เช้าวันถัดมา ซูอิ่นนอนม้วนตัวอยู่ในผ้านวมราวกับซูชิโฮโซมากิ และดิ้นทุรนทุรายอยู่เหนือเตียงกว้างภายในห้องนอนของเหลียงซูจินเพราะออกมาเองไม่ได้ “โอ๊ยแขนข้า! แขนข้า...เจ็บเหลือเกิน” นางโอดครวญอยู่สักพักหนึ่ง ก่อนจะดิ้นหลุดออกมาได้ด้วยตนเอง ‘อึก...แขนที่หักนี่เมื่อไหร่จะหายดีกันนะ’ ร่างบางน้ำตาซึม อย่างนึกโทษตัวเองที่ห่อกายเล่นในผ้านวม พลันเงยหน้าขึ้นมองบันทึกที่ยังคงห้อยต่องแต่งเหนือศีรษะ แล้วเอื้อมมือสัมผัสดูเบา ๆ “ชื้นอยู่บ้าง แต่น่าจะเปิดอ่านได้โดยไม่ขาดแล้ว ไหนดูซิ! มาสืบคดีกันเถอะ” หญิงสาวพึมพำ พลางหยิบมันลงมาเปิดออกด้วยความตื่นเต้น แต่ปรากฏว่าส่วนใหญ่เริ่มพร่าเลือนจนดูยาก และก็มีแผ่นที่ติดกันจนยากจะแกะออก
اقرأ المزيد
