All Chapters of ชีวีอย่ามาร้าย: Chapter 41 - Chapter 50

“พี่อยากจบด้วยดีแล้วหวังว่านาวจะไม่ยุ่งกับผู้หญิงของพี่ นาวน่าจะรู้จักพี่ดี”ชีวีพูดจบทำเพียงตวัดสายตามองเธอนิ่ง มะนาวหายใจแรงหน้าแดงด้วยความโมโห เหมือนเธอมายืนให้เขาด่ากลับ ด่าแทนผู้หญิงคนนั้นเธอรู้จักเขาดีพี่ชีวีนิ่งเงียบ ไม่ยุ่งกับใครแต่ใครมายุ่งด้วยกลุ่มเพื่อนเขารักกันมากช่วยกันดี จัดการทีคนมีเรื่องด้วยหายไปเลยไม่มาอยู่ให้เห็นในระยะสายตาของพวกเขาสักนิดแล้วยังไง เธอไม่ได้คนอื่นต้องได้งั้นเหรอ มะนาวสะบัดหน้าเดินหนีออกไปจากลานจอดรถและเข้าร้านไปไม่หันกลับมาอีกเลยชีวีถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่าย หวังว่าเรื่องนี้จะจบลง ก่อนจะยกข้อมือขึ้นมองนาฬิกาเวลาเลยเข้าวันใหม่แล้ว ดึกมากต้องรีบกลับไปนอนกอดเมีย ทำเพียงส่งข้อความไปยังกลุ่มเพื่อนบอกจะกลับแล้วเท่านั้น เขาก็ขับรถออกจากร้านตรงไปยังคอนโดมิเนียมมะปรางทันทีชีวีเขาไม่ได้เมาแค่พอมึน ๆ ยกไปไม่กี่แก้วกับเพื่อน กลับมาถึงห้องมะปรางไฟเปิดสว่าง คิ้วหนาขมวดนิด เวลาดึกมากแล้วเธอยังไม่นอนเหรอหันมองหาเจ้าของห้องจนทั่วก็ไม่เห็นที่โต๊ะทำงานเธอก็ไม่มี เดินไปหาในห้องนอนห้องน้ำก็ไม่อยู่ พอจะเดินไปหาโซนครัวต้องหยุดชะงัก หันกลับมามองโซฟาตัวใหญ่กลางห้องม

“ได้ไหม”ชีวีโน้มหน้ายื่นไปใกล้พร้อมแนบริมฝีปากลงแผ่วเบา ปากหนาเลาะเล็มกลีบปากนุ่มอย่างออดอ้อนหยอกเอิน มะปรางไม่ได้ขัดเธอปล่อยให้เขาทำตามใจ แค่นั้นทั้งคู่ก็รู้แล้วว่าต้องการกันและกันจากจูบนุ่มนวลแผ่วเบากลับกลายเป็นปลุกเร้าห้วงอารมณ์ เมื่อชีวีสอดแทรกเรียวลิ้นเข้ามาสัมผัสความชื้นแฉะกวาดต้อนในโพรงนุ่ม ดูดดึงลิ้นเล็กที่พยายามหลบหลีก ยิ่งเธอหลบเขายิ่งรุกหนักบดคลึงริมฝีปากชมพูระเรื่อไม่เบานักมือหนาข้างหนึ่งเลื่อนลงสัมผัสอกอวบอิ่ม ที่กระเพื่อมขึ้นลงตามยามเธอหายใจเข้าออก มันทั้งนุ่มทั้งนิ่มและหอม เขาผละถอยจากริมฝีปากลดตัวและใบหน้าลงมาหายอดอกสีหวานชวนชิมที่มันตั้งชูชันมะปรางยังมึนเมากับจูบที่เขาป้อนให้ หญิงสาวหลับตาพริ้มไม่มองการกระทำของเขาด้วยความรู้สึกกระดากอาย คนตัวโตสัมผัสตรงไหนเธอก็ร้อนตรงนั้น เช่นตอนนี้ที่หน้าอกหญิงสาวรับรู้ถึงมืออุ่น ๆ กรอบกุมเอาไว้ ทั้งลิ้นและปากที่ชื้นแฉะตวัดดูดดึงไม่หยุด“อ๊ะ !”เสียงหวานร้องอุทานเมื่อเรียวลิ้นคนตัวโตตวัดปลายยอดถันระรัว หญิงสาวปรือตามองด้วยความลืมตัว รีบหลับตาหันหน้าหนี มุมปากคนปรนเปรอยกยิ้มขึ้นอย่างร้ายกาจ“อื้อ ! วีอย่ากัด”คนตัวเล็กรีบหันกลับมา

“เราจะทำให้เธอชอบเราทุกท่วงท่า”พูดจบเขาก็โน้มมาจูบเลาะเล็มบดคลึงริมฝีปากบางทันที ทั้งลดตัวลงดูดดึงสองยอดอกปลุกเร้าอารมณ์กันอีกครั้ง มะปรางเหมือนจะโล่งใจมากขึ้นเมื่อเขาบอกแบบนั้น ไม่รู้บอกชอบเพราะอะไรแค่อยากเอาหรือชอบจริง ๆ แต่คำพูดของเขากลับทำให้เธอรู้สึกดี“อ๊ะ !”“คิดอะไรอยู่ ดูเรา”คนบอกให้ดูยึดตัวขึ้นตรง จับลำแท่งร้อนจ่อช่องทางคับแคบ แค่หัวบานใหญ่ของมันบดบังความเป็นเธอไปเกือบครึ่ง ชีวีเงยหน้ามองหญิงสาวที่มองเขาด้วยสายตาหยาดเยิ้ม ก่อนจะกดหัวจับประคองความเป็นเขาจ่อช่องทางรัก ทั้งดันสะโพกขยับเข้าหา“วี วี อึก อื้อ~”ยังไม่ถึงไหนมะปรางครางอื้อด้วยความเจ็บ หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างหน้ามอง มือเล็กรีบลดลงวางสะเปะสะปะ ดันหน้าท้องที่มีมันกล้ามขึ้นลอนแข็ง ชีวีจับมือเล็กมาวางลงตัวตนเขาที่มันสอดใส่เธออยู่มะปรางนิ่งไป ความรู้สึกที่ได้สัมผัสเขามันร้อนจัดทั้งแข็งมาก ชีวีขยับเข้าหาอีกครั้ง เธอกลับจับกำเข้าแท่งลำใหญ่“ไม่ใช่แขนนะ”“วี จุก”“ปรางครับผ่อนคลายกว่านี้ เธอรัดเราจนเจ็บ”พอบอกคนตัวเล็กไปแบบนั้นมะปรางพยายามผ่อนคลาย ชายหนุ่มมองหญิงสาวอยู่ตลอดยิ่งค้างนานยิ่งเจ็บเผลอ ๆ เธอจะฉีกถ้าเขายังไม

“ไม่ ไม่แล้ว” มะปรางพูดติด ๆ ขัด ๆ เธอไม่ชินกับเขาในโหมดนี้เลย“วีปล่อยก่อน จะอาบน้ำ” พอเห็นเขาเงียบไปนานทั้งกอดกันไม่ยอมปล่อย เธออยากอาบน้ำเรียกความสดชื่น ทั้งอยู่ใกล้เขาแบบนี้หัวใจดวงน้อยทำงานหนัก“อาบให้ไหม” ชีวีเงยหน้ามองสบตาคนตัวเล็กผ่านกระจก มะปรางแก้มสองข้างขึ้นสีระเรื่ออย่างน่าใคร่ เขาก็อดไม่ได้ที่จะคลอเคลียอีกรอบ เขาติดเธอแล้วจริง ๆ“ไม่เอา”“ครับไม่เอา แค่อาบน้ำ”“ไม่ใช่ เราจะอาบเอง”“ไปข้างนอกไหวไหม”“วี เราแค่โดน...” หญิงสาวชะงักไปเธอรู้สึกกระดากอายที่จะพูดมัน แต่คนมีน้ำใจดันพูดให้“โดนเราเอา”“เราไปได้ จะพาไปไหน”“หาแม่”หลายเดือนผ่านไปชีวีพร้อมกลุ่มเพื่อนช่วยกันทำโพรเจกต์จบอย่างเร่งรีบเพราะอยากเคลียร์ให้เสร็จไปทีละอย่าง จนวันนี้อาจารย์บอกผ่านทุกคนถึงได้ดีใจกันใหญ่ โดยเฉพาะไอ้ธาร ผลประกาศบอกผ่านมันรีบเก็บข้าวของไปหายอดเตยทันที ส่วนยอดตองก็ไปกับคู่กรณีของมัน ไม่เว้นแม้กระทั่งชีวินที่ติดคู่หมั้นแจ ที่นัดกันไว้จะไปฉลองร้านเฮียบาร์ถึงได้มีแค่เจ้าของร้าน พิทย์ ชีวี และธารจะตามมาทีหลังตลอดหลายเดือนที่ผ่านมาเขากับมะปรางอยู่ด้วยกันปกติ ชีวีพามะปรางไปที่บ้านมาหลายรอบ แม่เขาชอบ

“ขอเวลาเราหน่อยได้ไหม” หญิงสาวบอกเขาไปพร้อมเสียงที่ติดสั่น“ปราง” ชีวีก้มหน้าลงไหล่เล็ก เขาไม่อยากเสียเธอไป“วีปล่อยปราง” เสียงญาดังมาจากอีกทางทั้งนิลที่วิ่งตามมา ชีวียังกอดมะปรางไว้แน่นเหมือนกลัวเธอจะหายไป มือเล็กจับมือเขาที่กอดเอวบางของตนไว้ออกจนหลุด“ปรางครับ” “ไอ้วีพอ”มะปรางเดินออกไปพร้อมนิล ชีวีมองตามคนตัวเล็กไม่วางตา เขาทำเธอเสียใจเพราะปากของเขา น้ำตาเขาที่มันเอ่อคลอจวนจะไหล สายตาที่เอาแต่มองผู้หญิงที่รักมากเดินห่างไกลออกไปด้วยการเข้าใจเขาผิด ญาเดินมาตบไหล่มองชีวีที่ตอนนี้เงยหน้าขึ้นสูงพร้อมมือยกขึ้นปิดตาตัวเองไว้“กูทำเขาร้องไห้” ชีวีไม่อายสักนิดที่น้ำตาเขาจะไหลออกมาให้ญาเห็น เขาอายที่ดูแลรักษาผู้หญิงคนหนึ่งไม่ได้ทั้งที่รักเธอมาก“ให้เวลาปรางแล้วก็เวลาตัวเองวี”ญาเข้าใจเพื่อนทั้งสองคน ต่อให้ชีวีปากร้ายแค่ไหนก็เชื่อว่าเพื่อนจะไม่พูดคำร้าย ๆ พวกนั้นกับมะปรางได้แน่ หรือต่อให้เป็นคนอื่นชีวีก็ไม่มีทางพูด ส่วนมะปราง ผู้หญิงคนไหนเจอแบบนี้ก็ต้องตกใจเสียใจเหมือนกันทั้งนั้นทั้งสัปดาห์ที่ผ่านมาญาและนิลอยู่กับมะปรางตลอด รู้เรื่องมะนาวรุ่นน้องคนคุยเก่าของชีวีส่งคลิปเสียงมาให้มะปราง ส่ว