All Chapters of ชีวีอย่ามาร้าย: Chapter 21 - Chapter 30

มะปรางยังยืนนิ่ง เธอไม่ได้ดีดดิ้นเพื่อให้หลุดพ้นออกจากพันธนาการของเขา แต่ยังคอยหาจังหวะที่ชายหนุ่มผ่อนแรงกอดลงเธอถึงจะผลักออก แต่มันไม่มีช่วงนั้นเลยชีวีกอดแน่นเหมือนกลัวเธอจะหายไปจู่ ๆ คนซบอกกลับขยับใบหน้าใช้ริมฝีปากกับจมูกกดจูบลงเนินหน้าอกอวบอิ่มที่มันเบียดชิดกันจนสองเต้าล้นออกมา ด้วยลักษณะชุดที่สวมใส่เน้นโชว์เนื้อนมอยู่แล้ว คนตัวโตยังหายใจเข้าจนเต็มปอด มะปรางใจเต้นรัวกับความใกล้ชิดนี้คนกอดกันไว้แนบหน้ากับนมจวนพอใจ ยังไม่วายเกยปลายคางวางไว้เนินอกแหงนมองหน้ากัน“อยู่ท่านี้เราแทบไม่เห็นหน้าเธอเลย” เสียงคนพูดยังแผ่วเบาแล้วสายตาที่มันใสแป๋วแบบนั้นอีก มะปรางแทบหาเสียงตัวเองไม่เจอเหมือนเธอกำลังโดนเขาอ้อน มองไม่เห็นหน้าเธอแล้วเขามองเห็นอะไร“ทำไม”“มองเห็นแต่นม”“วี”มะปรางเรียกชายหนุ่มอยากอ่อนใจทั้งยังอยากให้มีสติ เธอไม่รู้จักเขาดีพอหรือเธอพึ่งจะได้รู้จักเขาในอีกมุมกันแน่“ขอหอมได้ไหม” ตัวเธอหอม เขาอยากหอมเธอ“หอมตรงไหน” เขาอยากหอมตรงไหนกัน นมเธอก็เหมือนจะหอมแล้ว“หอมทุกตรงที่เธอให้หอม”“ถ้าไม่ให้”“ก็ไม่เอาแต่จะหอม”“ไม่ใช่ เราหมายถึงถ้าไม่ให้หอม” เธอหมายถึงหอม อะไรของเขานั่น ไม่ใช่เอา

“อ๊ะ ! อื้อ~”จู่ ๆ โลกที่มะปรางยืนอยู่กลับพลิกคว่ำพลิกหงายอย่างรวดเร็ว เมื่อคนตัวโตสลับลุกขึ้นยืนหมุนตัวออกจากโต๊ะอุ้มเธอขึ้นนั่งแทน ไม่พอยังยื่นหน้าเข้าหากัน ทิ้งน้ำหนักลงริมฝีปากที่ประกบลงปากนุ่มนิ่ม มะปรางเอนกายไปด้านหลังใช้สองแขนค้ำพยุงตัวเธอทั้งตัวเขาที่โถมเข้ามาชีวีจูบเลาะเล็มกลีบปากบนล่างสลับดูดดึงทั้งเรียวลิ้นที่สอดแทรกไล่กวาดไล่ต้อน แขนข้างหนึ่งโอบประคองแผ่นหลังบางมือจับหลังลำคอเล็กเพื่อรับจูบมืออีกข้างรั้งกระโปรงยีนสีขาวสั้นกุดขึ้นไปไว้ช่วงเอวบาง ออกแรงดึงแพนตีตัวจิ๋วจนหลุดพ้นไม่กีดขวาง ไล่ท้องนิ้วสัมผัสความเป็นเธอที่มีเส้นไหมเล็กนุ่มนิ่ม สองกลีบอูมอวบอัดที่เขาไม่เคยได้สัมผัสมาก่อนกุมไว้เต็มมือ ลูบน้องสาวเธอด้วยฝ่ามือของเขาเต็มรัก“อื้อ” มะปรางครางได้เพียงในลำคอ เมื่อเขาใช้ท้องนิ้วแหวกรอยแยกความเป็นเธอออกไล่ลงมาตั้งแต่เนินน้อยผ่านจุดอ่อนไหว มาถึงช่องทางคับแคบที่ปล่อยความชื้นแฉะออกมาจนน่าอายใจคนทำกระตุกเต้นรัวไม่แพ้คนโดนปรนเปรอ ชีวีใช้สองนิ้วกลางนิ้วชี้ไล่แตะความชื้นแฉะจนทั่วนิ้ว บดคลึงขึ้นลงกลางกลีบสวย พอเขาเร่งจังหวะบดขยี้ด้านนอก มะปรางตัวเกร็งขึ้นมาทันที รีบยกมือข้างห

“แม่ร่วง !”มะปรางอุทานเสียงดังลั่นคนเดียวในห้องน้ำทั้งเอามือปิดปาก ตัวเธอในร่มผ้ามีรอยคิสมาร์กเต็มไปหมด โดยเฉพาะตรงหน้าอกอวบอัดทั้งสองข้างที่มันแทบไม่เห็นเนื้อแท้ เหมือนมีคนเอานมเธอไปต่อยแทนกระสอบทราย แต่คนตัวดีที่ทำเธอ เขาต่อยด้วยปากร้าย ๆ ของเขา“ทำไมถึงไม่เป็นเพียงแค่ฝันกันนะ” ถ้าได้เจอกันเธอไม่รู้เลยจริง ๆ ว่าต้องทำหน้าแบบไหน นิ่งทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นหรือต้องยังไง หญิงสาวส่ายหัวเรียกสติถอดชุดนอนออกทั้งตัว หวังจะเช็กสภาพร่างกายทั้งอาบน้ำแต่งตัวเข้ามหาวิทยาลัย แต่พอเดินผ่านกระจกเหมือนเธอเห็นอะไรแวบ ๆ ที่เพิ่มขึ้นมาบนตัวมะปรางถอยหลังก้าวขากลับมาหน้ากระจก ใบหน้าสดใสแต่คิ้วขมวด มองตรงลานคอตัวเอง ทำไมมีสร้อยห้อยด้วยเกียร์สวมอยู่ มือบางยกขึ้นจับจี้เล็กไว้ ของใครคงไม่ต้องถาม แล้วเขามาใส่ให้เธอทำไมหญิงสาวกำลังจะถอดออกจู่ ๆ เสียงโทรศัพท์กลับดังบ่งบอกว่ามีคนโทร.มา มือที่จับสร้อยไว้ลดลงหันหาชุดคลุมมาสวมเร็ว ๆ แล้วเดินออกจากห้องน้ำไป เธอไม่เจ็บเหมือนตอนแรกด้วยความขยับตัวไปมาคงปรับร่างกายได้แล้วพอเดินถึงโต๊ะเล็กข้างหัวเตียงจับโทรศัพท์มาดู เห็นชื่อคนโทร.เข้าใจที่นิ่งสงบกลับกระตุกเต้นแรง

“เจ็บนะญา”“พูดอะไรก็ไม่รู้”“ก็มันจริงสาว ๆ ทั้งในทั้งนอกรั้วมหา’ลัยต่างอยากจูบชีวีทั้งนั้นแหละ ใช่ไหมปราง”คนถูกขอความคิดเห็นถึงกับชะงักไป ปากเขาน่าจูบไหมเธอไม่รู้ รู้เพียงเมื่อคืนเขาจูบเธอค่อนคืนด้วยปากนั้น“ถ้ามันทำอะไรที่ปรางไม่โอเคเอามาก ๆ บอกเราได้”“บอกนิลด้วย”“จะช่วยปราง ?”“จะไปแทน”นิลยังพูดติดตลกญามองแรงใส่หลายทียังไม่ยอมสลด ส่วนมะปรางได้แต่ส่ายหัวให้เพื่อน เธอคิดว่ากับชีวีน่าจะพอรับมือได้ ทั้งไม่อยากให้ญากับเขามีปัญหา เพราะยังไงทั้งสองคนก็เป็นเพื่อนกัน เธอถึงได้พูดให้ทุกคนสบายใจ“ไม่เป็นไรหรอก เขาคงไม่มาวุ่นวายมาก”ซะที่ไหนล่ะ เมื่อตอนนี้มะปรางนั่งทำตัวไม่ถูก อยู่โต๊ะทานข้าวในห้องคอนโดมิเนียมตัวเอง“ไม่หิว ?” คนนั่งตรงข้ามถามขึ้นหลังจากตักข้าวเข้าปากคำโต“อือ” มือทั้งสองข้างเจ้าของห้องถือช้อนกับส้อมนั่งนิ่งมองเขากินอย่างอร่อย“กินหน่อยเดี๋ยวไม่มีแรง” ชีวีเงยหน้าขึ้นมองเธอที่เอาแต่นั่งเขี่ยข้าวมองเขาอย่างไม่ไว้วางใจ “เราจะเอาแรงไปทำอะไร” “ไม่รู้เผื่อได้ใช้”มะปรางได้แต่กลอกตาไปมา ก่อนจะตักข้าวเข้าปาก ก็ดีเหมือนกันข้าวฟรีกินไปจะได้จบมื้อเย็นเมื่อช่วงเย็นตอนกลับจากมหาวิ

จู่ ๆ ดันมีรุ่นน้องผู้ชายสวมชุดนักศึกษาเนี้ยบเรียบร้อย อีกอย่างที่นี่น้องเฟรชชีปีหนึ่งต้องแต่งตัวถูกระเบียบให้เกียรติสถาบัน ขึ้นปีสองปีสามหรือปีสี่ฟรีสไตล์ แต่ยังต้องอยู่ในชุดสุภาพเสมอเมื่อเข้ามามหาวิทยาลัย“ผมชอบพี่ ชอบมาก ๆ รับรักผมทีได้ไหมครับ”รุ่นน้องชายพูด ไม่สิ เรียกว่าตะโกนเสียงดังฟังชัดทุกคำ คนแถวนั้นหันมองกันหมด มะปรางทำเพียงยิ้มให้บาง ๆ มีนิลกับญายืนอยู่ข้าง ๆ ทุกคนทำหน้าปกติที่บอกแบบนั้นคงเป็นรุ่นพี่สั่งให้มา มะปรางเจอบ่อยยิ่งเป็นดาวมหาวิทยาลัยคนรู้จักเธอเยอะ รุ่นน้องต่างสาขายิ่งพากันส่งน้องใหม่มาบอกรักเธอเยอะเวลาเดินไปไหนมาไหนมะปรางกำลังจะตอบออกไปเพื่อให้รุ่นน้องคนนี้ได้ลายเซ็นรุ่นพี่คณะสาขาเขา เธอไม่ได้คิดมาก ถ้าการตอบรับแล้วต้องได้ครบกับทุกคน หญิงสาวคงมีแฟนเป็นร้อย ให้ไปตามธรรมเนียมเท่านั้น“ไม่ได้ !”จู่ ๆ เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นจากทางด้านหลัง พอทุกคนหันไปมองถึงเห็นว่าคนมาใหม่เดินมาทางนี้และมาคนเดียว จนมาหยุดยืนข้างมะปรางด้วยใบหน้าบึ้งตึง“คือผม”รุ่นน้องที่มาบอกรักมะปรางไปเมื่อครู่พูดติด ๆ ขัด ๆ เพราะสบสายตาเข้ากับคนมาใหม่ที่หน้าเขาดูดุมาก เหมือนมือคนมาบอกรักเพื่อขอลายเ