พี่ใหญ่ก็เห็นแล้วว่าที่ผ่านมาคนทั้งคู่ก่อเรื่องราวใหญ่โตอันใดเอาไว้บ้าง จริงอยู่เรื่องวางยาข้าคือคนเริ่มต้นแผนการ แต่หลังจากนั้นกลับเป็นพวกเขาที่พยายามทำให้กลายเป็นเรื่องใหญ่โตเพื่อหวังจะทำลายข้า และสาเหตุที่พวกเขาต้องการทำลายข้าก็เพื่อให้พวกเขาได้ครองคู่กันอย่างราบรื่น ยามนี้หนทางจะได้ครองคู่กันปรากฏขึ้นมาแล้วพวกเขาย่อมจะต้องรีบคว้าเอาไว้ก็เป็นเรื่องปกติ