Masukมือหนายังยกขึ้นลูบกลุ่มผมนุ่มแผ่วเบา ทั้งใช้นิ้วชี้เกลี่ยผมบางเส้นที่ปรกตกลงมาใบหน้าเล็ก ชีวินมอง
มือหนายังยกขึ้นลูบกลุ่มผมนุ่มแผ่วเบา ทั้งใช้นิ้วชี้เกลี่ยผมบางเส้นที่ปรกตกลงมาใบหน้าเล็ก ชีวินมองคนในอ้อมแขนอยู่นาน ดวงตากลมโตที่คอยมองเขาอย่างขี้เล่นและทะเล้นตอนนี้ปิดสนิท จมูกรั้น ๆ โด่งสวยรับกันดีของเธอที่ชอบหอมเขาบ่อยครั้งเพื่อแกล้งกัน ริมฝีปากบางชมพูระเรื่ออย่างกับคนสุขภาพดีที่ชอบพูดชอบยิ้มกวนใจเขาอยู่เรื่อยมือหนาลดลงจับข้างแก้มนิ่ม นิ้วหัวแม่มือลูบแผ่วเบาแก้มเนียน ชีวินไม่ได้พูดอะไรออกไปเขาทำเพียงมองเธอกอดเธออยู่อย่างนั้น กดจมูกหอมแก้มน้องและหน้าผากแผ่วเบา แล้วกอดคนตัวเล็กแนบอกอยู่นานถึงหลับตามเธอไปตอนเช้าวิวาห์รู้สึกตัวตื่นก็พบว่าเธอนอนอยู่ในอ้อมแขนเขาอีกแล้วสองวันแล้วที่เธอตื่นมาเจอเขานอนกอดไว้แน่นแบบนี้หญิงสาวนิ่งไม่ไหวติงกลัวคนตรงหน้าตื่นแล้วทำใจเธอเต้นแรงเหมือนเช้าเมื่อวาน ในหัวเธอที่บอกให้ถอยและหนีเขาไปให้ไกล เพราะคิดว่าเราทั้งคู่ไม่ได้รักกันตั้งแต่แรก เขาและเธอยังอยู่ตรงนี้เป็นเพราะพ่อแม่สนิทกันกับสถานะคู่หมั้นที่พวกท่านต้องการเท่านั้นแต่ใจในโพรงอกดันอยากอยู่ตรงนี้ อยากอยู่ใกล้คนตรงหน้าอยู่ในอ้อมกอดเขาไปเรื่อย ๆ อยากแกล้งให้
ส่วนวิวาห์ที่รู้ข่าวว่าพ่อเธอไม่ค่อยสบาย ใจเธอทั้งหน่วงทั้งเป็นห่วงจนไม่ได้คิดอะไรมาก หันมองหน้าแม่ที่ไม่ต่างจากเธอเลย กับป้าเวียงที่ดูเป็นห่วงเป็นใย แล้วกับชีวินที่เขามองเธอด้วยสายตาอ่อนโยนอยู่ก่อนแล้ว“ค่ะ วาห์จ้ะย้ายมาอยู่ที่นี่ มามี้ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะหนูโตแล้วนี่ ดูแลตัวเองได้สบาย อีกอย่าง วาห์มีพี่ชีวิน”สาวน้อยที่ไม่อยากให้ใครต้องคิดเป็นห่วงเธอไปมากกว่านี้ โดยเฉพาะแม่วันนา วิวาห์ทั้งพูดทั้งยิ้มอย่างสดใส ประโยคสุดท้ายเธอยังทิ้งสายตาไว้ที่ชีวิน เขาเองก็มองเธออยู่ก่อนแล้ว“ครับ วิวาห์มีผม ผมจะดูแลน้องเอง” ชีวินยังพูดย้ำอีกครั้งให้แม่เธอไม่ต้องเป็นห่วง ทั้งอยากบอกให้เจ้าตัวรู้สึกว่ามีเขาอยู่ตรงนี้จริง ๆชีวีกับมะปรางที่นั่งฟังอยู่ก็เห็นด้วย แต่ทั้งสองคนต้องกลับไปที่คอนโดมิเนียมก่อน เพราะหญิงสาวมีนัดคุยงานกับเพื่อน ทั้งคู่ถึงได้แยกออกไปส่วนคนที่เหลือพอพูดกันจนได้ข้อสรุปเป็นที่พอใจทุกฝ่าย ชีวินอาสาไปส่งวิวาห์และแม่เธอที่คอนโดมิเนียม เพื่อจะได้เก็บของทั้งคู่แต่ไปคนละที่ คนเป็นแม่ต้องบินไปต่างประเทศ ส่วนหญิงสาวต้องเก็บเสื้อผ้ามาอยู่บ้านเขาว
“ไม่ค่ะ วาห์... วาห์สบายดี สบายมาก อยากเข้าห้องน้ำแล้วค่ะ”ชีวินหันมาเห็นใบหน้าเล็กที่ขึ้นสีระเรื่อแล้วมันก็เข้มขึ้นเรื่อย ๆ เกือบแดงก่ำ เขาคิดว่าอีกนิดเลือดกำเดาเธอคงไหล ถ้าหน้าจะแดงเลือดขึ้นหัวขนาดนี้ แล้วเขาก็รู้สาเหตุวิวาห์ลงจากเตียงด้วยความเร็วแต่ชีวินยังพยุงเธอ มือหนึ่งอีกมือจับเสาสายน้ำเกลือพาคนตัวเล็กเข้าห้องน้ำ พอถึงหน้าห้องน้ำวิวาห์กำลังจะเข้าไป เธอกลับต้องชะงักเมื่อชีวินสอดแขนทั้งสองข้างกอดรอบเอวบางจากทางด้านหลัง ทั้งโน้มตัวเกยคางลงไหล่มน พร้อมพูดออกไปด้วยเสียงแผ่วเบา“ตรงนั้นพี่ที่ทำเธอเขินจนหน้าแดง ขอโทษด้วย”วิวาห์หันมองตามเสียง ใบหน้าทั้งคู่อยู่ห่างกันไม่ถึงคืบ ชีวินเองก็หันมาหาเธอ พอเห็นดวงตากลมโตที่มันกลิ้งกลอกไปมาไม่อยู่นิ่ง คนพี่กลั้นขำแทบไม่อยู่“มันดันแข็งเวลาอยู่กับวาห์”“พี่วิน มันเป็นเรื่องปกติของผู้ชายไม่ใช่เหรอคะ” เธอเคยเรียนมานะ เกี่ยวกับอวัยวะมนุษย์ทุกส่วน รวมถึงตรงนั้นของผู้ชาย ตอนเช้าที่เป็นแบบนั้นมันเป็นเรื่องปกติ“ก็รู้นี่ว่าเป็นเรื่องปกติ แล้วทำไมยังหน้าแดง หรือนึกถึงตอนที่มันจะเข้าไปอยู่ในตัว
หมอประจำเคสบอกกับญาติคนไข้ที่ดูกังวลไม่น้อย โดยเฉพาะชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างเตียงหญิงสาวไม่ห่าง เขาไม่ละสายตาไปทางอื่นเลย ทำเพียงยืนมองคนหลับอยู่อย่างนั้นหลังจากบุรุษพยาบาลเข็นเตียงวิวาห์ไปยังห้องพัก ซึ่งเป็นชั้นบนสุดห้องพักพิเศษสำหรับคนไข้วีไอพี แน่นอนว่าเวียงพิงค์ต้องมีลงทุนเกี่ยวกับสุขภาพไว้แน่เพื่อตัวเองและครอบครัว“ตาวินพักสักหน่อยไหมลูก” เวียงพิงค์ที่เดินมาหาลูกชาย ชีวินเอาแต่นั่งข้างเตียงวิวาห์ไม่ห่าง“จริงสิ วินพักเถอะลูก น้องแค่หลับเดี๋ยวก็ตื่น” วันนาเองที่เห็นชีวินนั่งนิ่งไม่ขยับอยู่ไม่ห่างจากลูกสาวเธอมาหลายชั่วโมง รีบพูดบอกชายหนุ่ม“ผมไม่เป็นอะไร แม่กับน้าวันกลับบ้านไปพักเถอะครับ เดี๋ยวผมเฝ้าน้องเอง”“น้าว่า...”“ผมขอเฝ้าน้องได้ไหมครับ”วันนากำลังจะแย้งเพราะเธอเองเกรงใจ ทั้งอยากดูลูกด้วยแต่พอชีวินหันหน้ากลับมาหา ดูจากนัยน์ตาที่เป็นห่วงวิวาห์จริง ๆ เธอถึงพยักหน้ารับแม่ทั้งสองย้ำบอกให้เขาพักผ่อนบ้างแล้วจะรีบมาพรุ่งนี้ หรือมีอะไรด่วนให้โทร.หาทันที เวียงพิงค์ให้คนขับรถเอาเสื้อผ้ามาให้ลูกชายเปลี่ยน ชีวินอาบน้ำล้างเนื้อล้า
“คงงั้น”ชีวินยังนึกขำริมฝีปากหยักสวยตอนนี้มันยกขึ้นสูงกว่าทุกครั้ง จนขี้เกียจแกล้งแล้วถึงได้หันไปพยักพเยิดหน้าให้เธอกินต่อ แต่พอเห็นจานสลัดอยู่ตรงหน้าแล้วสิ่งที่วิวาห์ป้อนมันเป็นกุ้ง คิ้วหนากลับขมวด ใบหน้าชายหนุ่มที่ติดยิ้มตอนนี้เรียบนิ่ง รีบหันมองคนนั่งข้างวิวาห์ที่ตักอาหารเข้าปากไปแล้วพร้อมกำลังเคี้ยว ชีวินจับแขนเล็กเธอรั้งให้ขยับมาใกล้ตัวเขา ทั้งหยิบกระดาษทิชชูมารองไว้ใกล้ปากน้องเร็ว ๆ“วาห์กินไปกี่คำแล้ว คายออกมาก่อน”หญิงสาวเองก็ตกใจ จากเคี้ยวอยู่เธอหยุดนิ่งทั้งมองหน้าเขาด้วยความมึนงง“คายออกมา นั่นกุ้ง”พอได้ยินพี่พูดแบบนั้นวิวาห์รีบคายออกมาลงบนมือชีวินที่มีกระดาษทิชชูรองไว้ เอาออกจนหมด คนตัวโตกำแล้วทิ้งลงจานตัวเอง ก่อนจะหยิบทิชชูแผ่นใหม่มาเช็ดปากให้น้องแล้วมองสำรวจเธอทั้งตัว“รู้สึกยังไงบ้าง กินไปกี่คำ”สายตาเขาที่มองเธอไปทั่วตัว ผื่นยังไม่ขึ้นผิว ตามใบหน้าลำคอแขนสอง ข้างปกติดี แต่พอเงยหน้ามองน้อง น้ำตาเธอกับเอ่อคลอจวนจะไหล ตอนแรกก็ไม่เป็นไรพอเขาบอกเป็นกุ้งที่เธอเคยแพ้หนักจนเข้าขั้นเหมือนเป็นแพนิก“วาห์ วาห์ครับ
ไม่รู้เลยว่าเวียงพิงค์กับวันนาทั้งสองคนจะเป็นทองแผ่นเดียวกันเอง แล้วบริษัทก็เติบโตขึ้นทุกวันอย่างมั่นคง ไม่ว่าจะเป็นสาขาในประเทศและต่างประเทศ“วันทำไมเด็ก ๆ ยังไม่มาอีก”เวียงพิงค์ที่นั่งชะเง้อมองหาลูกชายกับลูกสะใภ้ตาวินไม่พาน้องมาสักที“นั่นน่ะสิ ป่านนี้แล้วด้วย”ทั้งสองแม่หันมาถามกันจู่ ๆ ดันได้ยินเสียงฮือฮามาตามทางเดิน เมื่อชีวินเข้างานมาพร้อมกับวิวาห์ที่สวยสะกดทุกสายตาชีวินที่หน้านิ่งเรียบกับวิวาห์ที่ยิ้มสดใส เหมือนต่างคนต่างมาแต่เพราะเธอเกาะแขนเขาอยู่ทุกคนถึงได้รู้ว่าทั้งคู่มาด้วยกัน“นั่นพี่ชีวินลูกป้าเวียงพิงค์นี่ เขามากับใครกัน ปีที่แล้วยังมากับแม่แค่สองคน”“นั่นน่ะสิ ปีนี้ว่าจะขายขนมจีบสักหน่อย เหมือนจะได้เก็บร้านตั้งแต่ยังไม่เริ่ม”“ผู้หญิงเดินมากับเขาสวยมาก ผิวขาวหน้าอินเตอร์สุด ๆ ใครกันนะ”“ลูกชายคุณเวียงควงสาวมาด้วย ว่าจะขอเป็นทองแผ่นเดียวกันเห็นทีคงต้องพับเก็บโครงการ”เสียงพูดของสาว ๆ ทั้งรุ่นลูกรุ่นแม่ดังตามทางที่ทั้งคู่เดิน วิวาห์ไม่ได้สนใจเธอยิ้มสดใสและเดินตรงไปที่โต๊ะแม่กับป้าเวียงนั่งรออย
ขอแค่ลูกพูดออกมา หญิงวัยกลางคนคิดไปต่าง ๆ นานา รวมถึงตอนนี้เรื่องสาวน้อยที่จับจองไว้ให้ลูกชายคนโตคือชีวินกลับมาแล้ว“ครับ”ชีวินตอบไปแค่นั้นเขาไม่ได้รู้สึกอะไร อยากรับปากให้แม่สบายใจในเมื่อท่านบอกไม่ได้บังคับเขายังพอมีโอกาส ส่วนน้องที่แม่พูดถึงเธอเองก็คงไม่นึกพิศวาสเขาเท่าไรหรอก เพราะเราไม่เคยเจอก
“แม่ครับ ดึกมากแล้วยังจะเดินทางอีกเหรอ”ชีวีพูดขึ้นหลังจากถูกแม่สวมกอดกับหอมแก้มฟอดใหญ่ ก่อนหน้านี้ท่านหันไปกอดและหอมชีวินมาแล้ว ถึงพวกเขาจะโตเป็นหนุ่มยังไงก็ลูกแม่ ท่านเลี้ยงมา ยังคงเป็นเด็กในสายตาท่านเสมอ“แม่รีบน่ะลูก ไปกัน อาบน้ำเปลี่ยนชุด ส่วนเสื้อผ้าแม่ให้ป้าโอ๋เก็บให้แล้วทั้งคู่เลย แม่รอนะ”
‘กูไปเอง’ธารตอบกลับทันที คนหวงของที่ไม่ใช่รถแต่เป็นของที่จะไปรับ ธารรีบลุกขึ้นยืน บอกจะไปเองแล้วออกจากห้องไปเลย ไม่ได้มองเห็นมุมปากพิทย์กับชีวินเลยสักนิดที่ยกยิ้มขึ้นอย่างรู้ทันเพื่อน ไอ้ปากไม่ตรงกับใจ แข็งกว่าทุกส่วนบนตัวมันคงเป็นปากนี่แหละดูอาการยอดตองอยู่นานทั้งถามไถ่จนรู้แจ้ง เพื่อนบอกรถกระบะ
“เฮ้ย !”“อะไร ตกใจหมด”นั่งกันอยู่ดี ๆ ชีวีอุทานขึ้นเสียงดัง ทั้งที่ก่อนหน้ามันนั่งเล่นโทรศัพท์อย่างอารมณ์ดีจนแฝดพี่อย่างชีวินต้องถามออกไป เพราะตอนนี้พวกเรานั่งในห้องสำหรับทำโพรเจกต์จบชีวิน ชีวี แฝดประจำกลุ่มแก๊งหนุ่มหล่อวิศวะไฟฟ้าปีสี่ที่สาว ๆ ตั้งให้ ใครต่อใครต่างบอกทั้งสองคนเหมือนกันสมกับเป็นแ







