All Chapters of ทะลุมิติมาเป็นแสงจันทร์ขาวของตัวร้ายในนิยายคุณธรรม: Chapter 31 - Chapter 40

บรรยากาศในท้องพระโรงเต็มไปด้วยความตึงเครียด เรื่องที่เกิดขึ้นในตำหนักบูรพากลายเป็นเรื่องใหญ่ที่ขุนนางในราชสำนักทุกคนล้วนรับรู้กันหมดแล้ว ยามนี้หยางเฉิงฮ่องเต้กำลังทอดพระเนตรไปที่ผิงอันโหวที่กำลังคุกเข่าถวายฎีกาฟ้องร้ององค์รัชทายาทด้วยสายพระเนตรที่เต็มไปด้วยความเย็นชา ถ้าหากหยางเฉิงฮ่องเต้ยินยอมรับฎีกาก็จะไม่ส่งผลดีต่อองค์รัชทายาท แต่ถ้าหากไม่ยอมรับฎีกาก็จะกลายเป็นฮ่องเต้ที่เมินเฉยต่อขุนนางไม่ยอมมอบความเป็นธรรมตามที่ขุนนางร้องขอ“ฝ่าบาททรงรับฎีกามาแล้วทรงออกคำสั่งให้ทำการสืบสวนอย่างละเอียดเพื่อมอบความเป็นธรรมให้แก่ทั้งองค์รัชทายาทและพระชายาองค์รัชทายาทเถิดพ่ะย่ะค่ะ” ซูเหวินจางเอ่ยแนะนำออกมาเพื่อลดความตึงเครียด หยางเฉิงฮ่องเต้จึงได้พยักพระพักตร์แล้วส่งสายพระเนตรให้เกากงกงไปรับฎีกาจากมือของผิงอันโหวเมื่อเกากงกงนำฎีกาไปถวายให้หยางเฉิงฮ่องเต้แล้วผิงอันโหวจึงได้ขยับกายลุกขึ้นพลางเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเศร้าเสียใจ “ขอฝ่าบาทได้ทรงโปรดเมตตามอบความเป็นธรรมให้แก่บุตรสาวคนโตของกระหม่อมด้วยพ่ะย่ะค่ะ” ถ้อยคำประโยคนี้ของผิงอันโหวทำให้หยางเฉิงฮ่องเต้ทรงเม้มพระโอษฐ์แน่นแล้วสุดท้ายจึงได

ซูเยว่อิงจ้องมองต่งฮุ่ยเหมยด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเห็นใจแล้วสุดท้ายจึงได้เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความอ่อนโยน“ข้าได้ยินมาว่าคุณชายใหญ่มู่เกิดปีเดียวกันกับซื่อจื่ออันอ๋อง เจ้าคิดว่าซื่อจื่ออันอ๋องแก่หรือไม่” เมื่อซูเยว่อิงเอ่ยถามออกมาเช่นนี้ต่งฮุ่ยเหมยก็ส่ายหน้า“ในเมื่อเจ้าคิดว่าซื่อจื่ออันอ๋องยังไม่แก่คุณชายมู่ก็คงจะยังไม่แก่ในสายตาเจ้า ส่วนเรื่องที่ว่าเขายังครองพรหมจรรย์อยู่เจ้าไม่ต้องเสียใจ ซื่อจื่ออันอ๋องเองก็ครองพรหมจรรย์มาจนพบเจอข้าเช่นเดียวกัน ดังนั้นที่ข้ากำลังจะสื่อให้เจ้าเข้าใจก็คือ หากคุณชายมู่คือชายพรหมจรรย์ที่มีอายุมากแล้วซื่อจื่ออันอ๋องก็คือคนจำพวกเดียวกัน ข้ายังไม่ใส่ใจแล้วเหตุใดเจ้าต้องใส่ใจด้วย” ซูเยว่อิงเอ่ยออกมาด้วยสีหน้าราบเรียบแต่คนฟังอย่างต่งฮุ่ยเหมย ซูเยว่ชิงรวมไปถึงหร่วนเจียอีต่างก็มีใบหน้าแดงก่ำด้วยความเขินอายไปจนหมดแล้ว“พี่หญิงท่านพูดออกมาเช่นนี้มักออกจะ...” เมื่อต่งฮุ่ยเหมยเอ่ยออกมาเช่นนี้ซูเยว่อิงก็หัวเราะออกมาเบาๆ“ที่ข้าพูดก็เพื่อปลอบใจเจ้ามิใช่หรือไง ดูสิ! ยามนี้เจ้าเลิกร้องไห้ฟูมฟายแล้ว”“ได้ฟังคำพูดของพี่หญิงเข้า ผู้ใดจะร้องไห้ต่อไปได้อีก

ซูเยว่อิงลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความสดชื่นแจ่มใส่ ความอบอุ่นที่โอบล้อมร่างของนางเอาไว้ทำให้นางจ้องมองมาที่ต้นกำเนิดของความอบอุ่นนั้นด้วยความซาบซึ้งใจ นอกจากจะมอบความอบอุ่นให้นางมาทั้งคืนแล้วเตาอุ่นของนางยังมีใบหน้าที่เจริญหูเจริญตาเป็นอย่างมากอีกด้วย ทำให้ซูเยว่อิงคิดอยู่ในใจว่า ‘นี่สินะ ข้อดีของการที่ได้แต่งงานกับคนหน้าตาดี’ นางคิดพลางยื่นมือไปลูบไล้ใบหน้าของเขาด้วยความหลงใหล เพียงแต่รอยดำคล้ำที่อยู่ตรงใต้ตาของเขาทำให้นางอดเอ่ยปากถามเขาไม่ได้“เหตุใดใต้ตาของท่านจึงได้มีรอยดำคล้ำเช่นนี้” นางเอ่ยพลางลูบใต้ตาของเขาอย่างแผ่วเบาแต่เขากลับไม่ตอบคำถามของนางแถมยังส่งเสียงถามนางด้วยน้ำเสียงอันแผ่วต่ำ“เจ้านอนพอแล้วหรือยัง” คำถามของเขาทำให้นางพยักหน้ารับในทันที เดิมทีนางตั้งใจจะบอกกับเขาว่านางนอนหลับเต็มอิ่มแถมยังหลับสบายเป็นอย่างยิ่ง แต่เขากลับไม่ยอมเปิดโอกาสให้นางได้พูด เขาโน้มใบหน้าลงมาแนบชิดกับใบหน้าของนางแล้วใช้ริมฝีปากที่เต็มไปด้วยความหิวโหยของเขาดูดกลืนคำพูดของนางลงคอไปฝ่ามือที่โอบกอดเอวบางของนางลูบไล้ร่างกายของนางไปทั้งร่างอย่างไม่ยอมให้พลาดไปเลยสักตารางนิ้ว ส่วนฝ่ามืออีกข้างก็จับต้นคอของ

ซูเยว่อิงหันมาจ้องมองบิดาที่ในยามนี้กำลังมีสีหน้าที่เต็มไปด้วยความเศร้าเสียใจ ถึงอย่างไรซูเยว่หรูก็เป็นบุตรสาวของเขา การที่นางกลายเป็นคนนิสัยไม่ดีเช่นนี้คนเป็นบิดาย่อมจะต้องรู้สึกเสียใจ“ไม่ใช่ความผิดของท่านพ่อ ท่านให้โอกาสนางแล้ว แต่ในเมื่อนางเลือกที่จะเป็นคนเช่นนี้ท่านก็ไม่สามารถทำอันใดกับนางได้” ซูเยว่อิงเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงปลอบโยน ซูเหวินจางจึงได้เอ่ยกับนางด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด“ต้องโทษพ่อที่ใจอ่อนยอมรับนางกลับมา ทำให้เจ้าต้องพบเจอเรื่องเช่นนี้” คำพูดของบิดาทำให้ซูเยว่อิงส่ายหน้า“ต่อให้ท่านพ่อไม่ยอมให้นางกลับจวนมา นางก็จะต้องหาทางทำให้ลูกอารมณ์เสียอยู่ดี” ซูเยว่อิงเอ่ยพลางปรายตาไปมองหยางจื่อโม่แล้วเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วต่ำ“ไม่รู้ว่าสามีของลูกไปทำอันใดไว้ เหตุใดคนอย่างซูเยว่หรูจึงได้หันมาหมายตาเขา” คำพูดและสีหน้าราวกับกำลังจะเอาเรื่องของนางทำให้หยางจื่อโม่รีบส่ายหน้าให้นางอย่างลนลาน“ข้าไม่เคยส่งสายตาให้นางเลยสักครั้ง ใบหน้าของนางเป็นเช่นไรข้ายังไม่เคยจ้องมองตรงๆ เลยสักครั้ง เยว่อิงเรื่องนี้เจ้าต้องเชื่อข้านะ” คำพูดและสีหน้าของหยางจื่อโม่ทำให้ซูเหวินฉีที่ไม่ก

ซูเยว่อิงจ้องมองสาวน้อยที่นั่งอยู่ตรงหน้าด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม ข่าวลือที่แพร่กระจายอยู่ภายนอกนางไม่เชื่อหรอกว่าสตรีสองคนที่นั่งอยู่ตรงหน้านางจะไม่มีส่วนเกี่ยวข้อง“พวกเจ้าไม่ต้องส่งคนไปช่วยโหมกระพือข่าวลือหรอก ข่าวฉาวเช่นนี้มักจะได้รับความนิยมในหมู่ผู้คนอยู่แล้วไม่จำเป็นต้องเอาชื่อเสียงของตนเองไปเสี่ยงเพียงเพราะความสาแก่ใจเพียงเล็กน้อย” เมื่อซูเยว่อิงเอ่ยเช่นนี้ทั้งซูเยว่ชิงและต่งฮุ่ยเหมยก็ต่างพยักหน้า“พี่หญิงวางใจเถิด ต่อไปพวกข้าจะไม่ทำอีก พวกข้าก็แค่เกรงว่าผู้อื่นจะไม่รู้เพียงเท่านั้น คิดไม่ถึงว่าแม้แต่พุทธสถานอันศักดิ์สิทธิ์ก็ยังห้ามคำพูดของคนไม่ได้ แถมยังเป็นคำพูดที่รุนแรงเสียยิ่งกว่าที่พวกข้าทั้งสองตั้งใจจะให้คนไปปล่อยข่าวเสียอีก” ซูเยว่ชิงเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสาแก่ใจ คนของนางและต่งฮุ่ยเหมยยังไม่ทันได้ลงแรงอย่างเต็มที่ คนในอารามชี้ก็นำเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนมาเล่าให้ผู้อื่นได้ฟังทันทีที่พวกนางได้ลงจากเขาแล้ว“สิ่งที่ทำให้ข้ารู้สึกสาแก่ใจกว่าก็คือยามนี้ท่านราชเลขาธิการเถียนเข้าวังไปกราบทูลขอลาออกจากตำแหน่งราชเลขาด้วยตนเอง แถมยังไม่ลืมให้เหตุผลที่ลาออกว