All Chapters of ชีวีอย่ามาร้าย: Chapter 31 - Chapter 40

“อือ เดี๋ยวโทร.หา”ชีวีมองหน้าใบหน้าสวยที่ขึ้นสีระเรื่อกับริมฝีปากที่เขาพึ่งจูบไป คนมองถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ก่อนจะพยักหน้าเป็นเชิงบอกให้เธอไป พร้อมถอยออกห่างจากตัวรถมะปรางขับรถตรงกลับคอนโดมิเนียม คนมองตามได้แต่อมยิ้ม เขาตั้งใจมาหาเธอเพราะอยากเจอหน้าแค่นั้นเอง ก็ตามไปไม่ได้เพราะต้องไปโรงพยาบาลก่อนธารส่งข้อความมาบอกในกลุ่มเรื่องยอดตองประสบอุบัติเหตุ แต่ไม่เป็นอะไรมาก ธารจะเฝ้าเอง ให้พวกเพื่อนที่เหลือเคลียร์งานให้เสร็จค่อยตามไปชีวีถึงได้รีบมาหามะปรางแล้วค่อยไปหายอดตอง เพื่อนก็สำคัญ เธอนั้นสำคัญไหมไม่รู้แน่ แค่อยากเจอหน้าชีวี ชีวิน พิทย์ เฮียบาร์ มาถึงโรงพยาบาลพร้อมกัน เห็นยอดตองนอนเป็นผักพอดีกับเพื่อนฟื้นตื่นมาได้ โวยวายบอกว่าลืมน้องจนต้องวานไอ้ธารไปรับให้ที่มหาวิทยาลัยนั่งพูดคุยกับเพื่อนสักพัก ยอดตองดีขึ้นมากมันบอกว่าไกลหัวใจไม่ตายง่าย ทุกคนถึงโล่งอก จู่ ๆ โทรศัพท์ชีวินมีสายเรียกเข้าดังขึ้น มันก็รับปกติ ไม่ปกติตรงที่พูดไปด้วยสลับกับมองหน้าชีวีไปด้วยเหมือนเรื่องที่คุยจะเกี่ยวกับแฝดน้องชีวียังเลิกคิ้วขึ้นเป็นเชิงถามว่าคุยกับใคร ชีวินไม่ได้ตอบทันที คุยไม่นานก็วางสาย“แม่โทร.มาบอกให้

“เอ๊ะ เห็นนี่กันหรือยัง สตอรีชีวินลงรูปวีด้วย”“ปกติป้ะ”ญาพูดขึ้นนิลหน้างอกว่าเดิม หันไปหามะปรางแทน“นี่ปรางเห็นยัง วีนั่งกับใคร เห็นหน้าไม่ชัดในสตอรีมันซูมได้ไหมนะ หรือต้องแคปภาพจอออกมาแล้วค่อยซูม”“ใส่ใจเกินแม่คุณ”“เอ๊ะ ญานี่ยังไง”“อะไร ก็แค่บอกว่านิลใส่ใจเกิน”“ว่าเราขี้เสือกเหรอ”“ญามานี่เลยนะ”มะปรางนั่งอยู่โซฟาหัวเราะให้กับเพื่อนสองคน ที่เถียงตบตีกันรอบห้องพอหันกลับมาดูจอโทรศัพท์ของนิลยังเปิดหน้าสตอรีชีวินอยู่ เธอถึงได้หยิบมาดู โต๊ะไม้สีอ่อนมีชีวีนั่งอยู่ ฝั่งตรงข้ามเขาเป็นสาวน้อยหน้าตาสดใสยิ้มหวานเอียงอาย รอบกายเป็นต้นไม้สีเขียวดูสบายตา ไม่แน่ใจว่าเป็นบ้านสวนหรือรีสอร์ตเธอคิดว่าตัวเองจะไม่คิดและรู้สึกอะไรมาก แต่พอเห็นแคปชันกลับทำให้ใจดวงน้อยกระตุกขึ้นมานิด ‘บรรยากาศเปลี่ยน ใจก็เปลี่ยน’ พร้อมอิโมจิรูปหัวใจมะปรางยอมรับตั้งแต่ชีวีเข้ามาในชีวิตเธอมากขึ้นทุกอย่างดูเปลี่ยนไป ตัวเธอที่ไม่เคยมีใครได้แตะต้องเขากลับได้มันไป ไม่ใช่เขาที่บังคับฝืนใจกันจนเกินทน แต่เป็นเธอเองด้วยที่ยอมเพราะอะไรเธอก็ไม่รู้ได้ในตอนนั้นรู้เพียงไม่ได้รังเกียจสัมผัสจากเขา ไม่ได้กลัวการที่จะถูกเขามองด้วยสายต

“กรี๊ด”เสียงสาว ๆ ในห้องน้ำหญิงทั้งพูดทั้งกรี๊ดอย่างกระดี๊กระด๊า ส่วนคนยืนฟังที่เป็นหนึ่งในบทสนทนาเหมือนจะยิ้มก็ยิ้มไม่ออก คนยังคิดว่าเธอชอบธารอยู่เลย ถ้ามีใครเห็นเธอกับชีวีเข้าคงไม่ดีแน่ มะปรางหยิบโทรศัพท์ส่งข้อความหาธารทันที ซึ่งข้อความส่วนมากเป็นเธอทักไป แล้วธารตอบกลับเท่านั้น ข้อความระหว่างเธอกับธารคุยแค่เรื่องงานจริง ๆเวลาช่วงเที่ยงมะปรางมาหาธารคนเดียว นิลกับญาไม่ได้มาด้วยเธอไม่อยากรบกวนเพื่อนไปซะทุกเรื่อง พอมาถึงโรงอาหารของคณะวิศวะอุตสาหการ ซึ่งเป็นสาขาของน้องยอดเตยที่ทุกคนกำลังจับตามองเหมือนธารจะชอบเธอ แค่เธอเดินเข้ามารุ่นน้องต่างกันมองเป็นเรื่องปกติเธอชินแล้ว บางคนอาจยังไม่คุ้นตา มาถึงโต๊ะกลุ่มเพื่อนเขาอยู่กันครบทุกคน มีกลุ่มรุ่นน้องเฟรชชีปีหนึ่งน่าจะเป็นกลุ่มคนที่ธารชอบ เพราะเธอนั่งข้างธารอยู่น่ารักมากจริงด้วย ทุกคนในโต๊ะพอเห็นมะปรางต่างมองเธอเป็นตาเดียว บาร์ทักทายเธอคนแรก หญิงสาวหันไปสบตาเข้ากับนัยน์ตาสีอ่อนคมดุที่มองกันอย่างไม่สบอารมณ์ มะปรางทักทายบาร์และเพื่อนเขานิดหน่อย รีบเข้าเรื่องขอคุยกับธาร ธารเองไม่ได้ปฏิเสธ แต่ก่อนจะเดินออกมาธารยังยกมือตบไหล่ชีวีสองสามทีไม่เบาน

“หา ! แม่ร่วง” มะปรางผละจากอ้อมแขนคนตัวโตเดินตรงไปโซนครัวทันที เขาทำกับข้าวไม่เป็นเธอพอรู้จากญา แล้วนี่ไฟไหม้ขึ้นมาทำไงชีวียังยืนอยู่หน้าประตูห้องนอน หันมองตามร่างเล็กเดินไปก้ม ๆ เงย ๆ อยู่โซนครัวตัวเอง คนยืนมองนึกหงุดหงิดใจ ใช้ลิ้นดันกระพุ้งแก้มทั้งมือเท้าเอว แม่ตัวดี แค่ทอดไข่ดาวกับไส้กรอกเขาทำได้ เธอทำเหมือนเขาจะเผาห้อง“ปรางมานั่ง”“วีปิดแก๊สดีรึยัง ใช้น้ำมันอะไรทอด แล้วก๊อกน้ำปิดสนิทแน่” คนพูดยังเปิดตู้นั้น ปิดตู้นี้ มือยังกดเช็กเตาว่าปิดดีรึยัง ไม่วายยืดตัวเขย่งปลายเท้าเช็กกระทั่งเครื่องดูดควัน ทั้งหันกลับมาเช็กก๊อกน้ำ“ว้าย... วี” ชีวีอุ้มแม่ตัวดีขึ้นนั่งบนเคาน์เตอร์ครัว ตามด้วยตัวเขาเข้ามาใกล้ยกสองแขนกักตัวเธอไว้“เดี๋ยวซื้อให้ใหม่” คนฟังคิ้วขมวด“ซื้ออะไร”“คอนโดฯ ถ้ามันไหม้ขึ้นมาจริง ๆ เดี๋ยวซื้อให้ใหม่” “นิสัยรวยสุด ๆ”“แค่กับเธอ”“แล้วที่หายไปก็แค่กับเรา” “อือ” มะปรางจากใบหน้าติดรอยยิ้มกลับเจื่อนลง เขาหายไปแค่กับเธอ กับคนอื่นไม่หายสินะ“เพราะมีแค่เธอ จะให้ไปหายกับใคร” คนฟังใจกระตุกหันสบตากับคนตรงหน้า เขายังทิ้งสายตาไว้ที่เธอ“แล้วเราหายไปทำไมไม่ตาม” เขาเองก็อยากรู้ ข้

“หมายถึงวีดีกับปรางเหมือนที่ญาถามไหม” คนเปลี่ยนคำพูดได้รับสายตาดุ ๆ จากญาและสายตาเอือมระอาจากมะปราง นิลได้แต่ยิ้มแก้เก้อ“ปกตินะ เขาก็ยังเป็นเขานั่นแหละ” เธอตอบตามที่คิด เขาก็ดีบ้างร้ายบ้าง ใส่ใจเธอดี ของกินของใช้เขาจะสั่งให้เสมอ ตัวไม่อยู่ก็ยังสั่งมา เวลาเธอฟุบหลับที่โต๊ะทำงานก็เป็นเขาที่อุ้มไปนอนดี ๆ เวลาปวดหัวเมื่อยตัวแม้กระทั่งเรื่องของผู้หญิงก็เขาที่ดูแล ทั้งนวด ทั้งหายา หาน้ำอุ่น ทั้งอยู่ข้างไม่ห่าง เหมือนกลัวเธอจะเป็นอะไรไป ทั้งที่บอกไปแล้วว่าปกติเขาก็ยังดูเป็นห่วงมากส่วนร้ายก็ตัวเขาอีกเช่นกันที่ชอบวุ่นวายวอแวกับตัวเธอ เดี๋ยวกอด เดี๋ยวหอม เดี๋ยวจุ๊บอยู่อย่างนั้น แต่ไม่เคยมากกว่านั้น เธอเองก็เริ่มชินและอุ่นใจเวลาเขาอยู่ด้วย“ชีวีมันร้าย อย่าไปเชื่อมันมาก” ญาพูดทีเล่นทีจริง ดื้อด้านอย่างชีวีกลับได้เพื่อนเธอไปครอง มันนี่คิดได้ ให้เขาเกลียดก่อนให้เขารัก เรียกร้องความสนใจได้ถูกจุดสุด ๆ ดูท่าตอนนี้แยกไม่ออกเลยใครหลงใคร ระหว่างมะปรางกับชีวี“ญาช่างกล้าว่าวี ตัวเองก็ร้าย” นิลแขวะเพื่อนไปหนึ่งที ญาหรี่ตามองอย่างจับผิด ก่อนที่ทั้งสองคนจะทะเลาะกันอาจารย์ก็เข้ามารอบนี้ตรวจงานวิจัยจบปี