All Chapters of ทะลุมิติมาเป็นแสงจันทร์ขาวของตัวร้ายในนิยายคุณธรรม: Chapter 41 - Chapter 50

มู่หรงต้วนจ้องมองสาวน้อยที่กำลังจ้องมองเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น เรื่องที่เขาเคยพูดกับลูกน้องของตนเองว่าจะขอถอนหมั้นกับนาง เขาเคยพูดจริงๆ เพียงแต่ลูกน้องกลุ่มนั้นล้วนเป็นลูกน้องคนสนิทของเขาเกือบทั้งสิ้น คนกลุ่มนี้ต่างก็ไม่มีผู้ใดเป็นคนพูดมาก แล้วเหตุใดพวกนางจึงได้ล่วงรู้คำพูดของเขา“ต้องขออภัยคุณหนูรองต่ง ก่อนหน้านี้เป็นเพราะข้ากำลังมึนเมาจึงได้พลั้งปากเอ่ยออกไปโดยไม่ตั้งใจ อีกทั้งลูกน้องกลุ่มนั้นคือคนที่ข้าไว้ใจจึงคิดไม่ถึงว่าพวกเขาจะนำคำพูดในยามมึนเมาข้าไปพูดต่อ” คำพูดของมู่หรงต้วนทำให้ต่งฮุ่ยเหมยรีบส่ายหน้าในทันที“ไม่ใช่พวกเขา คนที่พูดออกมาคือท่านและคนที่ได้ยินก็คือลูกน้องของท่าน ข้าและสหายของข้า” คำพูดของต่งฮุ่ยเหมยทำให้มู่หรงต้วนพลันมีสีหน้างงงวยนางจึงได้เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา“หอสุราจี้หยาคือกิจการของสหายของข้า” เมื่อต่งฮุ่ยเหมยเอ่ยออกมาเช่นนี้มู่หรงต้วนก็พยักหน้าพลางเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา“คิดไม่ถึงว่าหอสุราที่มีชื่อเสียงของเมืองหลวงจะไม่มีความเป็นส่วนตัวถึงเพียงนี้”ต่งฮุ่ยเหมยย่อมจะฟังคำพูดประชดประชันของเขาออกนางจึงได้เอ่ยออกมาเพื่อปกป้องเจ้าของหอสุรา

เช้าวันรุ่งขึ้นสิ่งที่ทำให้แผนการในวันนี้ของซูเยว่อิงต้องเปลี่ยนไปก็คือการที่มีนางข้าหลวงจากในวังมาที่จวนอ๋องประกาศให้ทราบว่ามีรับสั่งจากองค์ไทเฮาให้ชายาซื่อจื่ออันอ๋องไปเข้าเฝ้าองค์ไทเฮาที่ตำหนักรุ่ยเซียง ช่วงหลายเดือนมานี้องค์ไทเฮาทรงประชวร คนที่สามารถเข้าเฝ้าองค์ไทเฮาได้มีแค่เพียงท่านเสนาบดีซูและหยางเฉิงฮ่องเต้ ตั้งแต่ซื่อจื่ออันอ๋องเข้าเมืองหลวงมาเขาก็มีแค่เพียงเขาที่เข้าออกตำหนักรุ่ยเซียงเพื่อเข้าเฝ้าองค์ไทเฮา“แต่งงานกับเจ้าแล้วหากไม่พาเจ้าไปเข้าเฝ้าเสด็จย่าก่อนจะกลับหลิงหนานก็ออกจะดูอกตัญญูเกินไปจริงๆ ไหนๆ ข้าก็ใช้พระนางมาเป็นข้ออ้างในการเข้าเมืองหลวงแล้ว ก็ควรจะทำให้สมจริงสักหน่อย เจ้าไม่ต้องกังวลข้าจะไปเข้าเฝ้าเสด็จย่าเป็นเพื่อนเจ้าก็แล้วกัน” หยางจื่อโม่เอ่ยออกมาเมื่อเห็นสีหน้าที่เต็มไปด้วยความกังวลของซูเยว่อิง เมื่อเขาเอ่ยออกมาเช่นนี้ซูเยว่อิงจึงพยักหน้าพลางรีบเปลี่ยนเครื่องแต่งกายให้ดูเป็นทางการมากยิ่งขึ้นยามที่นางข้าหลวงเห็นว่าหยางจื่อโม่เดินเคียงข้างซูเยว่อิงออกจากจวนมาด้วยนางข้าหลวงก็ทำท่าว่าจะเอ่ยปากทัดทาน แต่เมื่อได้เห็นสายตาที่เต็มไปด้วยการตักเตือนของหยางจื่อโม่ นางข

เยียนไทเฮาทรงหันไปยกกล่องไม้ใบหนึ่งมาประทานให้ซูเยว่อิง ความหนักอึ้งของกล่องไม้ทำให้ซูเยว่อิงรีบส่งเสียงถามในทันที“ด้านในกล่องคืออะไรหรือเพคะ”“ของที่อยู่ด้านในคือชุดเครื่องประดับที่ข้าชื่นชอบมากที่สุด ในกล่องใบนี้มีตั๋วเงินอีกหลายใบ โฉนดที่ดินและร้านค้าอีกสองสามแห่ง ข้าขอมอบให้เจ้าเป็นของขวัญ จากกันวันนี้อาจจะเป็นครั้งสุดท้ายที่พวกเราจะได้พบหน้ากัน ข้าหวังให้เจ้ากับโม่เอ๋อร์ของข้าได้ครองรักกันจนแก่เฒ่า ใช้ชีวิตด้วยกันอย่างสงบสุข มีลูกหลานพร้อมหน้า หากเป็นไปได้ข้าก็หวังว่าจะได้ยินข่าวดีจากพวกเจ้าในเร็ววัน”ถ้อยคำอวยพรของเยียนไทเฮาทำให้ซูเยว่อิงรีบคุกเข่าลงแล้วคำนับพระนางอย่างเต็มพิธีการ“หลานสะใภ้ผู้นี้ขอถวายพระพรต่อเสด็จย่า ขอให้เสด็จย่าทรงมีพระวรกายแข็งแรง ปราศจากโรคภัย จากกันครั้งนี้จะไม่ใช่ครั้งสุดท้าย หากหลานสะใภ้สามารถมีทายาทให้ซื่อจื่อได้เมื่อไหร่จะต้องรีบพามาให้เสด็จย่าได้พบหน้าอย่างแน่นอนเพคะ”คำพูดที่เต็มไปด้วยความจริงใจของซูเยว่อิงทำให้เยียนไทเฮาทรงพยักพระพักตร์แล้วทรงตรัสออกมาด้วยความปลาบปลื้มพระทัย “เช่นนั้นข้าก็จะรออุ้มลูกของพวกเจ้าก็แล้วนะ” เมื่อทรงตรัสจบก็ทรงโบกพระหัต

ซูเยว่อิงย่อมจะอ่านความคิดของเขาออก แต่นางไม่ต้องการเป็นหมากให้ผู้ใดและจะไม่ยอมให้หยางจื่อโม่ต้องพัวพันกับคนคู่นี้อีก สิ่งที่นางสามารถทำได้ก็คือขุดหลุมให้กู้หมิงและซูเยว่หรูกระโดดลงไปแล้วช่วยถมซ้ำเพียงเท่านั้น“กู้หมิง ซูเยว่หรู พวกเจ้ากับข้าต่างคนต่างอยู่จะไม่ดีกว่าหรือ ยามนี้พวกเจ้าก็ได้ครองคู่กันสมใจแล้ว แล้วเหตุใดพวกเจ้าจะต้องพยายามมาก่อกวนความสงบของข้าด้วย” ซูเยว่อิงเอ่ยออกมาพลางจ้องมองกู้หมิงและซูเยว่หรูด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเย็นชา ส่วนกู้หมิงและซูเยว่หรูต่างก็หันไปจ้องมองกันและกัน คนทั้งคู่ต่างก็คิดตรงกันว่าไม่รู้ว่าวันนี้ซูเยว่อิงจะมาไม้ไหน แต่ที่แน่ๆ ยามนี้นางสามารถดึงดูดความสนใจของทุกคนในภัตตาคารเหม่ยสือให้มาสนใจพวกเขาได้สำเร็จแล้ว“พี่หญิง ข้าก็แค่อยากจะปรับความเข้าใจกับท่าน ถึงอย่างไรพวกเราก็เป็นพี่เป็นน้องกัน แต่เหตุใดท่านจึงได้ลงไม้ลงมือกับสามีของข้าเช่นนี้” คำพูดของซูเยว่หรูทำให้ซูเยว่อิงหัวเราะออกมาอย่างเย้ยหยันในทันที“เจ้าลองหันไปถามทุกคนที่อยู่บริเวณนี้ดู ว่ามีผู้ใดไม่รู้บ้างว่าก่อนหน้านี้ซื่อจื่อจวนอิงกั๋วกงพยายามทำอย่างไรกับข้าบ้าง ทั้งร่วมมือกับเจ้าวางยาทำร้า

การตายของซูเยว่หรูกลายเป็นหัวข้อที่ได้รับการพูดถึงอย่างแพร่หลาย แต่คนที่ถูกเอ่ยถึงจนทำให้ชื่อเสียงเสียหายกลับหาใช่ซูเยว่อิง คนที่ถูกทำลายชื่อเสียงกลับเป็นกู้หมิงที่ในยามนี้กลายเป็นคุณชายเสเพลในเมืองหลวงไปเสียแล้ว เถียนเอินผู้เป็นตาของซูเยว่หรูถวายฎีกาเข้าวังหลวงอีกครั้ง และครั้งนี้คือการยื่นฎีกาของถอดถอนตำแหน่งซื่อจื่อของกู้หมิงแม้ว่ากู้หมิงจะเป็นบุตรชายเพียงคนเดียวของอิงกั๋วกง แต่บรรดาคุณชายที่เติบใหญ่จากบ้านสายรองสกุลกู้มีหลายคนที่พร้อมจะรับตำแหน่งนี้ แม้ว่าความสามารถของพวกเขาจะสู้กู้หมิงไม่ได้ แต่กลับไม่มีผู้ใดมีชื่อเสียงอื้อฉาวได้เท่าเขาอีกแล้ว หยางเฉิงฮ่องเต้ต้องการลดทอนความฮึกเหิมของจวนอิงกั๋วกงอยู่แล้วย่อมจะฉวยโอกาสนี้ปลดตำแหน่งซื่อจื่ออิงกั๋วกงของกู้หมิงเพื่อสร้างความวุ่นวายภายในจวนอิงกั๋วกงทางด้านสกุลซูการตายของซูเยว่หรูไม่ได้รับผลกระทบกับเรื่องนี้ ตอนที่ซูเยว่อิงเข้าไปบอกลาผู้อาวุโสภายในจวน ทุกคนแค่เพียงถามนางว่านางได้รับผลกระทบจากเรื่องนี้หรือไม่ พอรู้ว่านางไม่ได้รับผลกระทบเกี่ยวกับเรื่องนี้ทุกคนก็หาได้เอ่ยถึงเรื่องการตายของซูเยว่หรูอีก ยามนี้สิ่งที่ทุกคนกำลังกังวลก็คือกา