All Chapters of ทะลุมิติมาเป็นแสงจันทร์ขาวของตัวร้ายในนิยายคุณธรรม: Chapter 21 - Chapter 30

หลังจากหยางจื่อโม่ออกจากจวนสกุลซูไปแล้ว ซูเยว่อิงจึงได้เดินกลับไปที่โถงรับรองของจวนอีกครั้ง สายตาที่ทุกคนใช้จ้องมองนางทำให้ซูเยว่อิงพลันทำตัวไม่ถูกในทันที“เหตุใดพวกท่านจึงได้มองข้าเช่นนี้กันเล่า ข้าไม่รู้จริงๆ นะว่าแท้จริงแล้วเสี่ยวจื่อคือซื่อจื่ออันอ๋อง หากข้ารู้ย่อมไม่มีทางวางแผนการโดยใช้เขาเป็นส่วนหนึ่งของแผนการเช่นนี้แน่” เมื่อซูเยว่อิงเอ่ยออกมาเช่นนี้ทุกคนก็ต่างพยักหน้าแล้วยิ้มออกมา“ก็ไม่ได้มีผู้ใดว่าเจ้านี่ ไปเถิดไปรายงานเรื่องนี้ให้ท่านปู่และท่านย่าของเจ้าทราบด้วยตนเองเถิด พวกท่านจะได้เลิกเป็นห่วงเจ้าเสียที” เมื่อกัวฟางเซียนเอ่ยออกมาเช่นนี้ซูเยว่อิงก็พยักหน้าแล้วรีบตรงไปเล่าเรื่องราชโองการและความเป็นมาของว่าที่เจ้าบ่าวของนางที่เรือนจื่อเวยสิ่งที่นางคาดไม่ถึงก็คือสองผู้เฒ่าต่างก็รับฟังนางด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความยินดี ไม่ซักถามและไม่ตำหนิ มีแค่เพียงคำแนะนำเรื่องการใช้ชีวิต สิ่งที่ผู้อาวุโสเน้นย้ำกับนางก็คือห้ามทำเรื่องที่ผิดศีลธรรม แม้ผู้อื่นอาจจะไม่รู้แต่คนที่รู้ดีมากที่สุดก็คือตนเอง หลังจากอบรมสั่งสอนนางจนพอใจแล้วฮูหยินผู้เฒ่าจึงได้ปล่อยนางกลับเรือนจื่อเถิงมื้อค่ำของวันน

เรื่องที่ท่านราชเลขาธิการเถียนได้รับโทษโบยและถูกพักราชการอย่างไม่มีกำหนดทำให้บรรดาขุนนางต่างเริ่มแบ่งฝักแบ่งฝ่าย ขุนนางฝ่ายบุ๋นเริ่มจับตามองท่านเสนาบดีซู ส่วนขุนนางบู๊ต่างจับตามองอิงกั๋วกง หากเป็นเมื่อก่อนทุกคนต่างมองว่าบุคคลสำคัญในราชสำนักสองคนนี้คือฝ่ายเดียวกัน แต่ปัจจุบันไม่มีผู้ใดคิดเช่นนั้นแล้วนอกจากความขัดแย้งจนทำให้สัญญาหมั้นหมายระหว่างสองสกุลถูกยกเลิกไป ยามนี้ยังมีเรื่องที่จวนเสนาบดีกำลังจะเกี่ยวดองกับอันอ๋องอีก แค่มองสถานการณ์ในวันนี้ก็เห็นได้อย่างชัดเจนแล้วว่าเสนาบดีซูคิดจะหนุนหลังอันอ๋องด้วยการปกป้องว่าที่บุตรเขยอย่างซื่อจื่ออันอ๋อง ส่วนอิงกั๋วกงวันนี้ก็พยายามออกหน้าช่วยขออภัยโทษให้แก่ท่านราชเลขาธิการเถียนอย่างเต็มที่ แต่ผลสุดท้ายท่านเสนาบดีซูผู้มีความเชี่ยวชาญในการพูดมากกว่าก็เป็นฝ่ายชนะ ทำให้ทุกคนในราชสำนักต่างลงความเห็นกันแล้วว่าหลังจากวันนี้ไปความสัมพันธ์ระหว่างท่านเสนาบดีซูและอิงกั๋วกงไม่มีทางกลับมาเป็นเหมือนเดิมแล้ว“ทั้งๆ ที่ก่อนหน้านี้ก็เป็นท่านที่แอบช่วยเกื้อหนุนท่านราชเลขาธิการเถียน เหตุใดวันนี้จึงได้ละทิ้งพ่อตาของตนเองไปเข้าข้างซื่อจื่ออันอ๋องได้” คำถามของอิงกั๋

ช่วงหลายวันมานี้ซื่อจื่อจวนอิงกั๋วกงกู้หมิงเข้าออกจวนราชเลขาธิการเถียนประดุจเป็นประตูจวนของเขา นอกจากจะใช้เส้นสายที่ตนเองมีพยายามหาหนทางช่วยเหลือราชเลขาธิการเถียนแล้ว เขายังมักจะไปที่ตำหนักบูรพาเพื่อยุยงองค์รัชทายาทให้ลุกขึ้นมาต่อการรั้งอยู่ในเมืองหลวงของซื่อจื่ออันอ๋องแม้ว่ายามนี้สุขภาพขององค์รัชทายาทจะไม่ค่อยจะดีนัก แต่ก็ยังพอมีเรี่ยวแรงลุกขึ้นมาพูดคุยกับเขาได้บ้าง องค์รัชทายาทมีอำนาจและบารมี ส่วนตัวเขามีกำลังทหารของสกุลกู้อยู่ในมือ เมื่อได้พูดคุยกันอยู่บ่อยครั้งย่อมจะสามารถสร้างความสัมพันธ์อันดีต่อกันได้อย่างรวดเร็ว“ไม่ว่าอย่างไรการที่ซื่อจื่ออันอ๋องเข้ามาอยู่ในเมืองหลวงก็ไม่ใช่เรื่องที่เหมาะสม แม้จะบอกว่าเข้าเมืองหลวงมาเพื่อแสดงความกตัญญูต่อองค์ไทเฮา แต่พวกเราย่อมรู้ดีว่าระหว่างเขาและองค์ไทเฮาหาได้มีความสนิทสนมต่อกันถึงเพียงนั้น” กู้หมิงเอ่ยออกมาในทันทีเมื่อเห็นว่ายามนี้เขากับองค์รัชทายาทสามารถพูดคุยกันได้โดยไม่ต้องระมัดระวังคำพูดต่อกันอย่างเช่นในกาลก่อนแล้ว“ข้าเองก็ไม่อยากให้เขาอยู่ในเมืองหลวงนานนัก จนใจที่เสด็จพ่อไม่กล้าลงมือ ส่วนเขาก็อาศัยความโปรดปรานที่เสด็จย่าทรงมอบให้มาทำ

ท้องฟ้ามืดครึ้มไปนานแล้วแสงของโคมไฟภายในจวนสกุลซูก็มืดดับไปหลายดวงแล้ว แต่หยางจื่อโม่กลับไม่มาหานางเสียที ซูเยว่อิงเดินวนไปเวียนมาอยู่ในห้องพักส่วนตัวเพื่อรอเขา แม้ว่านางจะง่วงมากแต่นางก็ยังไม่อยากนอนด้วยกลัวว่าตอนที่เขามานางจะหลับไปแล้ว หากเขาปลุกนางตื่นขึ้นมากลางดึกนางกลัวว่าความง่วงของนางอาจจะทำให้นางพูดจาตกลงกับเขาได้ไม่ชัดเจน“พรึบ!” สายลงที่พัดมาวูบหนึ่งทำให้แสงตะเกียงในห้องดับลง ซูเยว่อิงยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางความมืดอาศัยแสงจันทร์ที่สาดส่องเข้ามาในห้องจ้องมองไปยังเงาของคนผู้หนึ่งที่เข้ามาในห้องของนาง“คนของข้าเล่าให้ข้าฟังหมดแล้ว เจ้าวางใจเถิดข้าจะไม่ปล่อยให้มีผู้ใดวางยาข้าซ้ำอีกแน่” เสียงของหยางจื่อโม่ทำให้ซูเยว่อิงยิ้มออกมา นางตั้งใจจะจุดตะเกียงแต่เขากลับส่งเสียงห้ามนางไว้“ไม่ต้องจุดหรอกข้าเคยพูดแล้วว่าจะไม่พบหน้ากันก่อนแต่งงาน” คำพูดของเขาทำให้ซูเยว่อิงหัวเราะออกมาเบาๆ“แล้วที่ยืนอยู่ตรงหน้าข้าคือตัวอะไร” คำถามของนางทำให้นางได้รับคำตอบที่สุดแสนจะเย็นชาจากเขาในทันที“ข้าเป็นตัวอะไรก็ช่าง แต่ต่อไปห้ามเจ้าพูดว่าจะทิ้งข้าไปหาผู้อื่นอีกอย่างเด็ดขาด” น้ำเสียงอันแผ่วต่ำของเขาทำให้นาง

องค์รัชทายาททรงสิ้นสติไป ส่วนพระชายาองค์รัชทายาทยามนี้ยังคงตั้งสติได้ไม่เต็มที่นัก แม้ว่าฤทธิ์ยาจะยังคงตกค้างอยู่แต่ยามนี้เมื่อพบว่าตนเองกำลังตกเป็นเป้าสายตาของผู้คนอีกทั้งยังมีพระสวามีที่สิ้นสติลงไปตรงหน้าทำให้พระนางได้แต่ส่ายหน้าแล้วร่ำไห้ออกมา ในใจก็ได้แต่คิดว่าจบสิ้นแล้วหลังจากวันนี้ไปชีวิตของตนเองคงจะจบสิ้นแล้ว พระชายาองค์รัชทายาทที่ทำเรื่องเสื่อมเสียในตำหนักบูรพา ไม่ว่าอย่างไรนางก็จะต้องถูกกำจัดทิ้งโดยไม่มีผู้ใดช่วยเหลือได้แน่พระชายาองค์รัชทายาททรงเหลือบสายพระเนตรไปมองร่างขององค์รัชทายาทที่ในยามนี้หมดสติไปแล้วก็แค่นยิ้มออกมาอย่างเย้ยหยัน สายพระเนตรที่เต็มไปด้วยความรังเกียจที่ฉายชัดออกมาเมื่อครู่นี้พระนางทันได้เห็นก่อนที่เขาจะหมดสติไปเดิมทีนางแต่งเข้าตำหนักบูรพามาเป็นเพราะนางคือคุณหนูใหญ่จวนสกุลต่ง บิดาของนางคือผิงอันโหวต่งหลี่เจี๋ยผู้บัญชาการกองกำลังรักษาเมืองหลวงและผู้บัญชาการกองกำลังราชองครักษ์หลายปีมานี้พระนางไม่อาจจะตั้งครรภ์มอบทายาทให้ตำหนักบูรพาได้จึงถูกองค์รัชทายาทใช้ทั้งวาจาและกำลังทำร้ายมาโดยตลอด เพื่อลดความกดดันให้ตนเอง นางรับสตรีมากหน้าหลายตาเข้ามาอยู่ในตำหนักบูรพา