All Chapters of ทะลุมิติมาเป็นแสงจันทร์ขาวของตัวร้ายในนิยายคุณธรรม: Chapter 51 - Chapter 60

ทั้งหยางจื่อโม่และมู่หรงต้วนอีกฝ่ายพยายามป้อน ส่วนอีกฝ่ายก็พยายามห้ามปรามและเบี่ยงหน้าหนีสุดท้ายก็เป็นมู่หรงต้วนที่เป็นฝ่ายเอ่ยปากขอยอมแพ้ขึ้นมาก่อน“แค่ก แค่ก พอแล้ว เจ้าไม่ต้องป้อนข้าหรอก ข้าไม่ริษยาพวกเจ้าแล้ว” มู่หรงต้วนเอ่ยพลางพยายามดันข้อมือของหยางจื่อโม่เอาไว้ในปากก็พยายามกลืนเนื้อลงคอไปแล้วก็ไอออกมาเมื่อรู้สึกว่าเนื้อกำลังจะติดคอ เมื่อหยางจื่อโม่วางตะเกียบลงมู่หรงต้วนก็รีบยกถ้วยน้ำตรงหน้าของตนเองขึ้นมาดื่มอย่างรวดเร็ว“เจ้าอย่าทำเช่นนี้สิ ผู้บัญชาการเช่นข้าจะต้องตายด้วยคมหอกคมดาบเพียงเท่านั้น จะมาตายเพียงเพราะเนื้อติดคอไม่ได้” คำพูดของเขาทำให้ซูเยว่อิงรีบยกถ้วยน้ำของตนเองก็ขึ้นมาจิบเพื่อปกปิดริมฝีปากที่กำลังกลั้นเสียงหัวเราะของตนเอง ส่วนหยางจื่อโม่ถลึงตาใส่มู่หรงต้วนไปหลายทีเมื่อเห็นว่ามู่หรงต้วนไม่พูดอันใดออกมาแล้ว เขาจึงได้หันมาเอาอกเอาใจซูเยว่อิงต่อ“เจ้าอิ่มแล้วหรือยัง” คำถามของเขาทำให้ซูเยว่อิงพยักหน้าเขาจึงได้ยิ้มออกมาแล้วช่วยประคองร่างของนางไปที่รถม้า ทิ้งให้มู่หรงต้วนจ้องมองท่าทีที่เต็มไปด้วยอ่อนโยนและเอาใจใส่ของหยางจื่อโม่ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความล้อเลียน“เมื่อคืนนี

ทุกคนที่ได้พบกับซูเยว่อิงต่างก็พูดเป็นเสียงเดียวกันว่าสมแล้วที่นางเป็นคุณหนูใหญ่จวนเสนาบดี กิริยามารยาทไม่ขาดตกบกพร่อง นางอ่อนน้อมถ่อมตนแต่ไม่ใช่คนอ่อนแอ ไม่ได้เย่อหยิ่งจองหองและถือตัวดังเช่นที่ผู้คนในเมืองหลวงเคยร่ำลือกัน ดวงตากลมโตของนางเปล่งประกายทั้งงดงามและจริงใจ คำพูดคำจาของนางเต็มไปด้วยความเฉลียวฉลาด ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกว่าซูเยว่อิงผู้นี้แตกต่างจากชื่อเสียงอันอื้อฉาวของนางฮูหยินผู้เฒ่าสกุลมู่หันไปสบตากับบุตรเขยผู้สูงศักดิ์ของตนเอง นางพึงพอใจหลานสะใภ้ต่างสกุลผู้นี้เป็นอย่างมากและสิ่งที่ทำให้นางพึงพอใจหลานสะใภ้ผู้นี้มากที่สุดก็คือการที่นางสามารถทำให้หยางจื่อโม่มีสายตาที่เต็มไปด้วยความอ่อนโยนได้มากถึงเพียงนี้เมื่อครู่นี้ตอนที่เฉียนเหม่ยชิงจงใจล่วงเกินซูเยว่อิงต่อหน้าทุกคน หลายคนที่เคยได้ยินกิตติศัพท์ความเอาแต่ใจและความอารมณ์ร้ายของคุณหนูใหญ่จวนเสนาบดีต่างก็พากันรอดูว่าวันนี้เฉียนเหม่ยชิงจะถูกจัดการเช่นไร สิ่งที่ทุกคนคาดไม่ถึงก็คือการได้เห็นคุณหนูใหญ่จวนเสนาบดีสามารถควบคุมอารมณ์ของตนเองได้ดี นางใช้คำพูดตอบโต้กลับอย่างใจเย็น แสดงให้เห็นว่าตนเองสูงส่งกว่าแถมยังใช้ถ้อยคำชี้แนะที่ทำให

แม้ว่าหยางจื่อโม่จะกลับมาในเวลาที่ดึกมากแล้ว แต่เพราะทนอัดอั้นเก็บกดความต้องการของตนเองไม่ได้อีกต่อไปจึงได้ลงมือกับร่างที่กำลังหลับใหลของซูเยว่อิง การกระทำของเขาทำให้นางต้องตื่นขึ้นมาให้ความร่วมมือกับเขาท่ามกลางความง่วงที่ยังคงหลงเหลืออยู่ ความโหยหาและความหิวกระหายดำเนินไปอย่างต่อเนื่องเกือบจะตลอดทั้งคืน ทำให้ซูเยว่อิงตื่นขึ้นมาอีกครั้งก็เกือบจะถึงเวลาที่จะต้องกินอาหารกลางวันแล้ว“วันแรกที่ข้ากลับจวน กลับนอนตื่นสายจนเกือบถึงเวลาอาหารมื้อกลางวัน การกระทำของข้าจะไม่ถูกท่านพ่อสามีรู้สึกรังเกียจและจะไม่ทำให้บ่าวไพร่นำไปนินทาในทางที่ไม่ดีหรอกหรือ” ซูเยว่อิงเอ่ยออกมาพลางพยายามขืนแรงดึงของหยางจื่อโม่เอาไว้“หากมีผู้ใดกล้านินทาเจ้า ข้าจะขับไล่ออกจากจวนให้หมด ส่วนท่านพ่อไม่สนใจเรื่องหยิบย่อยเหล่านี้หรอก หากให้ข้าเดาทันทีที่สร่างเมาอย่างเต็มที่ท่านพ่อของข้าก็คงจะออกไปที่ค่ายพักแรมของกองทัพเฝ้าควบคุมการฝึกในยามเช้าแล้ว” หยางจื่อโม่เอ่ยพลางดึงร่างงามของนางไปโอบกอดเอาไว้“เจ้านอนต่ออีกหน่อยเถิด เมื่อคืนนี้เจ้าร่ำร้องว่าทั้งง่วงและอ่อนเพลียมิใช่หรือ” คำพูดของหยางจื่อโม่ทำให้ใบหน้าของซูเยว่อิงแดงก่ำ

ภายในเรือนรับรองซูเยว่อิงดึงหน้าผ้าเช็ดหน้าผืนใหญ่ขึ้นมาใช้ปิดกั้นลมหายใจของตนเอง เมื่อนางส่งสายตาสาวใช้สองคนออกไปสำรวจรอบๆ เรือน ส่วนสาวใช้อีกคนรีบไปจัดการกับโถกำยานที่ถูกจุดอยู่ในห้อง ผ่านไปเพียงไม่นานสาวใช้ที่ถูกส่งออกไปด้านนอกก็หิ้วร่างของชายหนึ่งหญิงหนึ่งโยนมากองลงตรงหน้าซูเยว่อิง“สาวใช้ผู้นี้น่าจะเป็นคนคอยจับตาดูแล้วเป็นคนส่งข่าว ส่วนบุรุษผู้นี้เขาและพรรคพวกอีกสองคนกำลังยืนรอเป่าควันพิษเข้าไปในห้องนอนด้านในเจ้าค่ะ” สาวใช้ที่หยางจื่อโม่ส่งมาเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงอึมครึม สาวใช้ของเฉียนเหม่ยชิงเตรียมจะส่งเสียงกรีดร้องออกมาแต่กลับถูกซูเยว่อิงตบเข้าที่ใบหน้าอย่างรุนแรง“หากเจ้ากล้าส่งเสียงร้องข้าจะทำให้เจ้าไม่ได้ตายดี” คำพูดของซูเยว่อิงทำให้สาวใช้นางนั้นเนื้อตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว ซูเยว่อิงโยนถุงเงินอันหนักอึ้งลงไปตรงหน้านางแล้วเอ่ยถามออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา“บอกแผนการของนายของเจ้ามา หากมัวชักช้าไม่เพียงเจ้าจะไม่ได้เงิน ข้าจะทำให้เจ้าเหลือแม้แต่ชีวิต” สีหน้าและน้ำเสียงของซูเยว่อิงทำให้สาวใช้ผู้นั้นรีบพยักหน้าแล้วเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา“เมื่อหลายวันก่อนท่านเจ้าเมืองแอบช่วยเ

เมื่อซูเยว่อิงลืมตาขึ้นมาอีกครั้งร่างของนางก็ได้รับการทำความสะอาดและผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว นางหันไปมองหยางจื่อโม่ที่นั่งเฝ้าอยู่ข้างเตียงของนางด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยการขออภัย“ขอโทษนะ ข้าไม่ได้ตั้งใจจะอาเจียนใส่ท่าน แต่ไม่รู้ทำไมอยู่ๆ กลิ่นคาวเลือดเหล่านั้นก็ทำให้ข้ารู้สึกอยากอาเจียนขึ้นมาจนทนเก็บอาการเอาไว้ไม่ไหว” ซูเยว่อิงเอ่ยพลางยื่นมือไปจับกุมมือของเขาเอาไว้ ยามนี้หยางจื่อโม่ก็ผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้ว ร่างกายที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายอันสดชื่นของเขาทำให้สีหน้าของนางพลันดีขึ้น“ท่านหมอมาตรวจเจ้าแล้ว เขาบอกกับข้าว่าเจ้าตั้งครรภ์ได้เดือนกว่าแล้ว” คำพูดของหยางจื่อโม่เต็มไปด้วยความอ่อนโยนและความยินดี ซูเยว่อิงจ้องมองเขาอยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงได้ยื่นมือลงไปกุมหน้าท้องที่ยังแบนราบของตนเองเอาไว้“ตั้งครรภ์แล้วเช่นนั้นหรือ” นางเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงอันแผ่วเบานางรู้ดีว่าโลกที่นางอยู่นี้คือโลกที่สมมุติขึ้นในนิยายที่นางเคยอ่าน แต่ตั้งแต่นางเข้ามาอยู่ในร่างนี้นางก็มองเห็นแล้วว่าแม้ว่าที่แห่งนี้จะแตกต่างจากโลกที่นางเคยอยู่ แต่นางกลับสัมผัสได้ว่าทุกสิ่งทุกอย่างในโลกใบนี้ล้วนเต็มไปด้วยก