All Chapters of ชีวีอย่ามาร้าย: Chapter 11 - Chapter 20

“รอมึงมาก็จะเริ่ม” ชีวีหันไปหาเพื่อนที่มันพึ่งกลับมา“มาแล้วนี่ไง” ญานั่งลงข้าง ๆ ชีวีถึงได้เริ่มพูดถึงเรื่องที่เรียกประชุมชมรมดนตรีวันนี้ชีวีประธานชมรมหลัก มีญาและเพื่อนรุ่นเดียวกันหลายคนทั้งรุ่นน้องในชมรม ประชุมพูดถึงการเตรียมงานดนตรี เพราะอีกไม่นานจะเปิดเรียนน้องใหม่ มีกิจกรรมสำหรับนักศึกษาใหม่เข้ามาเยอะซึ่งชมรมดนตรีได้เข้าร่วมเกือบทุกกิจกรรม เพราะต้องให้ความบันเทิงหลังงานจบ แจกแจงหน้าที่ ดูแลเครื่องดนตรี เช็กตั้งปรับให้เข้าที่พร้อมใช้งาน ทั้งจัดกลุ่มที่ใครจะขึ้นงานไหนบ้างสลับกันไปคนเดิมรับทุกงานคงไม่ไหว จัดให้งานเข้ากับคน ใครถนัดอันไหนเล่นอันนั้น นักร้องนำหลัก ๆ มีหลายคนรวมทั้งชีวี เขาต้องขึ้นร้องคนแรกแน่นอน น้ำหวานไม่น่าจะได้มาเพราะออกฝึกงาน ถึงได้ต้องเตรียมคนอื่นซึ่งรุ่นน้องหลายคนทำหน้าที่ร้องนำได้ดี บางคนถนัดด้านดนตรี กีตาร์ เบส กลอง และอื่น ๆนั่งพูดคุยปรึกษาหารือมอบหมายหน้าที่ อยู่นานหลายชั่วโมงกว่าจะสรุปกันได้เล่นเอาเกือบค่ำ รุ่นน้องแซวให้ชีวีเลี้ยงข้าวเลี้ยงน้ำ เขายังใจดีบอกจะเลี้ยงก็ได้ไม่ไกลเอาเป็นที่ร้านหลังมหาวิทยาลัยกันยกทีม รุ่นน้องดีใจกันใหญ่“ไม่ไปนะ เพื่อนรอ”ญา

“ขอบคุณนะที่แวะมาส่ง” พูดพร้อมปลดสายคาดเบลต์ออกจากตัว ชีวีโน้มตัวแนบหน้ากับพวงมาลัยหันมามองเธอ ท่าทางเหมือนคราวก่อน“แค่ขอบคุณ ?” เสียงทุ้มต่ำพูดผ่านลำคอแผ่วเบาเพราะเขายังแนบข้างแก้มกับแขนที่วางบนพวงมาลัย ทั้งยังมองกันด้วยสายตาที่ดูไม่ออก บอกไม่ถูกว่าคิดอะไรอยู่“อยากได้อะไร” มะปรางยังถามเช่นเดิมเหมือนครั้งก่อนที่เขามาส่ง รอบที่แล้วชีวีบอก ‘ขอคิด’ รอบนี้อาจคิดได้แล้วมั้งแค่น้ำเพิ่มสองแก้ว อาหารสองมื้อเธอเลี้ยงได้ แต่พอได้ยินคำตอบจากอีกฝ่าย ความคิดในหัวเธอกลับสะดุดรีบหันมามองหน้าคนพูด“อยากได้เธอ” คนถามนึกเพียงหวังว่าเขาน่าจะอยากให้เธอเลี้ยงข้าวสักมื้อหรือกาแฟสักแก้ว แต่คนตอบกลับอยากได้มากกว่านั้น มะปรางยอมรับว่าใจกระตุกกับประโยคเพียงสามพยางค์ของคนตรงหน้า แล้วทำไมคำตอบเขาไม่เหมือนตอนมาส่งเธอรอบก่อนแค่บอกว่า ‘ขอคิดดูก่อน’ ก็ยังดี“เมาเหรอ” เขาต้องเมาแน่ ๆ พูดออกมาด้วยใบหน้าเรียบนิ่งสายตา เอาแต่จับจ้องมองกันไม่ลดละ“ไม่ได้ดื่มจะเมาอะไร”“ไม่รู้สิ เมาอากาศมั้ง ไปนะ วันนี้จะถือว่าวีไม่ได้พูดกับเรา อ๊ะ” หญิงสาวพูดพร้อมขยับตัวกำลังจะเปิดประตูลงรถกลับถูกดึงหลังข้อมือไว้ พอหันกลับไปชีวียั

“หวัดดีทั้งสองคน ดีนะน้ำไม่หก วีเป็นไรเปล่า โทษทีนะเราไม่ระวังเอง” นิลพูดพร้อมทักทายสองแฝดที่พอรู้จักกันบ้าง แต่เหมือนแฝดอีกคนที่เธอถามดูเหมือนเขาจะไม่ฟังคำถามจากเธอ ชีวีเอาแต่มองจ้องหน้ามะปราง“ไอ้วี” “อือ เราไม่เป็นไร นิลเป็นไรเปล่า” แฝดพี่ใช้ศอกกระตุกข้างแขนแฝดน้อง ชีวีถึงได้สติหันไปหานิลแล้วพูดเร็ว ๆ“ไม่เป็นไรเลย” นิลพูดไปด้วยยิ้มไปด้วยเหมือนเธอจะตัวเล็กสุดในวงสนทนานี้ มะปรางยังสูงกว่านิด ส่วนสองแฝดสูงกว่าเธอเกือบเท่าตัว“วินหวัดดี” มะปรางพึ่งหาเสียงตัวเองเจอเธอเห็นเขาตั้งแต่เดินเข้ามาพลันขาแข็งเดินไม่ออก ทั้งใจที่กระตุกเต้นเร็วกว่าปกติ ยิ่งเขาเดินเข้ามาใกล้เห็นหน้าชัด ๆ กับริมฝีปากหยักสวยนั้นอีก ทำเอาขาที่ควรจะก้าวเดินไปข้างหน้าเหมือนมันอยากถอยหลังซะให้ได้“มาซื้อน้ำกันเหรอ” ชีวินปากหนักก็จริง แต่กับคนรู้จักเขาพูดได้ปกติ“ใช่ ได้พอดี กำลังจะกลับเข้ามอ” นิลยังพูดด้วยรอยยิ้มสดใสให้เพื่อนต่างสาขา ไม่เห็นเลยว่าหน้าเพื่อนตัวเองดูยุ่งยากมากแค่ไหน ชีวีเอาแต่จ้องเธอ“นิลไปเถอะ งั้นพวกเราไปก่อนนะ”มะปรางหันไปหานิลทั้งยกมือจับช่วงแขนเพื่อนเชิงสะกิดให้เดินออกไป พร้อมเงยหน้าหันไปสบตากั

นี่ก็เที่ยงคืนกว่าจวนจะตีสองไม่หลับไม่นอนวะ แล้วดูชุดที่สวมอยู่สินั่นน่ะ ใส่กับไม่ใส่ดูไม่ต่างกันสักนิด ยิ่งเห็นหัวคิ้วเขายิ่งขมวดเข้ากันแน่นกว่าเดิม“ปรางทักไหม” นิลถามเพื่อนที่นั่งอยู่ข้างเธอ เพราะเห็นกลุ่มคนมาใหม่นั่งไม่ใกล้ไม่ไกลซึ่งคุ้นเคยกันดี“ทักใคร” มะปรางเองกลับชะงักไป เธอคิดตามไม่ทันเมื่อสบสายตาเข้ากับเขา“ธารไง” ญาพูดเสริมหลังเห็นเพื่อนนั่งนิ่งกลุ่มเพื่อนมะปรางหลังจากย้ายงานมาทำที่ห้องเธอต่อ จนเสร็จในระดับที่คิดไว้ กินมื้อดึกด้วยกันก็แล้วนั่งเล่นเบื่อ ๆ เซ็ง ๆ นิลดันบอกออกความคิดเห็นเรื่องมาผ่อนคลายกันหน่อยร้านบรั่น-แบรนด์-บาร์ ที่พวกเธอมาประจำ ซึ่งเป็นร้านของเฮียบาร์พวกเธอพอรู้จักเขาบ้างไม่ได้สนิทมาก แต่เวลาเจอหน้า เขาจะชอบทักทายมะปรางเป็นคนแรกเพื่อให้เธอแก้เก้อ“อย่าเลยเขามากับเพื่อนน่ะ นั่งอยู่ตรงนี้ก็มองเห็น” มะปรางบอกเพื่อนไปตามความจริง นั่งอยู่ตรงนี้เธอสามารถมองเห็นธารได้ ก่อนจะเห็นธารเหมือนเธอจะเห็นชีวีก่อนเพราะเขานั่งข้างธาร“ดีเหมือนกันอย่าไปทักเลย ดูหน้าไอ้วีดิ คิ้วมันทำไมผูกเป็นโบแบบนั้น เห็นแล้วชวนเครียด” ญาพูดทั้งยกแก้วในมือให้กลุ่มนั้นรวมทั้งชีวีด้วย ถึงจะ

“ไม่มีครับ ขอบคุณ”“พี่คะพี่การ์ดช่วยด้วยค่ะ พี่คะ... อุ๊บ !” ชีวียกแขนพาดไหล่กอดคอมะปรางไว้ทั้งใช้มือข้างเดียวกันปิดปากเธอ อีกแขนกอดรอบเอวบางไม่ให้เธอดิ้นหนี“ไม่มีอะไรครับ แฟนผมแค่งอน” “แฟน !” เสียงการ์ดสามสี่คนดังขึ้นพร้อมกัน ได้ยินข่าวว่าเพื่อนเฮียบาร์ เจ้านายของพวกเขายังไม่มีแฟนกันสักคนนี่“เด็กน่ะครับ” พอได้ยินแบบนั้นพวกพี่การ์ดต่างพยักหน้าให้ ด้วยความที่พอรู้ว่าเพื่อนเฮียบาร์แต่ละคน หน้าตาดีคงไม่ฉุดใครออกจากร้านไปหรอกมั้ง ซึ่งเหมือนจะคิดผิดไม่ฉุดก็เหมือนฉุดมะปรางดิ้นเร่า ๆ เดินตามแรงกอดเขามาถึงลานจอดรถพื้นที่สำหรับวีไอพี ไม่ได้มืดมากมีไฟส่องสว่างให้มองเห็น แต่กลับไม่มีคนอยู่แถวนี้สักคน มีเพียงโซนลานจอดของลูกค้าไกลออกไปสองสามคนกว่าจะร้องไห้ช่วย กว่าจะมาคงไม่ทันเขาที่อยู่ใกล้เธอขนาดนี้ชีวียังใช้แขนข้างหนึ่งกอดคอมะปราง ทั้งใช้มือข้างเดียวกันปิดปากเธอไม่ให้โวยวาย หญิงสาวพยายามจะกัดเขาหลายที แต่ดีที่หลบทันพอเธอง้างปากเขาก็จับคางเล็กให้ปิดลง เดี๋ยวโดนกัดคืนอย่ามาโวยละกันถึงรถเจ้าตัวใช้กุญแจเปิดสัญญาณปลดระบบล็อก มืออีกข้างเปิดประตูหลังที่นั่งคนขับ ยื้อตัวไปหยิบของออกมา อีกมือยังก