All Chapters of ชีวีอย่ามาร้าย: Chapter 1 - Chapter 10

@ปีหนึ่งเสียงเพลงเสียงผู้คนพูดคุยกันดังไปทั่วบริเวณห้องโถงใหญ่ชั้นบนสุดตึกสูงของมหาวิทยาลัย นักศึกษาทั้งชายหญิงต่างเข้าร่วมกิจกรรมการประกวดทูตความดีหรือประกวดดาวเดือนส่วนใหญ่เป็นนักศึกษาปีหนึ่งน้องใหม่ที่เข้าร่วม หน้างานมีโต๊ะยาวสำหรับให้ลงทะเบียนเพื่อเก็บคะแนนกิจกรรม รวมทั้งเลือกซื้อดอกกุหลาบสีแดงสด สำหรับนำไปมอบให้ผู้เข้าประกวดที่ชื่นชอบและอยากลงคะแนนให้“วีเดินเร็ว ๆ เดี๋ยวไม่ทัน”ชีวิน แฝดพี่เคี่ยวเข็ญแฝดน้องที่มันออกทีหลังเขาเพียงห้านาทีให้เดินตามมาเร็ว ๆ ทั้งหันกลับไปมองชีวีที่ทำหน้ายุ่งยาก ปกติหน้ามันก็ดูไม่ได้อยู่แล้ว ยิ่งดูไม่ได้เข้าไปใหญ่ ยิ้มยากทั้งคู่แต่ยิ้มทีคนมองต้องมีชะงักค้างไปบ้าง“ไม่อยากมาก็บอกอยู่”“ไม่อยากมากับไม่ผ่านกิจกรรมเอาอันไหน อย่าเรื่องเยอะ ไอ้ธารเพื่อนรักมึงอยู่บนเวทีโน่น” “เพื่อนรักมึงดิ ใครใช้ให้มันลงประกวด”“มันอยากลงที่ไหน รุ่นพี่มัดมือมัดเท้ามันลงทั้งนั้น” เสียงคนมาใหม่พูดขึ้นตามหลังเป็นพิทย์ที่เดินตามหลังสองแฝดมา“ทำไมมาสาย”“มันไปรับกูครับ” จู่ ๆ ไอ้เฮียบาร์ก็โผล่มาพร้อมยกมือพาดไหล่กอดคอชีวีไว้“แล้วไอ้ตอง ?” ชีวินถามหาเพื่อนอีกคนในกลุ่มพวกเรา ธ

ชีวีนั่งนึกคิด เขากับชีวินมีแต่คนบอกทั้งสองคนเป็นแฝดที่เหมือนกันมาก แต่ไม่มีใครรู้ดีไปกว่าตัวพวกเขาว่าไม่เหมือนกันเลย ต่างกันมากเหมือนลูกคนละแม่คิดอะไรเสร็จถึงได้ลุกขึ้นจากเตียงนอนไปอาบน้ำแต่งตัว ออกมาพร้อมชุดไปเรียนง่าย ๆ กางเกงยีนขายาว เสื้อยืดสีดำทับด้วยช็อปวิศวะสีแดงด้านนอก ลำคอแกร่งมีสร้อยห้อยด้วยเกียร์ตามระเบียบหนุ่มวิศวะทั่วไปที่ไม่เหมือนใครคงเป็นใบหน้าหล่อเหลา คิ้วเข้มตัดเฉียง สายตาคู่คมติดดุ สันกรามแข็งแรงเด่นชัด จมูกโด่งเป็นสัน ริมฝีปากหยักได้รูปสวย และผิวเรียบเนียนจนผู้หญิงหลายคนต้องอิจฉาแต่หน้าอย่างตึง ชีวีไม่ค่อยยิ้มสักเท่าไรนัก แต่เขายิ้มง่ายกว่าคนเป็นพี่เยอะตอนนี้เริ่มปีสี่แล้วปีสุดท้ายในรั้วมหาวิทยาลัย เขาเป็นประธานชมรมทั้งเป็นหัวหน้าชมรมดนตรี บวกกับนักร้องนำวงดนตรีของมหาวิทยาลัยเริ่มคิดจะวางมือปล่อยให้รุ่นน้องได้สานต่อเพราะจะจบแล้วชายหนุ่มเดินออกมานอกห้อง ชีวินไม่อยู่แล้ว คอนโดมิเนียมชุดสุดหรูแม่พวกเขาให้ใช้ร่วมกัน แยกห้องนอนเพื่อความเป็นส่วนตัว กว้างขวางใหญ่โต มีสิ่งอำนวยความสะดวกครบครันชีวีไม่ทำกับข้าวซื้อกินง่ายกว่าแต่ชีวินจะทำ เหมือนตอนนี้ที่โต๊ะอาหารมีมื้อเช

ชีวีไม่ได้ลงจากรถด้วยซ้ำทำเพียงมองมาทางนี้ แต่เรียวขาสวยเหมือนอยากหยุดหมุนตัวเดินกลับถอยหลังไปให้พ้นหน้าเขา อยู่ใกล้แล้วเธออึดอัด แต่ธารกลับเดินตรงไปหาเจ้าของรถยืนคุยกันผ่านกระจกที่ลดลง“วีมาพอดี ไปส่งปรางให้หน่อยได้ไหม คอนโดฯ ปรางอยู่ก่อนถึงคอนโดฯ มึงนี่”ธารบอกเพื่อนไปแบบนั้นเพราะคอนโดมิเนียมชีวีกับมะปรางอยู่ฝั่งเดียวกันห่างกันแค่สองช่วงตึก ส่วนเขาเดี๋ยวยอดตองมารับไปเอารถที่คณะธารขับบิกไบก์มาไม่สะดวกให้สาวซ้อน ทั้งไม่อยากพะวงหน้าพะวงหลัง ชีวีก็รู้จักมะปรางถึงท่าทางมันแสดงออกว่าไม่ชอบเขา แค่ไปส่งไม่ใกล้ไม่ไกลจากคอนโดมิเนียมตัวเอง น่าจะฝืนทนไปด้วยกันได้อยู่มั้ง“ธารไม่เป็นไร เดี๋ยวเรา…” มะปรางได้ยินธารพูดรีบยกมือสองข้างโบกไปมาทำท่าปฏิเสธเร็ว ๆ คนนั่งในรถมองอยู่ได้แต่กลั้นขำ หนีหน้ากันสินะ อะไรที่เธอไม่ชอบเขาจะทำ“ไปสิ”มะปรางพูดไม่ทันจบชีวีกลับพูดขึ้นดักซะก่อน เป็นอะไรของเขา ปกติไม่มองหน้ากันด้วยซ้ำ ถึงจะมองก็ไม่มีความเป็นมิตรสักนิด บอกตรง ๆ เธอไม่อยากไปกับเขา ในกลุ่มเพื่อนธาร มะปรางคุยด้วยได้หมดทุกคน แต่กับชีวี เธออยากเลี่ยงตัวเขาเองก็ไม่น่าจะอยากคุยกับเธอ สายตาที่มองกันดูก็รู้ว่า

ใบหน้ารูปไข่ ดวงตากลมโต จมูกโด่ง ริมฝีปากอวบอิ่มชมพูระเรื่อ รูปร่างระหง เอวบางร่างน้อย เธอสูงหุ่นดีถ้าเทียบกับผู้หญิงด้วยกัน แต่ก็ยังดูตัวเล็กอยู่ดีเมื่อเทียบกับเขา หน้านวลใสขาวผ่องหวานละไมอย่างกับนางในวรรณคดี ที่สำคัญนมใหญ่อีกต่างหากคนนึกคิดมองตามคนตัวเล็กจนสุดสายตา เธอเดินเลี่ยงเข้าไปในคอนโดมิเนียมหายลับไป เขาถึงได้ผ่อนลมหายใจออกมา ขับรถกลับคอนโดมิเนียมตัวเองที่อยู่ถัดไปสองช่วงตึกมะปรางขึ้นมาถึงทิ้งตัวนั่งลงโซฟากลางห้อง คอนโดมิเนียมหรูพ่อเธอเช่าให้อยู่จ่ายเป็นรายปี มาเรียนไกลบ้านไกลหูไกลตาพ่อกับแม่ ท่านทั้งสองเลยอยากให้อยู่ที่ปลอดภัยสักนิดวันนี้เหนื่อยมาก ทั้งถ่ายงานจนดึก เพื่อนหายหรือเธอหายไม่แน่ใจ ยังไม่ได้จับโทรศัพท์มาทั้งวัน แถมยังเป็นวันแรกที่เขากับเธอได้คุยกันจริงจังแบบนี้ ชีวีดูไม่แย่ ถึงจะดูพูดวกไปวนมา เขาเป็นเพื่อนธาร เธอจะยอม ๆ ไปก่อนก็ได้นึกคิดพร้อมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเช็กข้อความจากกลุ่มเพื่อน กลุ่มครอบครัวเข้ามาเต็ม ทั้งมีแจ้งเตือนทางโซเชียลต่าง ๆ นานาเยอะจนดูไม่ไหว เธอเลือกตอบคนในครอบครัวก่อน บอกเพียงอยู่ดีมีสุข ส่วนกลุ่มเพื่อนตอบกลับเพียงตกลงเพราะชวนกันไปทานข้าวพรุ่ง

“เดินตามเป็นเงาเลยนะมึง”ใคร ๆ ก็รู้ว่าไอ้หมาเฮียบาร์มันเฝ้าเจ้าของอย่างน้ำหวานแบบนี้ตั้งแต่น้องมันมาเรียนปีหนึ่ง จนขึ้นปีสามออกฝึกงาน ถ้าเธอว่างจะเข้ามหาวิทยาลัยแล้วมาชมรมดนตรีนี้พร้อมเพื่อนอีกสองคนเป็นประจำ มีน้ำหวานอยู่ไหนก็จะมีไอ้เฮียบาร์อยู่นั่น“แล้วมึงเมื่อไหร่จะเดิน” บาร์ถามกลับไป ชีวีเพื่อนเขาหน้าตาหล่อเหลา แต่มันดันสาวแค่ของตัวเอง ไม่ยอมให้สาวคนไหนมาสาวให้สักที สองแฝดเห็นหน้าตึง ๆ อย่างนี้หวงตัวใช่ย่อย โดยเฉพาะไอ้แฝดพี่ นั่นหวงทุกอย่างทั้งตัวทั้งคำพูดทั้งรอยยิ้ม กว่าจะยกขึ้นได้ต้องใช้คนฉุดมุมปากหลายสิบคน“ขี้เกียจเดินตามใคร”“ถ้าใจมันรักมากพอ เดินตามทั้งชีวิตกูก็เดินได้” สำหรับบาร์เขาพูดจริง ๆ กับน้ำหวาน เขาเล็งแล้วก็ล็อกตำแหน่งสามีในอนาคตเธอไว้แล้ว ต้องเป็นเขาคนเดียวเท่านั้น“เหนื่อยเกิน” ชีวีขมวดคิ้ว ทั้งชีวิตเลยเหรอไม่อินสักนิด แค่คิดก็เหนื่อยแล้ว“เดี๋ยวมึงได้เหนื่อยกว่านี้ ถ้ายังไม่เดินหน้า” บาร์พูดพร้อมเดินมายกแขนคล้องคอเพื่อน น้ำหวานเดินกลับมาหาทั้งสองคน เธอเห็นภาพนี้บ่อย กลุ่มเพื่อนเฮียบาร์ชอบแกล้งกัน ทั้งสองหนุ่มความสูงดูไล่เลี่ย มองไม่ออกใครสูงกว่าเพราะแล้วแต่ท่