All Chapters of ทะลุมิติ ไปวาดการ์ตูนวายในราชวงศ์เวิน: Chapter 51 - Chapter 60

           เอ้อเสิงได้เพียงจำนนต่อสิ่งที่อยู่ตรงหน้า เขาไม่โต้ตอบใด ๆ และลงจากหลังม้า เพราะรู้ตัวดีว่า... หากฝ่าออกไป นั่นก็คือตาย... เขาหันไปมองยังทิศตะวันตกเลียบไปตามแนวกำแพงวังหลวง ที่ตั้งของค่ายฝ่ายขวาใต้บังคับบัญชาของแม่ทัพมู่         เสียงในนั้นเริ่มโหวกเหวกออกมา........         ค่ายกองกำลังฝ่ายขวา         แม่ทัพรักษาการ ‘หลู่หู่อัน’ ควบม้าเข้าผ่ากลางแนวทหารแทรกผ่านลานฝึกจนฝุ่นคลุ้งกระจาย เสียงกีบม้ากระแทกเป็นจังหวะ และมือหนานั้นก็กระตุกบังเหียนให้ม้าหมุนหน้าพื้นไม้ยกระดับแนวหน้าของลานดิน         ครืดดด....ด!!         “ข้าหลู่หู่อัน ‘แม่ทัพรักษาการแห่งค่ายพยัคฆ

            ภายในตำหนักอินเทียนกง เสิ่นลู่กราบทูลความจริงต่อพระมารดาหลังจากที่มาส่งพระนางที่ตำหนัก           “ลูกช่วยอวี้ซีหนีกลับมาจากการตามล่าของแคว้นซวี่โจว ยามนี้กำลังให้หมอหลวงทำแผลที่ตำหนักหลางซิน”           พระองค์โพล่งขึ้นทันทีเมื่อสบโอกาส หลังจากสนทนาเรื่องการจัดการศึกภายในมาระยะหนึ่ง           “....” ไทเฮาชะงักไปชั่วขณะ           “แต่ก็ให้ทหารพยัคฆ์ขาวเฝ้าไว้อยู่อย่างแน่นหนา” ฮ่องเต้ตรัสเสริม แต่กระนั้น ผู้สดับก็ไม่อาจวางพระทัย           “ตัดสินพระทัยประหารแม่ทัพฝ่ายขวาและเสนาบดีกระทรวงกลาโหมกลางท้องพระโรง ทั้งยังจับสายลับแคว้นซวี่โจวในวังจนสิ้นวังหลวง แต่กลับพาสายลับแคว้นซวี่โจวกลับมาเช่นนี้ ในหทัยนั้นคิดอย่างไร”           ไทเฮาตรัสโดยละเว้นท

             “ข้าคิดว่า...บทลงโทษเดียวที่ข้าสามารถช่วยเจ้าได้ คือให้เจ้าตาย” นั่นคือสิ่งที่เสิ่นลู่ตรัสออกมาประโยคแรก พระองค์ประทับลงบนพระเก้าอี้เบื้องหน้าเตียงกว้าง           อวี้ซีถอนลมหายใจทางจมูกโด่งคมก่อนค่อย ๆ หันหน้าไป บัดนี้ใบหน้าของเขาซีดเซียวลงมากเพราะเสียเลือด แต่กระนั้นก็ยังดูดีตามฉบับคุณชายตระกูลสวี่ผู้เป็นฉีซือไม่ต่างไปจากเมื่อก่อน           “ช่วยกระหม่อมหรือพ่ะย่ะค่ะ ใครขอฝ่าบาทกัน”           อวี้ซีขมวดคิ้วน้อย ๆ แต่เขาก็เข้าใจดีว่าฮ่องเต้หมายถึงสิ่งใด มันย่อมไม่ใช่ความตายจริง ๆ แต่เป็นการตายไปจากฐานะเดิม           “พูดจาคล้ายงอนแบบสตรี”           ฮ่องเต้แค่นเสียง เมื่อมันฟังดูชวนขัน แต่อวี้ซีกลับมองเหม่อกลับมายังพระองค์       

          “หม่อมฉันคิดสงสัยว่า หรือหม่อมฉันจะไม่ต้องกลับไปยังโลกอนาคตกาลเบื้องหน้าแล้วเพคะ พักนี้ใจของหม่อมฉันมันสงบเสียจนน่ากลัวทีเดียว”         ซูอิ่นที่กำลังจุ่มขาเรียวลงไปในสระมรกตนั้นเอี้ยวกายเล็กน้อย หันมองฝ่าบาทที่ยืนอยู่เคียงข้าง ดวงตาคู่สวยช้อนขึ้นมองพระพักตร์จนขนตาสะบัดงอน         ทั้งสองอยู่ที่สระมรกตของหอเซียงถาน ที่ถ่อขึ้นมาชมวิวยามเย็นหลังฝ่าบาทเสร็จภารกิจส่วนพระองค์ ซึ่งเกี้ยวหลังงามก็จอดอยู่ตรงปลายทางวนขึ้นไม่ไกลจากตรงนั้น         “ดีแล้วไม่ใช่หรือ ไม่แน่ว่านี่อาจเป็นลิขิตแท้จริงของสวรรค์ก็เป็นได้ เช่นนี้เจ้าก็พร้อมเข้าพิธีอภิเษกกับข้าแล้ว ใช่หรือไม่ อิ่นเอ๋อร์?” เสิ่นลู่หรี่พระเนตรคมมองนาง แม้รอยพระสรวลจะไม่เผยออกมา แต่ก็แสดงความร่าเริงอยู่ในพระทัย         หลังความวุ่นวายผ่านไปกว่าเจ็ดราตรี ความเศร้าเสียใจของทั้งสองได้ซาลง ทั้งคู่ผ่านความเสียใจมาหนักหน่วง แต่ก็นั่งจับเข่าคุยก

          บทส่งท้าย-----------------------------------------------.          ชึบ...ฝีพระบาทของฮ่องเต้หยุดลงในความเงียบ บนพระแท่นบรรทมที่ถูกปูด้วยผ้าแพรแดงสวยสดงดงาม ฮองเฮานั่งรอก่อนแล้วในฉลองพระองค์สีชาดอันสวยสะกดลมพระปัสสาสะ          พระหัตถ์เลื่อนไปเปิดผืนแพรที่ซ่อนความงามของพระนางไว้ภายใน          “อิ่นเอ๋อร์....” สุรเสียงในลำพระศอเอ่ยเบา..          สตรีผู้นั้นส่ายพระพักตร์อย่างเชื่องช้า เจ้าสาวขยับดวงเนตรขึ้นมองพระพักตร์จักรพรรดิ และก้มลงอีกครั้งอย่างมิกล้าประสานสายพระเนตร ใต้แสงสลัวจากเชิงแท่งเทียนสีแดงสลักอักษรอันเป็นมงคล แสงโคมสีแดงในเรือนหอที่ชวนให้พระทัยสั่นไหว แต่พระองค์กลับรู้สึกเหมือนถูกกระชากและพังทลาย          “หม่อมฉันไม่ใช่นางเพคะ” ร่างบางตอบ เสียงนั้นทำให้ดวงหทัยของพระองค์สะเทือน